Ölümcül İktidarlar - III

 Ortadoğu Müslüman halkların öteden beri yaşayageldikleri temel gaileleri yönetim, özel olarak da iktidar sorunu olmuştur. İktidar sorununu, sahip oldukları inanç ilkeleri bağlamında ele almak yerine, inanç ilkelerinin reddettiği tarihten önceki geleneksel yapı ve uygulamalarda aramışlardır. Böylece eşitsizlikçi, soy ve zümre imtiyazına dayalı otoriter ya da totaliter, hesap vermeyen sorumsuz bir iktidar ve yönetim anlayışına kendilerini adeta mahkûm etmişlerdir. Bu anlayışta iktidar tekelleşmesinin kaçınılmazlığını, bunun ise, yine kaçınılmaz olarak temel insan hak ve özgürlüklerini yok edeceğini ve zulmün olağanlaşacağını dikkate almayarak, fitneyi önleyip birliği sağlayacağı umut edilmiştir. Onun için bir takım eksiklikler, yanlışlıklar, sapkınlıklar, gayrimeşruluklar tasvip edilmese de “ehven-i şer” gibi nitelendirmelerle savuşturulmak istenmiştir. Sözgelimi zalime itaat mi, direnme mi, tarzında ortaya çıkan seçeneğe, kendi bağlamında cevap verme yerine, “fitne çıkarma” gibi bütünüyle farklı bağlamlar üzerinde tartışmalara girişilmiştir. Fakat sonuçta, engellemek istediği, özenle sakınmaya çalıştığı “fitne” daha ağır ve daha geniş boyutla ortaya çıkmıştır.

 Öte yandan Ortadoğu Müslüman halkları, anlaşılmaz bir tutumla kendi sorunlarını, kendi imkân ve gücü oranında ele alıp çözümleme yerine, muhayyel bir boyutta algılama yoluna başvurmuşlardır. İdeal olarak tasavvur edilmesi gereken ile gerçeklik olarak kavranılması gerekeni özdeşleştirmeye çalışmışlardır. Zaman ve mekânın belirleyici niteliğini hesaba katmadan, zamansız ve mekânsız bir gerçeklik dünyasında yaşadığının farkında olamamışlardır. Üstelik zamansız ve mekânsız bir dünya kurgulaması zehabına kapılmışlardır. Bunu sorgulamayı, inanç ve değerlerinden bir inhiraf, yoldan sapma şeklinde görmüşlerdir.

 Oysa sahip olduğu inanç ilkeleri ona sorgulamayı sorumluluğunun bir gereği olarak önermekte ve yüklemektedir. Sözgelimi iktidar niçin şu kişi ya da aile veya zümreye, hanedana aittir? Fitne, tuğyan ve zulüm kaynağı haline gelmiş bir iktidara ya da yönetime neden itaat edilsin? İktidarın denetim altına alınmasıyla insanın hak ve özgürlüklerinin gerçekleşme imkânı daha az mı, yoksa daha fazla mı olur? Hak ve özgürlüklerin daha fazla yaşandığı bir ortamda, düşünce, bilim, sanat ve ticaret, insan ve topluma daha fazla yarar sağlamaz mı?

 Şöyle veya böyle de olsa “Arap Baharı”, Müslüman halkların içinde yaşadıkları iktisadi, toplumsal, siyasal şartlara yönelik insiyaki bir tepkiydi ve bir sorgulama aşamasına geçme istidadı sağlayabilirdi. Hâlâ bunun imkân sınırları içinde bulunduğu düşünülebilir. Onun içindir ki, Ortadoğu Müslüman halklarını sultaları altında tutan sefih, düşkün yönetimler, bu imkânı ortadan kaldırma yollarının arayışı içindedirler. Bu yönetimler varlıklarını nasıl emperyalist güçlerin desteğiyle sağlamışlarsa, idamelerinin de ancak bu güçlerin işbirlikçisi olmalarında görmektedirler. Bunun için halkın dostluk ve barış içinde yaşama ihtiyaç ve istekleri, nifak üreten iktidar tarafından şiddetle, kanla kıyımla boğulmak için, savaş ihtimali ve tehlikesi ortamında tutulmaktadır. Sözgelimi, Irak’ın işgaline, Suriye’de iktidarı devirme planlarına karşı, sadece halkların barışı adına “hayır” denilmiş olsaydı, bugün gelinen toplumsal trajedilerin bu kadar acımasız olması mümkün olur muydu?

 Sorun, bu sefih yönetimlerin, bırakınız genel anlamda insana en küçük bir saygı içinde olmalarını, en azından iktidarlarının ve sefahatlerinin nesnesi olarak bile yönettikleri halka hiçbir değer vermemelerindedir. En ilkel, en cahil, en duygusuz bir varlık bile, kendisine boyun eğen, kendisinin yaşaması için ihtiyaç duyduğu bir varlığı, görünüş itibariyle de olsa korur, gözetir. Bunu sırf kendi bencil, gösteriş duygusuyla bile olsa yapma zorunluluğu duyar. Halka reva gördükleri yoksul, perişan, cehalet içinde, güvenliksiz, geleceksiz bir hayat, onursuz, haysiyetsiz, izzetsiz ve itibarsız bir kişiliktir. Debdebe, israf, gösteriş, sefih hayat ve kişiliklerini, halka reva gördükleriyle dışa yansıtıyorlar, ama bunun kendi varlık ve kişiliklerinin bir yansısı olduğunu anlamazlıktan geliyorlar. Sefihliklerini, arsızlık ve hayâsızlıkla örtüyorlar.

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar İsmail Kıllıoğlu - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Milli Gazete Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Milli Gazete hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.


Şehir Markaları

1 yıllık yayın süresi ve makul bütçesi ile markanızı parlatın.

0 (212) 697 10 00
Reklam bilgi

Anket Meclis lokantasında yemek ücretlerinin artırılmasını doğru buluyor musunuz?