Kendi ülkesinin vatandaşı olan kendi çiftçisini sen pahalıya verirsen ben de ithal ederim diye tehdit eden başka ülke yönetici yoktur büyük ihtimal. Fiyatların artışı böyle başladı. Yerli olana karşı ithali çare olarak hatta çareden öte tehdit unsuru olarak uygulamak hangi mantığın ürünüydü acaba! Önce hayvan ithali yapıldı daha sonra et ithali. Sonuç, ülkede hayvancılık bitti. Hayvancılığın bitmesiyle beraber başta et fiyatları olmak üzere hayvansal gıdaların fiyatları binbeşyüz katına çıktı. Aynı benzer yanlış meyve sebze tohum ve fidelerinde yaşandı. İsrail’den tohum ithal etti Türkiye. Bir kere ekilince ikinci kez ekilemeyen genetiği değiştirilmiş tohum. Tarımı da bu şekilde bitiren hükümet, şimdi çareyi son satıcıyı suçlamakta buluyor. Tarım ve hayvancılık sadece bu şekilde bitmedi.
Tarım alanlarındaki tarlalar sahipleri mirasyediler tarafından parsel parsel satıldı, önce şehirlerin etrafındaki tarım alanlarına gecekondu mahalleri kuruldu daha sonra apartmanlar dolduruldu. Tarıma güle güle oldu. Yirmi yıldır iktidarda olan hükümet, buna bir çare bulmak yerine gidişatı hızlandıracak projeler üretti; tarlalara ve dağ başlarına bilmem ne kent bilmem ne şehir adı altında TOKİ konutları kondurdu, kondurmaya devam ediyor. Büyük tarım alanları ve büyük çiftçiyi böyle bitirirken köyünde kendi kendine yetecek üretim yapan rençperi ise gecekondulara yöneltip fabrikalarda -o fabrikalar da tarım alanlarına kurulmuş tesislerdir- işçi olmasını sağladı. Köylerde ekim dikim işi yani tarım bitti, hayvancılık bitti. Eskiden köyde kendi işinin rençperi olanların çocukları fabrikalarda kapitalist sistemin işçi denen köleleri oldu; böylece vardiyalı kölelikle sosyal hayatı olmayan işe git eve gel yat kalk yine işe git dayatmasıyla, çalışan sonra eve gelip uyuyan sonra çalışan modern kölelere dönmüş insanlar arttı. Tarım ve hayvancılığın bitmesini sağlayan aynı fabrikaların atık suları yani pislikleri şehirlerin akarsularına verilerek ülkede temiz denilecek neredeyse bir tane akarsu ve baraj bırakılmadı. Daha denizlerin durumuna girmiyoruz bile. Bu durumda tarım ve hayvancılık yapılacak tarla nereden bulunacak, tarım ve hayvancılık yapacak insanlar nereden bulunacak. Tarlalar ithal edilemez. Tarlada tarım ve hayvancılık yapacak insanlar ithal edilemez. Bunun mümkünü yok. (Var mı yoksa!)
Yukarıdaki iki paragrafla ifade ettiğimiz son yirmi yılın özetidir. Hükümet hayvanı, eti, cevizi, salatalığı, domatesi vb. ithal ederek tarım ve hayvancılığı yürüteceğini sandı; tarla ve insan ithal edilemez bunu düşünemedi. İnsan acıktığında teknoloji yiyemez. İnsan acıktığında beton yiyemez. İnsan acıktığında tokluk ithal edilemez. Ne olacak peki? İnsan üretecek. Hükümet, insanın yani vatandaşın üretmesini sağlayacak ortamı hazırlayacak. Tarım alanlarını yerleşime açmayacak. Kapitalist yaşamı dayatmayacak. Tarım ve hayvancılığın bitmesi tarımsal ve hayvansal gıdaların fiyatlarının artması demektir. Çözüm ne peki?
Yıllardır biriken sorunlar son satıcı marketlere göstermelik politik baskın yapmakla çözülemez. Kaldı ki baskın yapılacaksa son satıcıdan geriye doğru giderek ilk satıcıya kadar olan satıcılara yapılmalı. İlk üretenden başlanmalı denetime ki ilk üreten neden o fiyata veriyor onun tedarik ve girdi fiyatlarına bakılmalı denetim yapılmalı. Asıl çözüm için hükümet, devlet çiftlikleri kurmalı, tarım ve hayvancılık yapacak insanları devlet memuru olarak atamalı. Örneğin çoban kadrolu devlet memuru olarak çobanlık yapmalı. Ekin eken biçen, meyve sebze yetiştiren kadrolu devlet memuru olmalı. Nasıl ki devletin nüfus müdürlükleri, okulları, hastaneleri varsa aynen onun gibi. Çiftlik denmeyecek. Örneğin devlet keçi besleme ve yetiştirme kurumu, buğday kurumu, domates kurumu denecek. Tarım ve hayvancılığa dair ne varsa onun bir kurumu olacak. O kurumdakiler tarım ve hayvancılık yapacak. Çalışan devlet memuru, ürettiği de devletin malı olacak. Aynen devletin vatandaşa nüfus dairesinde kimlik, okullarda eğitim, hastanelerde sağlık ürettiği gibi.
Hükümet, en az teknoloji kadar tarım ve hayvancılığı hayati mesele görmelidir!