Kapitalist kültürün sözcülüğünü yapan medya kuruluşları yeni bir zihniyetin inşası için önemli bir görev üstlenmekteler. İnsanları sigara ve alkol gibi kendine çeken ve bağımlı hale getiren internet ve benzer araçlar, bağımlılarını arttırarak küresel kültürün sözcülüğünü yapmaya devam etmekteler.
Gün boyu çalışan bir baba eve geldiğinde eşiyle ve çocuğuyla konuşmak ve bir şeyler paylaşmak yerine internetin başına geçiyor bu sanal dünyanın büyüsüne kapılıyor. Anne zaten gün boyu dizilerle hemhal olmuş durumda. Yemek saatini dört gözle bekleyen çocuklar burada bekledikleri ilgiyi ne yazık ki göremiyorlar. Çünkü yemekler diziler eşliğinde yeniyor. İnsanımız bağımlı hale geliyor ve artık bütün yaşamları bu araçların etki alanına giriyor. Nasıl giyineceklerini, nasıl yaşayacaklarını kiminle görüşeceklerini buradan öğreniyorlar. Kapitalist kültürün sözcülüğünü yapan medya, sürekli tüketim pompalayarak kişilerin benliğini esir alıyor.
İnternet, televizyon, cep telefonu… vb araçlara bağımlı kalan kişiler çevrelerinden koparak yalnızlaşıyorlar. Bağımlı kişi artık hayatının dümenini tek başına çevirebilen bir kişi değildir. Bağımlı kaldığı araçlar kendisini nereye yönlendirirse oraya sürüklenmektedir. Zamanlarını üreterek değil tüketerek geçiren bu kimseler belki geçici süreler için kendilerini oyalayacaklar ama yine eninde sonunda bir boşluğa düşeceklerdir.
Medya aracılığıyla aktarılan küresel yaşam biçimi bireyi ve bireyin tüketim yönünü ön plana çıkarttığı için insanlar sadece aile içinde değil toplumda da yalnızlaşıyorlar. Ev içinde eşinden çocuklarından kopan kişi, dışarıya çıktığında da aynı şekilde insanlardan kopuk, toplumuna yabancı ve biçare bir halde yaşıyor. Bu kişi her şeyden korkmaktadır, bir an önce eve gidip bilgisayarın başına oturmak ve sanal dünyaya dalıp, gerçeklerden uzaklaşmak istemektedir. Hayatı bu kısır döngü içinde geçen bir insanın yalnız ve mazbut dünyasına kimse girememektedir. Çünkü kişi kapıları bütün dünyaya kapatmıştır. Ne acı!