Şairi şiir yapan astı kendini…
Gencecik… Yeni teslim etmiş tezkeresini üniversiteye…
Mardin’de oldu olay…
Belki de bu yüzden çok da umursanmadı…
Ayaklanmadı solcu gruplar…
Sofiler ne gıyabi ne asli kılmadılar cenaze namazını…
Sürüden ayrılan penguen kadar konuşulmadı…
Kimse neden diye sormadı…
İlgilenmedi İsviçreli bilim adamları…
Duş başlığının hortumu fantastik gelmemiş olsa gerek…
Utanmadı davetçiler…
Kapanmadı davetçiler…
Halbuki onlar da asılmalıydı…
Nasılsın diye sormadıkları için…
Bir çay, bir çorba ısmarlamadıkları için…
Cebine üç beş kuruş koymadıkları için…
Gün döndü.
Biri daha astı kendini…
Öbür gün biri daha…
Ama hiç utanmadı, utanması gereken herkes!
Ebedi cehennemlik olduğunu hatırlatmayı marifet saydılar.
Ebedi cenneti anlatmadıkları sabilerin ardından…
Şairler şiir yazmadı.
Dengbejler ağıt yakmadı.
Yarıya indirilmedi bayrak…
Ateşin düştüğü yeri karantinaya aldılar.
Sıçramasın gözyaşları…
Aman bulaşmasın acı…
Soruyorum.
Cana kıymak haram da…
Bakmaya kıyamamak değil mi?
Putlaştırmak evlatları…
Kaf dağında semirtmek,
Yetiştirmek Kisra avlusunda…
Bu hayatta her istediğinin olmayacağını anlatmalıydın.
Ama anlatmadın.
Her oyunun mızıkçısı şımarık çocuk…
“Bana ne, oynamıyorum ben” deyiverdi bir gün…
Sadece bir gün…
O gün o öldü.
Bizi gömdüler.
Çok sevdiğimiz için öldürdük evlatlarımızı…
Her bıçağı alan eline İbrahim sanıverdi kendini…
İlahi emirler ürettik, kundakladıktan hemen sonra…
Yaklaştırmadık kimseyi…
Söz söyletmedik… Göz bile değmesin istedik…
Nereden bilebilirdik…
Anne suçlu… Baba suçlu…
Öğretmenler suçlu… Öğretmeyenler suçlu…
Bürokratlar suçlu…
Sivil toplumun yatacak yeri yok…
Nesli tükenen bin türlü çözüm var.
Derman kalmadı sözlerimizde…
Evime beş dakikalık mesafede…
Astı kendini, bitti şair.
Yaşandı
Geçen gün evime beş dakikalık mesafedeki KYK yurdunda intihar etti bir üniversite öğrencisi… Beş kuruş etmediğimizi bir kere fark ettim… Utanıyorum. Suçlu hissediyorum. Rabbimden bağışlanma diliyorum.