Siyasal gelişmeler ve oluşlar neredeyse son otuz yılı aşkın bir zamandır birbirine benziyor. 1991 yılı ve döneminde emperyalizmin başlattığı Orta Doğu savaşında Irak üzerinden ne çok senaryolar üretti. Bunlar da belli kitleler ve ülkeler tarafından ciddîye alındı. Saddam Hüseyin’in uzun menzilli topları, zehirli gazlarının Ankara’ya kadar etkili olacağı bilgileri yayıldı. Bunun üzerine Ankara’ya kadar hemen bütün illerde bunlara karşı tedbirler alınmaya başlandı. Zehirli gazlardan nasıl korunacağına dair uygulamalarda bulunuldu. Tabii bunların tamamı yalandı. Fakat bu, o denli etkili oldu ki Saddam’ın gitmesi ve Irak’ın işgali kaçınılmaz oldu. Türkiye’de bu bağlamda Saddam’ın gidişine ve Irak’ın işgaline sevinildi.
Bugün ise bir benzeri yaşanıyor, Gazze direnişinin etkisizleştirilmesi gene benzer yaklaşımlarla yayılan propagandalarla İran üzerinden yapılıyor. Suriye’de Kalanişkoflarla bir fetih gerçekleştirildi! Lübnan mücahitlerine gidecek olan silahların ve yardımın yolu kesildi. İsrail, bütün dikkatini Suriye üzerine yoğunlaştırdı. Canı istediğinde istediği yerleri bombalıyor, ne hareket alanı bırakıyor ne de umut olabilecek eylemlere fırsat veriyor. Kimi bölgeleri işgal etmiş, kimi yerleri de tam anlamıyla denetimine almış bulunuyor.
Süveyş Kanalı girişine ciddî bir tehlike oluşturan İsrail’i tehdit eden Yemen’e yönelinmiş bulunuyor. Amerika ile İngiltere vurmaya devam ediyorlar. Asıl hedef İran.
İran, Gazze direnişi zamanında direnenlere yardımını sürdürüyordu. Kimi suikastlar ve kimi saldırılar sonrasında İran’ın doğrudan İsrail’e yaptığı kimi hamlelerde ciddî anlamda tehditler oluşturdu. Hem Siyonist İsrail’e karşı gibi olan ehlisünnet diye tanımlanan kesimler ne hikmetse, pompalanan haberlerle bunu hem küçümsediler hem de İran’ın başarısız girişimlerine sevindiler, alay ettiler. Bu ironik durumda farkında olunmayan, emperyalizmin hedefinin sadece İran olmadığıdır. Öyle sanılıyor ki İran bertaraf edilirse bölgenin tek güçlü ülkesi ve egemeni Türkiye olacak.
Geçmişte Irak’ta yaşananları bugünün kuşakları bilmiyor. Otuz yaş sınırında bulunanlar bunlardan habersiz. İran’ın İsrail’e fırlattığı füzelerin etkisi olmalı ki, bundan yola çıkılarak daha tehlikeli olabileceklerini yapabileceği duygusu ağır basıyor. Emperyalizm Amerika ve Avrupa ülkeleri üzerinden tehditlerini ve uyarılarını sürdürüyor. Şimdi Türkiye üzerinden bunun engellenmesine çalışıyor. Türkiye’yi buna ikna ve mecbur etmeye çalışıyorlar. İran da kendini koruma ve varlığını sürdürme anlamında bunu ifade ediyor.
Şu sıralar sürdürülen propagandalarla İran’ın asıl hedefinin Türkiye olduğudur. Buna ciddî anlamda inananlar var. Bundandır ki Siyonizm ile emperyalizm tehlikesinden çok daha İran tehlikesi duygusu yaygınlaştırılıyor. Buna ciddî anlamda inananlar oluyor.
Emperyalizmin savaşı İslâm ve Müslümanlarla, geçmişte olduğu gibi yanlarına aldıkları kimi ülke ve toplumlarla iyi ve hoş geçinirlerken diğer bölgeleri etkisizleştiriyorlar.
Filistin halkı artık kendi başına kalmış bulunuyor. Küçük direnişler dışında bir varlık gösteremiyor. Yardım yolları tamamen kesilmiş. Ve artık o halkın tamamen yok olmaması için bu ehlisünnet kesimlerinin acziyetleri sonucu olarak onlara hicret etmeyi öneriyorlar.
Gelişen olaylar ise bir bütün olarak hem İslâm hem Türk dünyasının içinde bulunduğu dramatik durum ve çarpıklıklar birbirini izliyor. Sessizliği tercih edenler bu sefer yepyeni tutumlara bürünüyorlar. Azerbaycan, İsrail ile kimi ülkeler arasında arabuluculuk yapıyor. Azeri petrolünün ve gazının kesintisiz sürdüğü bir zamanda. Türk devletleri topluca Güney Kıbrıs Rum ülkesini tanıdılar, elçilik atıyorlar.
Bu önemli ve yıkıma doğru sürükleyen gelişmelere karşı nedense bir girişimde bulunulmuyor. İsrail ile ticarete, siyasal ilişkilere ve yaşanmakta olanlara tam anlamıyla sessiz kalınıyor. Asıl sorunumuz emperyalizm ve Siyonizm’dir. Şu sıralar Müslümanlar aralarında buluşmalarını sağlayacak alanlarda yaparlarsa bu tehlikeleri engelleyebilir ya da azaltabilirler. Ne yazık ki tehlikeli olabileceği öylesine etkili ki tek hedefleri İran.