Kişinin kendisine büyüklük atfetmesi ile karakterize
olan narsizm nasıl bir tehlike ise kendisini değersiz görmesi de o kadar
tehlikedir. Nitekim Allah insanı özel bir konumda yaratmış ve ona değer
vermiştir. Yani insan özünde değerlidir, fakat değerini kendi elleriyle ortadan
kaldırabilmektedir.
Uzmanlar güvensizliğinin temelinin çocuklukta atıldığını
savunuyorlar. Çocukluk döneminde dışlanan, eleştirilen ve damgalanan çocuklar
değersiz olduklarına inanıyor ve kabuklarına çekiliyorlar.
Bu sorun çocuğun ileriki yaşamında da devam ediyor. Bu
kimselerle çevrenizde sık sık karşılaşırsınız. Kendilerinin çok sıkıcı, öfkeli,
yeteneksiz, tembel çirkin, güçsüz, kusurlu, olduklarına inanırlar.
Karşı taraftan olumlu geribildirimler almış olsalar dahi
buna inanmaz, kendilerini sürekli küçümserler. Yetersiz olduklarına inanır,
bunu varoluşsal bir durum olarak algılarlar. Dışarıdan gelecek eleştirilere
aşırı duyarlıdırlar fakat kendilerinin değersiz olduklarına inandıklarından
insanların da bu konudaki negatif değerlendirmelerine müsaade ederler.
Bu insanlar genellikle kıyıda kalmayı tercih ederler.
Sessizliğe çekilir ve insanlardan uzak kalmaya
çalışırlar. Sessizliğin arkasındaki çığlıkları kendilerinden başka duyan olmaz.
Çünkü kendilerini insanlara ve sosyal ortamlara kapatmışlardır.
Eğer bulundukları ortamda kusursuz olduğuna inandıkları
bir kişi varsa, kendilerini rahatsız hisseder ve ortamı terk etmek isterler. Bu
kişi onlara kusurluluklarını hatırlatır ve fark edilmemek için tenha bir yere
çekilirler.
Her insan Cenneti kazanma potansiyeline sahiptir ve
değerlidir. Fakat bu insanlar ne kadar değerli olduklarının farkına varamaz,
dışarıdan gelen küçük esintilerle yıkılıverirler.
Ey insan!
Unutma ki, kendine özgü özelliklerinle biriciksin ve
evrende özel bir konuma sahipsin. Allah ın sana bahşettiği değeri alaşağı etme
hakkına ise hiç sahip değilsin. Çünkü fıtratında Cennete uzanan yollar ve bu
yollara ulaşabilecek potansiyelin var. Ama nedense farkına varamıyorsun.