Medyada iyi, iç açıcı, ferahlandırıcı, mutlu edici haber
göremiyorum. Bir iki ay önce, Tibet’te yetişen bir meyve Türkiye’de Sivas
Üniversitesinin desteğiyle yetiştirilmeye başlanmış, bu sene ilk olarak 40 kilo
ürün alınmış, yetiştirenler birkaç kuruş kazanacakmış, yiyenler şifa bulacakmış
mealinde bir haber okumuş ve memnun ve mesrur (sevinç duymak) olmuştum... Böyle
haberler ne kadar az!..
Her gün bir yığın fitne fesat… Nifak şikak… Ahlaksızlık ve
faziletsizlik… Yalan dolan iftira… Vatan hainliği, hırsızlık, soygun, itlik,
serserilik, gaddarlık, münafıklık… Cinayetler… Halka yedirilen domuz ve eşek
etleri… Hileli ve zehirli gıdalar…
On yedi yaşındaki genç anasını öldürmüş, cesedini dolaba
saklamış… Birkaç aylık çoğu döve döve öldürmüşler… Sarhoş sürücü durağa dalmış,
vasıta bekleyen masumları biçmiş… Sadece ekin biçilmez ki…
Dikkat ediyor musunuz, son aylarda ne kadar çok uyuşturucu
yakalandı. Kamyon kamyon… Eskiden bunlar görülemiyor muydu
Anasını babasını öldüren evlatlar… Eskiden çocukluğumda idam
mahkumlarını beyaz gömlekle asarlardı, asıldıktan sonra cesedini yıkayıp
kefenleyip namazını kılıp gömerlerdi. Ana baba katillerini siyah gömlekle
asarlar, hatırımda kaldığına göre namazını da kılmazlardı.
Şimdi AB adaleti geldi, idam cezası kalktı.
On yedi yaşında ergin bir genç, her şeye aklı eriyor ama suç
işlerse çocuk sayılıyor… AB standartları!..
Birkaç gün önce 82 yaşında yalnız yaşayan zavallı ihtiyar
bir kadının evine gidip tecavüz etmek istemişler.
Korkunç bir suç patlaması var.
Savcının biri beyanda bulundu, cinsel suçlar yüzde 400
artmış.
Hapishaneler tıklım tıklım dolu… Ağır suçların çoğu tutuksuz
yargılanıyor…
Arada bir Beyoğluna gider, kitap ve dergi alır, bir yerde
yemek yer, Hacopulo Pasajında kibar bir hanımın çayhanesinde çay içerdim. Artık
gidemiyorum. Beyoğlu Texas’a döndü, Molotof şişeleri, izinsiz şiddetli
gösteriler, polisler, tazyikli sular, biber gazları, dehşetli bir kalabalık…
Şehrin hiçbir yerinde güven ve huzur yok. Kimisi sarhoş,
kimisi ehliyetsiz, kimisi çılgın şoförler duraklara, vitrinlere, kaldırımlara
dalıyor.
Cumartesi günü iyi ve sağlam bir ayakkabı almak için Balat’a
gitmiştim. Eski Orkide pastahanesinde (İsmi değişti, yeni ismi hatırımda
değil…) kahve içtikten sonra Kasımpaşa Dolapderede eskici-antikacı Ersin beye
telefon ettim, orada mısınız, birazdan gelip birkaç parça eşya almak istiyorum…
Bekliyorum… … Balat ile Kasımpaşa arası uzun yol değil ama yollar mıh çıkını
gibi arabayla doluydu. Gıdım gıdım yol alarak bir saatte varabildik… Birkaç
eski porselen aldım. Dönüşte Vefa’daki Labirent sahhaf dükkanına uğrayacaktım.
Trafik yüzünden gidemedim. Okumak beni çok dinlendiriyor, belki oradan
kıraatiyle beni dinlendirecek birkaç kitap alırdım…
Dönüşte karanlıkta fenerlerin ışığından alışveriş yapılan
seyyar bitpazarına uğradım. Beni bir sürpriz bekliyordu. Gençten biri kaldırım
kenarına orijinal ebrular sermişti. Ondan on kadar ebru aldım. Battal, çiçekli,
akkâse…
Karanlık bir kaldırım köşesinde İngilizce büyük boy bir
Pakistanla ilgili resimli bir kitap görmüştüm. Dönüşte alırım dedim, döndüğümde
orayı bulamadım!
Geceleri kurulan fenerli bit pazarına bazı kibar ve sosyetik
kişiler ve iyi giyimli Rus turistler de geliyor… Roman vatandaşlar sürü sepet
çocuklarıyla dolaşıyor…
Ebru falan almıştım ya moralim biraz düzeldi. Beni şunlar
memnun ediyor: Basit ve mütevazı da olsa el sanatı ürünleri almak… Maddî değeri
fazla olmasa da eski porselenler, antikamsı objeler (antika demedim) edinmek…
En çok da kitap aldığım zaman seviniyorum. Bir yerde şimdiye kadar görmediğim
Osmanlıca bir kitap, dergi veya risale görüp da alabilirsem, yüksek tansiyonum
normale iniyor. Eve döndüğümde güzel bir çay demliyorum, onlar tedkik
ediyorum., zamanı unutuyorum. Mesela 1987’de basılmış Osmanlıca bir mecmua… Onu
okurken o tarihe gidiyorum. Sultan Abdülhamid-i Sanî devri. Siyasetten bahs
etmek yasak ama oldukça huzur var, âsâyiş var. Taşradan İstanbula mürur
tezkeresi ile gelinebiliyor. Müslümanların yüzde doksanı namaz kılıyor. İslam
kadınlarının hepsi tesettürlü. Hafta tatili Cuma günü. Ordumuz Yunanistanla
savaşmış galip gelmiş, Rus Çarı araya girmemiş olsaydı, askerlerimiz Atinayı
alacaklardı. Adriyatik denizi sahillerine kadar Rumeli-i Şahane… Haleb, Şam,
Beyrut, Kudüs, Bağdad, Basra, Cidde, Mekke, Medine, Hudeyde, Sanaa Osmanlı şehirleri.
Padişah-Halife her hafta merasimle Cuma namazına gidiyor. Mahkemelerde Şeriat
kanunlarıyla hükm ediliyor. Osmanlının Batıya açılmış penceresi Galatasaray
lisesinde bile, bütün Müslüman öğrenciler vakit namazlarını mektep camiinde,
mektep imamının ardında cemaatle eda ediyor.
O devirde şeytanî hürriyet var mıydı Yoktu. Parişah anasaya
maddesi uyarınca muhalifleri sürebiliyordu. Ben o zaman muhalefet etsem ve
sürülseydim ne olurdu .. Diyelim Beyruta veya Rodosa sürüldüm. Cezaevine
konulmazdım. Bir memuriyet veya öğretmenlik verilirdi. Maaş alır, orada
yaşardım. Bugünkü hürriyet, o günkü hürriyetsizliğin tırnağı kadar olamaz!
Her sokağa çıkışımda, bir semtten ötekine gidişimde
idarecilerimize, belediyelere trafik yüzünden bol bol “hayır dua” etmekteyim.
Kulakları çınlayınca, yüzlerine kan hücum edince beni hatırlasınlar, onları
anıyorumdur…
* (İkinci yazı)
Bundan Sonra Kendim İçin Yazacağım
20 seneyi aşan bir zamandan beri Milli Gazetede günlük
yazılarım yayınlanıyor. Bu tarihe kadar öncelikle halk için yazıyordum. Bundan
böyle kendim’ için yazacağım… Açıklayayım:
Yazılarıma son vermeyi düşündüm, çok mütevâzı olsa da
hizmetten kaçmış olacağımı, vebal altında kalacağımı düşünerek yazmaya devam
edeceğim.
Kendimi dev aynasında görmüyorum…
Yazmazsam nâçizâne de olsa aydınlatma ve uyarma vazifeme,
mücbir bir mazeret olmaksızın son vermiş olacağım.
Cılız da olsa haksızlıkları protesto etmeye çalışıyorum. Çok
şükür memlekette oldukça serbestlik ve hürriyet var. Yazmazsam, haksızlık
karşısında susan dilsiz şeytanlar kafilesine katılmış olacağım.
Müslümanların dikkat nazarlarına birtakım projeler, çareler,
çözümler sunuyorum. İlgi çekmese, müzakere edilmese bile bunları sunmaya devam
etmeliyim.
Ehl-i Sünneti savunuyor, ehl-i bidati tenkid ediyorum. Bu
konuda benim kadar sık yazan yok. Yazmazsam, küçük de olsa bir boşluk hâsıl
olacak.
İmamet-i Kübra yani Hilafet…
Ümmet şuuru meselesi…
Fırka ve cemaat fanatizminin, militanlığının ve
holiganlığının zemmi…
Beş vakit namazın dosdoğru ve erkekler tarafından cemaatle
kılınması…
Tevhid-i Tedrisat’a uygun eğitim verecek Tevhidî İslam
mekteplerinin açılması…
İslam kadınlarının şeytani tesettürü bırakıp, Şeriatın uygun
göründüğü tesettüre bürünmeleri…
Bedevilikten medeniliğe geçiş…
İsraf, lüks, gurur ve kibrin kötülenip, Müslümanların kanaat
ve iktisada çağrılması…
Daha bunlara benzer yüzlerce konuda bir nebzecikte olsa
hizmet etmek.
Geçerli bir bahanem, şer’î bir mazeretim olmaksızın bu
hizmetlere son vermek bir tokat yememe sebep olabilir.
Görüş ve fikir birliği içinde olduğumuz hayli okuyucum var.
Bir kısım Müslümanlar yazılarımdan tedirgin oluyor hatta
ağır hakaretler savuranlar da görülüyor.
Takma isimlerle, kendilerini Müslüman gösteren provokatörler
ve dezenformasyon ajanları da boş durmuyor.
Her neyse, bundan sonra vebal altında kalmamak, kendimi
sorumluluktan kurtarmak için yazmaya devam edeceğim.
Müslüman kardeşlerimin dualarını beklerim.
Olumlu tenkid sahiplerinden rica: Lütfen gerçek isimleri ve
soyadları ile mümkünse telefon numarası vererek ve bilhassa kardeşlik hukukunun
sınırlarını zorlamayarak yazsınlar. Kısa da olsa gerekçelerini ilave etsinler.
Müteşekkir ve minnettar kalırım…
18.12.2012