Ne zaman ağzını açsa kendisine meth-ü senalar döktürüyor!
Ben şöyleyim!
Ben böyleyim!
Ben kimselere benzemem!
Yani
Yani sürekli övünüyor!
Ve "Övünen adam" diye anılmayı hak ediyor!
Aslında son derece bencil biri!
Aslında kendisinden başka kimseleri beğenmeyen egoist biri!
Aslında tevazuu bile sahte olan biri!
Ne yüzündeki gülücükler gerçek ne gözünden dökülen yaşlar gerçek!
Her şeyi sahte "Övünen adam"!
Kendi kendine payeler biçiyor!
Kendi kendine kıvanç payları çıkarıyor!
Kendi kendine "Ben olmasaydım" havalarına bürünüyor!
Be mübarek!
Bırak da seni başkaları övsünler!
Bırak da seni başkaları yere göğe sığdıramasınlar!
Bırak da seni başkaları meth-ü senalara boğsunlar!
Ama O gani(!) gönüllü!
Başkaları kendisini övmüyor diye hiç dert edinmiyor!
Bu açığı hemen kendi kendisini överek kapamaya çalışıyor!
Başkalarının kendisini yere göğe sığdıramama gibi bir gayret içinde olmaması da O nu hiç olumsuz etkilemiyor!
Bu açığı da bizatihi kendisi kapamaya çalışıyor!
Başkalarından duyamadığı meth-ü senalar için de yine hemen kendisi devreye giriyor ve kendisini meth ede ede bitiremiyor!
Ortamı biraz müsait bulsa ne yapacağını çok iyi biliyoruz!
Hemen en müsait yere kendi heykelini diktirir!
Evet, övünen adam bunu da rahatlıkla yapar!
Aslında "Kifayetsiz muhteris" tanımlaması kendisi için biçilmiş kaftan gibi bir şey!
Hem kifayetsiz!
Hem de muhteris!
Bakmayın siz O nun sahte mütevazilik gösterilerine!
Hiçbir paye ile O nun muhterisliğini dizginlemek mümkün değildir!
O gözünü hep daha yukarılara diker!
"Övünen adam" kim mi
O bilir kim olduğunu!
Kendini büyük sanan küçücük biri işte!
Hasılı "ismi lazım değil"lerden biri!
Eğer kim olduğunu çok merak ettiyseniz, kolayı var!
Açın televizyonlarınızı, açın gazetelerinizi O nu hemen göreceksiniz!
Kim "Ben şöyleyim, ben böyleyim" diye övünüyorsa bilin ki merak ettiğiniz kişi O dur! Bundan da açık tarif olur mu
Hem arife tarif ne gerek ki!