Peygamberimiz diyor ki:
“İslâm garip başladı tekrar yine garip olarak dönecektir” (Müslim, Sahih, K. İman bab 67, İbni Mace Sünen, K. Fiten). Ne anlıyorsunuz bundan?
– Benim ilk duyduğumda anladığım veya bunu an¬latan hocanın anlattığı şu: İslâm, ilk başladığında fakirler, boynu bükükler, parası olmayanlar bu dine sarılmışlardı, onlarla yücelmişti, şimdi yine günümüzde de aynı. Camiye gelenler fakir, boynu bükük adamlar. Garip geldi, garip gidiyor. Hadis böyle anlaşılıyor. Fakat bu anlayış yanlış. Hadisin de¬vamında, “Gariplere müjdeler olsun deniyor” diyor.
–Ya Resulûllah garipler kim?
–İslâm’a sarıldığı için, ailesinden, eşlerinden, dost¬larından uzak tutulmuş insanlardır, diyor.
Peygamberimi¬zin hayatına bakıyoruz. İlk Müslümanlar arasında zengin¬ler var. Köleler de var. Kadınlar da var. Her tipten insanlar var. Yani gariplerden kasıt yalnız Bilali Habeşi, Ammar Bin Yasir değil. Ayrıca Hz. Ebubekir de gariptir. Abdurrahman İbnül Avf da gariptir.
Abdurrahman İbnül Avf Müslüman olunca annesi çıkmış meydana, “İslâm’ı bırakıp putlara dönmedikçe bu meydanda güneşin altında gece gündüz kalacağım ve yemek de yemeyeceğim” demiş. Bizim tarihimizdeki ilk açlık grevini o kadın yapmıştır.
Anne burada gâvurluk adına en sevdiği oğlunu terk ediyor, yalnız bırakıyor ve oğlu garip kalıyor. Bizim Türkçede kullandığımız “garip” de doğrudur. Biz de gurbete giden, sevdiklerinden ayrılan insana garip denmez mi?
Bunlar da iman ettiğinden dolayı sevdikleri tarafından terk edilmiş ve garip kalmışlar. Kendi yurtlarında garipler. Herkes yakınından tepki görmüştür, işte bunlar gariptir. 20. asırda da bir genç, İslâm’ı hakkıyla yaşamaya başlayınca annesinden, babasından tepki görür, yalnız kalır ve garip olur. “İslâm, tekrar garip olarak dönecektir”in manası budur. İşte Allah bizi de gariplerden kılsın. Peygam-ber Efendimiz o garipler eliyle İslâm devletini kurmuştur.
Peygamber Efendimize, amcası Ebu Leheb’in yaptığını, Ebu Cehil yapmamıştır. Peygamberimizin başına gelenler, hiç birimizin başına gelmiyor. Düşünün, İslâm’ı anlatmak için, bir dükkâna girdiniz, arkanızdan da bir adam giriyor, siz bir şeyler anlatıyorsunuz, o yalanlıyor, “İnanma” diyor. Peygamberimize işte bu yapılıyor.
Peygamberimiz tebliğini yapıyor, amcası peşinde, “İnanmayın, yeğenimdir, delidir, hastadır, cinler onu hasta yaptı,” diyor, “Sihirbazlar tedavi için uğraşıyorlar, inanmayın.”diyor.
Aynı durumda biz olsak ne yaparız? Kaldırır amcamızı döver veya ağır sözler söyleriz. Peygamberimiz öyle yapmamış, anlatmış, adam etmek istemiş, o da peşinden gelmemiş, sonunda cehenneme yuvarlanmış. Cenazesini bile varisleri kaldırmamış.
Ekonomik bakımdan çok güçlü olan Mekke, bir yetimin yönetiminde o gariplerin eliyle fetholunmuş.
Bugün de Amerika ve şakşakçıları, hınk deyicileri, sahip oldukları bütün güçleriyle üzerimize yürüse, kendimizi Peygamberimizin garipleri gibi göreceğiz ve sonucun kesinlikle müttakilere ait olduğuna inanacağız.v
“Yürü” diyen Rabbimiz. Onun için endişeye gerek yok. Biz Allah’a (C.C.) güveniyoruz. Tedbirimizi alıp üzerimize gelen düşmanlarımızın da cehennemde yanmaması için yürüyeceğiz.
Filistin’de Müslümanların mücadelesi elli yıldır devam eder.
Körfezdeki direniş hareketi de bir elli yıl devam eder. Çünkü Batı’nın zihninde hep İslâm’ı yok etmek vardır. Onun için direniş halinde de İslâmi eğitime ağırlık verilmeli.
Nisa Suresi’nin 102’nci ayetinde harp halinde iken cemaatle namazın nasıl kılınacağını, bir kısmının safa durup yarısının harp halinde olacağını dahi Kur’an tarif eder.
Zor günlerde eğitim faaliyetlerinin durmaması için de ayet-i kerimeyle Rabbimiz bizi uyarır:
“İman edenlerin hepsinin sefere çıkmaları doğru değildir. Dini iyi anlamaları ve kavimleri (harpten) geri döndüğünde onları uyarmaları için her topluluktan bir grup (ilim tahsili için) toplanması gerekmez mi? Umulur ki onlar sakınırlar” (Tevbe, 122).
Said-i Nursi merhumun en önemli eseri olan İşârât-ül İ’caz isimli eseri, Ruslara karşı harp ederken cephede siperde yazılmış eseridir.
Bu nesil, silahla direnişe devam ederken İslâmi eğitimi ihmal ederse bu neslin ömrü bitince çocuklar da İslâm’dan mahrum olarak yetişirse Allah korusun, babalarının dinlerinin düşmanlarına hizmetçi olurlar.
Düşmanlara direnirken bile dini eğitime ağırlık vereceğiz.