Şirk en büyük günah, zulüm (Lokman / 13) ve Rabbimizin affetmeyeceği tek günah... Kulları üzerinde haram-helal, emir-yasak, hüküm koyma hak ve yetkisi sadece/ancak Allah-u Teala’ya aitken, yaşadığımız laik/seküler düzen içindeki Müslümanlar olarak inanç yönünden tehlike ve tehdit altında değil miyiz? İslam hukukunu kovalı neredeyse yüz yıl oldu. Neler kazandık, neler kaybettik? Muhasebesini yapabiliyor muyuz?
“Bir kimse tağutu reddetmedikçe gerçekten Allah’a inanmış olmaz” (Mevdudi).
İsra Suresi’nin ilk ayetlerinde (4-8) İsrailoğullarının büyük fesatları/azgınlıkları nedeniyle bozguna uğratıldıkları, tevbeden sonra tekrar izzete kavuştukları, azgınlaşırlarsa yine cezalandırılacakları uyarısı vurgulanır. Araf/166’da azgınlaşınca, maymuna çevrildikleri, kıyamete kadar kendilerine en kötü eziyeti yapacak kavimler mutlaka gönderileceği bildirilmiştir. Araf/167’de de aynı vaid/uyarı/tehdit yapılmıştır.
Hz. Musa öncülüğünde Firavun’un zulmünden/köleliğinden sonra Allah-u Teala onlara Mısır’ın mirasçılığını ikram etmişti (Kasas / 4, 5, 40). Onlar Firavun’un kendilerine yaptığı zulmü, 1967’den beri Filistinli Müslümanlara yapıyorlar. Giderek de azgınlaşıyorlar. Tarih tekerrür edecek, Siyonistlerin inşa ettikleri binalar çok yakın bir zamanda Filistinli sahiplerinin eline geçecek, bu kez onlar Siyonistlere mirasçı olacaklar. Araf/167 bu müjdeyi bize, tehdidi de Siyonistlere veriyor. Filistin de Siyonistlere mezar olacaktır. Efendimiz (s.a.v.) de bu müjdeyi bize vermiştir.
Sultan 2. Abdülhamit Han Kubbetü’ssahra’nın duvarlarına Kur’an’ın kalbi olan Yasin-i Şerifi yazdırarak, Kudüs’ün dini, siyasi önemini, bu kutsal şehirde tevhit/özgürlük olduğunda bölgede de dünyada da barış olabileceğini, Siyonizm’den korunması gerektiğine işaret etmemiş mi?
Golan’dan sonra bir gün sıranın Anadolu’ya da (Nil-Fırat) gelebileceğinin farkına varabilecek miyiz? Tedbirimiz var mı? Zilletten izzete yükselmemiz için ayaklarımızı Mescid-i Aksa’ya özgür olarak basmaya mecbur olduğumuzu anlayabilecek miyiz? Ayasofya özgürleşmeden, Aksa da, Kâbe de özgürleşmez. Birbirimizle çatışmak yerine, mirasımız/emanetimizi kurtarmak için neden bir araya gelemiyoruz?
“Arz-ı Mev’ud”a, BOP’a (beka tehlikesine) rağmen, neden ülkemizde birbirimizle kutuplaştırılıyor, çatıştırılıyoruz? Cihat birbirimize karşı mı, yoksa saldırgan, fesatçı ve işgalci zalimlere karşı mı farz?
Filistin, ümmetin ortak davası olmaktan gittikçe uzaklaştırılıyor, yalnızlaştırılmak isteniyor. Siyonistlerin gözleri de ülkemizde...
Merhum Erbakan Hocamız Siyonizm’i, projelerini çok iyi biliyor ve sürekli bu tehlikeye dikkat çekiyordu. 1897’de İsviçre’nin Basel şehrindeki 100 yıllık projeyi, Siyonistlerin itirafıyla en az yirmi yıl aksatmıştır. İlginçtir. Hicri 100. yılında Siyonist kongre salonunda Müslüman topluluklar toplantısı yaptı. O da Sultan 2. Abdülhamit gibi, onlar tarafından postmodern darbeyle iktidardan düşürüldü, partisinin kapatılması cezasına çarptırıldı.
Yine 1980 askeri darbesinden 6 gün önce Konya’da “Kudüs Mitingi” düzenlenmişti. Arkasından darbe geldi. 1996’da Erbakan-Çiller koalisyonu 54. Hükümet döneminde Sincan’daki “Kudüs piyesi” sahnelenince ertesi gün Sincan’da tanklar yürütüldü. İşte böyle Siyonizm, anti Siyonizm’e, İslami siyasete izin vermiyor. Zamanın Siyonist devlet(?) başkanı: “Türkiye bu hükümetten kurtulmalı” beyanatını havaalanımızda verebilmişti.
9 Aralık 1917 Kudüs’ün Osmanlı’nın elinden İngilizlere geçmesi, ilginçtir. 9 Aralık 2017’de de Trump Kudüs’ü, İsrail’in başkenti olarak tanıdı. Biz, tüm Müslümanlar birbirimizi yiyorken, çatışırken Siyonizm “arz-ı mev’ud”u, BOP’u tıkır tıkır yürütülüyor. Biz de sıranın Golan’dan sonra ülkemize gelmesini mi bekliyoruz? Ayasofya tutsakken, Mescid-i Aksa da, Kâbe de tevhitle özgürleşemez...
Emanetlere sahip olamıyoruz. Ayasofya’yla ilgili beddua üzerimizde değil mi?
Bizleri namazsızlık, şirk, Siyonizm afetlerinden kurtarmasını, kıblelerimizi, Ayasofya’yı tevhitle özgürlüğüne kavuşturmasını Rabbimizin lütfundan “Miraç”la şereflendirdiği Habibi (s.a.v.) hürmetine diliyoruz.