Rusya Başbakanı Putin‘in gelişi bu yüzden ayrıca önem kazanıyor. Haberlere göre görüşmelerde bakın hangi konulara değiniliyor:
"Mavi Akım-2 doğalgaz boru hattının İsrail‘e uzatılması... Samsun-Ceyhan petrol boru hattı... Güney Akım doğalgaz boru hattı... Nükleer enerji santrali... Tuz Gölü altında doğalgaz deposu inşaatının Rus şirketi tarafından yapılması... Türk TIR‘larına yönelik Rus gümrüklerinde uygulanan sıkı denetimin yeniden düzenlenmesi..."
Eğer Türkiye bu ve benzeri konularda Rusya ile işbirliği yapacaksa (ki yapıyor, imzalar atıldı, atılıyor) o zaman Kürt sorunu, Rusya‘nın da (ve İsrail‘in de) sorunu haline geliyor demektir.
Hep aynı örneği veriyorum ama işin özü şu: Rusya‘dan gelip İsrail‘e uzanan bir doğalgaz hattının, dağdan inen üç beş gerilla tarafından havaya uçurulmasına, ne Rusya göz yumar, ne de İsrail.
Demek ki enerji hatlarının güvenliğini sağlamak için PKK‘nin silahı bırakması gerekiyor. Bunun gerçekleşmesi için de Kürt sorununun demokratik bir çözüme ulaşması şart.
Eğer PKK‘nin elindeki silahlar alınır ama Kürt sorunu halledilmezse, bir süre sonra tekrar başa dönülür, savaş yine başlar.
Özetle şöyle denebilir: Ayrıntılarda çekişmeler, itişmeler, kakışmalar olsa dahi, ‘bugün‘ ABD‘nin, Rusya‘nın ve İsrail‘in genel çıkarı, Kürt sorununun çözülmesinden yana...