Şıh Mamo kim mi? O bir Cizreli. Çiftçilik yapıyor. Toprağı seven bir adam... Yaşı kırk, kırkbeş civarında.
Bir hastahanenin bahçesinde tanıdık, görüştük… Hanımını hastaneye getirmiş… Allah’tan umut kesilmez diyor ama… Biraz kırgın hayata karşı! Biraz da yılgın!
Yaşadığı yerleri soruyorum. Ne sen sor, ne ben anlatayım diyor. İşimiz zor diyor.
İki arada bir deredeyiz, diyor. Bir tarafta, hâlâ örgütlü PKK üyeleri, öbür yanda, güvenlik güçleri. Kafamızı kaldıramıyoruz.
PKK bir ara devletini dahi kurdu buralarda. Mahkemeleri, polisleri, vergi toplayan adamları vardı.
Sesimiz soluğumuz çıkmazdı. Karşı çıkmak, hayır ben sizin mahkemenize gelmiyorum demek haddimize değildi, diyor.
Ara ara boşluğa bakıyor.
İşimiz zor, diyor bir daha.
Sonra diyorum… Sonra neler oldu?
Önce çok sevindik… Artık silahlar patlamayacak diye. Barış geliyor dediler… Yaylalar, sokaklar, halk neşelendi.
Ama… Karabulutlar dağılmadı. Yine üstümüze üstümüze çöktü.
Bizim orda, yarınların adı yok… Yarınların ismi cismi yok. Ne ekeceğimizi biliyoruz, ne kaldıracağımızı. Çocukları alıp İstanbul’a gidesim var… Var ama tarlaları bırakamıyorum… Alışmışım ekmeye, biçmeye. Toprağa alışmışım.
Peki, bundan sonra ne bekliyorsunuz, diyorum… Beklentiniz ne?
Vallahi karanlık her yer, efendi… Her yer karanlık… İşimiz zor, diyor bir kez daha… Nakarata dönüşmüş, umutsuzluğa vuruyor durmadan dili.
Onu cesaretlendirmek istiyorum. Zor diye bir şey yok… Bir olursak, beraber olursak… Bu ülke, bu ülkede yaşayan samimi insanlarındır… Türklerindir, Kürtlerindir. Vatan hepimizin... Çanakkale’de biz vardık. Sakarya’da TÜRK KÜRT ayırımı var mıydı?
Haklısın, dedi… Sukut etti. Konuşsun istiyordum. Şu an durum nasıl, dedim.
Hiç beklemediğim bir anda aynı şeyi tekrarlamasın mı? İşimizi zor… Dedi.
Sonra açıldı… Devlet devletliğini yaparsa… Adalet olursa… Merhamet olursa… Ayırım olmazsa.
Bir de, halk aydınlatılırsa, PKK’nın propagandası, yalanları önlenirse, oradaki halk, devletle bütünleşir,
Zaten, millet bir… Başımız Allah’a bağlı… Kur’an’a bağlı.
En çok sesin yükseldiği anlar, bizi Allah kardeş kılmış, bu kaderimiz, bu hayatımız, bunu kimseler değiştiremez, demesiydi.
Benim sülalemde, şıhlar var, seyyidler var, dedi.
Biz Allah’ın ipine sarıldık... Hep beraber Allah’ın ipine sarılırsak, PKK da kalmaz, sahtekâr Müslümanlar da kalmaz, Müslümanı öldürenlerde kalmaz.
Haklıydı. Allah’ın ipine sarılmak… İşin özeti bu sözdeydi.
Şıh Mamo’nun çocukları geldi… Sonra, zor yürüyen hanımı… Sanki yetmiş yaşındaydı, sanki doksan yaşındaydı kadın.
Vedalaştık hastahane bahçesinde.
Bizi kimse bölemezdi… O irade Müslüman Kürt’te de, Türk’te de vardı.
Dışarısı içerisi boşuna oyun oynuyordu… Bu millet, asla onlara prim vermeyecekti.
İnsan öldürerek, varlığını devama çalışan taşeron örgüt, PKK Kürt’ün, Türk’ün tükürüğünde boğulacaktır.