Siyasetin önündeki en büyük sorun “ilkesiz siyasetçi” olsa gerek!
Siyasette “ilkeler” yerine “menfaatler” öne çıkarılınca kimi siyasetçiler “rüzgâr gülüne” dönüveriyor. Rüzgâr ne yönden eserse “menfaatperest” siyasetçinin ibresi oraya yöneliyor!
Ya dün övdüklerine bugün sövüyor!
Ya da dün sövdüklerine bugün methiyeler düzüyor!
Bu halinden dolayı da hiç utanmıyor ve yüzü hiç kızarmıyor!
Yani pişkinlik tavan yapıyor!
İlkesiz siyasetçi bir de kendisinin ne kadar haklı olduğunu ispatlama gayretkeşliğine soyunuyor.
İlkesiz siyaset yani menfaatleri öne çıkaran siyaset önce prim yapsa da sonrasında cümle âleme rezil rüsva olmak kaçınılmaz bir hal alıyor.
Siyasette menfaatlerine dokunulmadığı sürece ağızlarından olumsuz tek kelime duyulmayanlar, istedikleri olmadığı zaman bülbül gibi şakımaya başlıyorlar.
Evet, ilkesizlik işin başında prim yapıyor. Ve ilkesiz siyasetçiler makam mevki sahibi oluyorlar.
Bu yolla milletvekili bile olabiliyorlar.
Hatta bakanlık ya da başka makamlar çantadaki keklik gibi!
Ama işin sonu böylesine mutlu(!) bitmiyor!
Milletvekilliği şansı tanınmayınca, bakanlık ya da başka makamlar söz konusu olmayınca “açtırmayın kutuyu, söyletmeyin kötüyü” dönemi başlıyor. Dün yağ çekilenler, dün baş tacı edilenler bugün yerden yere vuruluyorlar. Ortaya çıkan bu olumsuz görüntüden elbette siyasetin önündeki en önemli sorun olan “ilkesiz siyasetçi” kadar onlara değer veren yani bağırlarına basanlar da sorumlu!
“Arkadaş dün bana sövüp sayıyordun, bugün bu methiyelerin sebeb-i hikmeti ne ola ki” demeyenler de sorumlu! Yani ilkesiz siyasetçiler kadar onlardan kısa bir süre de olsa istifade etmeyi düşünenler de suçlu!
Onlar kendi aralarında “al gülüm ver gülüm” bir menfaat alışverişi yapıyorlar ama olan siyaset kurumuna oluyor.
İlkesiz siyasetçiler yüzünden siyasete küsen ya da sırtını dönenlerin sayısı hızla artıyor. İlkesiz siyasetçiler nedeniyle ilkeli siyaset yapmak isteyenler de mağduriyet yaşıyorlar.
Sokaktaki sade vatandaş, hepsini aynı kefeye koyuyor. Yani siyasete olan güven kaybolmaya başlıyor.