Modern zamanlarda doğan çocuk güneşle yakınlık kuramıyor.
Yeşille akrabalığını keşfedemiyor, yağmuru tanımıyor. Çocuk hayata, dört tarafı
çevrilmiş bir apartman dairesinde başlıyor. Gökyüzünü görememek ufkunu
daraltıyor çocuğun.
Bütün yaşamı dört duvar arasında geçiyor onun.
Evden okula okuldan eve derken vakit su gibi akıp
gidiyor.
Çocuk oyuncaklarla zorluyor hayal dünyasını. Güneşin
ışığına uzanamıyor, tabiatla yakınlık kuramıyor, olayları insanları ve çevreyi
hiç tanımıyor. Güne ıssız bir odada yapayalnız başlıyor, sonra oyun odasına
geçiyor. Duvara gelişigüzel çizikler atıyor, oyuncakları bir oyana bir buyana
fırlatıyor. Bu ıssız evde çocuğu ayakta tutan tek şey annenin şefkatli sesi
oluyor. O da olmasa çocuk bu mahpushanede yapayalnız kalacak.
Hafta içi evin kapısına kadar gelen servis çocuğun
korkularını tetikliyor. İçeri girdiğinde çocukluğu çalınmış birkaç arkadaşıyla
karşılaşıyor. Fakat güneşi yine göremiyor, perdeler kapanmış, etraf karanlık
çocuk olduğu yerde kalıyor. Okula geldiğinde kapıda öğretmenle karşılaşıyor,
içeri giriyor ve yine oyuncaklarla baş başa kalıyor.
Evle okul arasında gidip gelen çocuk, kurduğu hayallerin
sonunu bir türlü getiremiyor, kendini bir mahkûm gibi hissediyor. Bir gün
anneden habersiz odanın camını açıyor ve dışarı bakıyor. Gökyüzünde süzülerek
uçan bir kuş görüyor. Gözleriyle kuşu uzun süre izliyor ve kuş aşağı doğru
inerken yaşasın diye bağırıyor. Çocuk özgürleşmek ve tıpkı bu kuş gibi yeşille,
doğa ile güneş ile tanışmak istiyor. Fakat onun bu hayali pek uzun sürmüyor.
Anne söylenerek geliyor ve camı kapatıyor. Çocuk yarım kalan hayalini bir türlü
tamamlayamıyor. Karanlık odaya geçiyor ve oyuncakları sağa sola fırlatıyor.
Çocuk avazı çıktığı kadar bağırıyor, ağlıyor ve annenin dikkatini çekmeye
çalışıyor. Fakat ne anne çocuğu anlayabiliyor ne de çocuk hayalindeki dünyaya
ulaşabiliyor.