Eski bir emekçi olarak, yakınındaki çok sayıda işsizin çaresizliğini görerek üzülen sade bir vatandaş olarak yazmak zorundayım ki:
- 1 Mayıs‘ta işsizler unutulmuştur. - İşi olanların sorunları unutulmuştur. - 72 Milyon nüfusumuz var. 2010 Ocak ayında çalışanların sayısı 21.1 milyon. 1999 yılında çalışanların sayısı 22.0 milyon. 2000 yılında 21.5 milyon, 2002 yılında 21.3 milyon idi. Demek ki on yıldır nüfus artarken çalışan sayısı artmamış. Aynı kalmış. - Kayıtlı işsiz sayısı 3.5 milyon... Çalışmak isteyenlerin, çalışmaya hazır nüfusun yüzde 14.5‘i işsiz. Genç nufusta işsizlik yüzde 25.9 oranında...
1 Mayıs Emekçiler/İşçiler gününde işi olan şanslı emekçiler bayram ederken, onların sendikaları üyelerini meydana toplarken, işsizleri unuttular. Çünkü işsizler sahipsiz. Sadece işsizler unutulmadı. Emekçilerin/işçilerin temel sorunları da unutuldu. - Türkiye‘de çalıştığı varsayılan 21.1 milyon emekçinin yüzde 42.3‘ü, 8.9 milyonu kayıt dışı çalışıyor. Sosyal güvenlik haklarından, sendikal haklardan, asgari ücretten yararlanamıyor. - Çok sayıda kadın ve çocuk işçi asgari ücretten düşük ücret ile ve kayıt dışı çalıştırılıyor. - Çalışanların bugüne kadar edindikleri bazı imkânların ellerinden alınması gündemde. Esnek çalışma sistemi adı altında işten çıkarmalar kolaylaştırılacak. Kıdem tazminatı uygulamasına son verilecek. - Ekonomi politikaları tarımda ve imalat sanayinde istihdam artışına değil, istihdam daralmasına yol açacak biçimde oluşturuluyor. Ekonomi büyümez, üretim artışı sağlanamaz ise bırakınız işsizlere iş bulmayı çalışanlar da işlerini kaybeder. Ediyor. İşten çıkarmalar durmadı.
"Boş verin bunları... İşçiler 32 yıl sonra Taksim Meydanı‘nda bayram etti... Taksim Meydanı‘ndaki şenliği, coşkuyu küçümsememek gerekir" denilecek ise, bana "pardon"...