Mevcut iktidara yandaş bir yazar olmadığımız için Rabbimize ne kadar şükretsek azdır!
Çünkü iktidar yandaşı yazar olmak o kadar zor bir iş ki!
İktidarın dün dedikleri ile bugün dedikleri arasında o kadar büyük farklılıklar var! Dün kötülenen, tu kaka ilan edilen bugün hem övülüyor hem de baş tacı ediliyor.
Yandaş yazar da iktidarın bu “U dönüşlerine” ayak uydurmak içir çırpınıp duruyor. Ve dün iktidara arka çıkma adına karaladığı isimleri bugün övmek zorunda kalıyor.
Bu farklılığı anlatırken de “siyaset icabı” böyle yapmak zorunda olduklarını söylüyorlar.
Yani kendilerini böyle teselli etmeye çalışıyorlar.
Ama bu tesellinin sonuç itibarıyla “züğürt tesellisi” olduğunu kendileri de biliyorlar.
İçlerinden bazıları karşı karşıya kaldıkları “U dönüşlerine” isyan ediyor ve “yeter artık” diye bayrak açıyorlar.
Ama henüz hepsi bu noktaya gelmiş değil. Çoğunluk hâlâ kendilerini iktidarın her yaptığını onaylamakla görevli olarak kabul ediyor.
İktidarın dün adeta düşman ilan ettiği isimlerle bugün el ele pozlar veriyor olmasının “gayet doğal bir durum” olduğunu iddia edecek kadar gerçeklerden kopmuş vaziyetteler.
Siyasetin böyle bir şey olduğunu sanıyorlar. Yahu tutarsızlık ne zamandan beri geçerli siyasetin emaresi olmuştur ki!
Yandaş yazarlara bir kez daha hatırlatmak isteriz ki böyle siyaset yapılmaz.
Dün aldıkları kararlar ile milyonları perişan edenlerin bugün hiçbir şey olmamış gibi davranmalarının adı doğru siyaset olamaz.
Ya dün aldıkları kararlar doğrudur ya da bugün aldıkları kararlar!
Birbirlerine temelden zıt kararların her ikisinin doğru olduğunu ileri sürmek aklı başında bir insanın yapacağı iş değildir.
Ama yandaş yazarlar bunu idrak edebilecek durumda değiller.
Onlar mevcut pozisyonlarını koruyabilmek adına her şart altında kendilerini iktidarın yanında yer almak zorunda hissediyorlar.
Zaten yaptıkları bundan başka bir şey değil!
Evet, iktidarın yandaşı bir yazar olmak gerçekten çok zor bir iş haline gelmiş durumda!
Sürekli “U dönüşleri” yapan bir iktidarı savunmaktan daha zor ne olabilir!
İki de bir “U dönüşleri” yapmak zorunda kalma yerine vakti zamanında dilini tutmak yani ileri geri konuşmamak daha doğru değil mi?