68‘li solcular ve onların takipçileri ilk kırılmayı Kürt sorununda yaşadılar. Daha önce bol keseden atılan ‘ulusların kendi kaderlerini tayin hakkı‘ şimdi bir talep olarak karşılarındaydı. Kürtler, ‘kimlik‘ talebiyle ortaya çıkmışlardı. Tarihin en kanlı ayaklanmalarından biri yaşandı. Devlet terörü amansızdı.
Türk solcuları şaşkındı. Bölündüler. Bir kısmı bu taleplerin ‘Kürt milliyetçisi‘ talepler olduğunu düşünerek, ‘milliyetçiliğin her türüne karşı olmak‘ gibi ‘asil‘ bir yerde durmayı tercih ettiler. Solcular, ‘Kürt milliyetçiliğini destekleyemezler‘di. Kürt hareketine uzak durdular. Hatta daha üstten bir söylem tutturarak, "Kürtler önce feodaliteyi yıksınlar, kendi ağalarına karşı çıksınlar" diyerek, onlarla aralarındaki mesafeyi iyice araladılar.
Kürt kimliği talebi, Türk solunu ortadan böldü. Bir kısım solcu Kürt kimliği talebinin arkasında duruyordu. Derken, askerlerle dindarlar arasında bir iktidar kavgası başladı. Askerler, dindar arka plana sahip partileri istemediklerini ilan ettiler. Onların kazandığı seçimleri ‘meşru‘ görmediler. Bu partileri, yargı sistemini de harekete geçirerek pasifize etmeye çalıştılar. İslami kesimin partileri kapatıldı, liderleri siyaset dışına itildi. Bununla da yetinmedikleri daha sonra anlaşıldı. Askeri darbe planları da yapmışlardı.
Bu noktada Türk laikleri, Türk okumuşları bir kez daha bölündüler. 28 Şubat 1997 postmodern darbesi bu parçalanmanın itici gücü oldu. Türk solcularının, aydınlarının bir kısmı anne babalarından devraldıkları ‘iyi darbe‘ efsanesini sürdürürken bir kesimi bu ‘mirası‘ reddettiler. Askerin siyasete müdahalesinin topluma çok büyük zarar verdiğini ilan ettiler.
İşte bu parçalanma, Türkiye‘de siyasetin kaderini ve yönelimini belirleyen etkiler yaptı. "Asker gelsin, bizi şeriattan kurtarsın, asker bizim gericiliğe karşı teminatımızdır" türküleri artık toplu halde söylenemez olmuştu. Militarist sistem eleştiriliyordu.
Tartışma ve bölünme derinleşti. Hiçbir şey eskisi gibi değildi. Cumhuriyet elitleri bazı solcuları da peşlerine takarak, "Bu ülkeyi biz yönetiriz, başkasına vermeyiz" diyorlardı, karşılarında ise yıllarca birlikte hareket ettikleri laik kesimler de yer alıyorlardı. ‘Darbeci büyü‘ bozulmuştu.
Laikler bölündü. Bu bölünme bazılarının sandığı gibi yararsız bir bölünme değil. Bu bölünmenin neden olduğu gerginlik de yararsız sayılamaz. Bu bölünme, Türkiye‘nin demokratikleşme ihtiyacının ürünü. Bugüne kadar demokrasiye sırt çevirmiş, modernist elitlerin peşine takılmış bir kesim, şimdi "Herkes için demokrasi" diyerek eski cepheyi terk etti. Gürültünün büyüğü bundan koptu...
Oral Çalışlar - RADİKAL
