Geçtiğimiz hafta köşemde Doğu Türkistanlı İmran’ın hikâyesini paylaşmıştım. Bir okurum yazıyı okuduktan sonra Doğu Türkistan’la ilgili duygularını ve yazdığı şiirini paylaşmış. Yalnızlığa terk edilen Doğu Türkistan’la ilgili paylaşımlara hassaten önem verdiğim için kardeşimizden izin alarak paylaşımını aktarmak istiyorum:
Saygıdeğer Fatma Tuncer hanımefendi,
19 Haziran 2023 tarihli yazınızı okudum. Çileli Uygur Türk Müslümanlarından bir kesiti gözler önüne sermişsiniz. Bir ailenin ve özelde bir anne ile çocuğunun yaşadıklarını anlatarak kalpleri yaralamış, gönülleri daha hassas hale getirmişsiniz. Çok soyut yazmaktan daha ziyade müşahhas örneklerle yazılar kaleme almanızı takdirle karşılıyor, devamını beklediğimizi bildirmek istiyorum.
Acılı Uygur Müslümanları ile ilgili yaklaşık iki yıl kadar önce yazdığım bir şiirimi size göndermek istedim. Demek ki gönüllerdeki yaralar, acılar aynı, yürekler aynı ritimle atabiliyor diye teselli bulduğumu söyleyebilirim.
Bu vesile ile size saygı ve şükranlarımı gönderiyorum. Allah (C.C.) Teâlâ kaleminize güç ve kuvvet versin, yazılarınızın insanların kalbine nüfuz etmesine, yumuşatmasına ve rikkat sahibi olmalarına vesile kılsın. (Amin)
Bekleyin Geliyorum… Gelsem mi diyorum,
Gelsem mi acaba oralara? Ata yurduna, atalarımın yurduna.
Zulmü durdurmak niyetine… Hiç olmazsa kol kanat olayım diye.
Benimkisi karıncanın Kâbe yolculuğu… Ya zulümler son bulsun… Ya zalimler kahrolsun!
Kaldırabilir miyim bunca ağır yükü demeden… Omuz vereceğim, başka omuzlar olmasa da.
Çatırdasın kemiklerim, korkmuyorum bu yükten… Yürekler dolusu yangına katre olsun bu çaba.
Gelsem mi diyorum, gelsem mi acaba? Uygur’un acılı Müslümanları.
Sarılabilir mi yaralarınız kolayca… Bilmem merhem olabilir miyim tek bir yaraya.
Bulacağım yerinizi, geleceğim oraya… Siz beklemesiniz de, umudunuz kalmasa da.
Bir koyup beş almaya değil… Bu yola baş koyup, gönül almaya geleceğim.
Ah! Kalmadı insanlık, utanır mı zalimler… Morarır mı o yüzler?
Gözünüz yolda belli, bekleniyor beklenenler… Zulme karşı direnen, direnirken inleyenler…
Gelsem mi demiyorum artık! (Remzi Varol)