Yeğenim üniversite sınavına girerken yakınlarını yanında
görmek istediğini söyledi. Kırmadım, annesi ile birlikte ona eşlik ettim. Ancak
karşılaştığım manzara zihnimi allak bullak etti
Okul bahçesinde bekleşen anne babaların gözlerinde büyük
bir korku vardı. Mahşer yerinde bekler gibiydiler. Anlamakta zorlandım.
Öğrenciler ise anne babanın bu tavrından fazlasıyla
etkileniyor ve birbirlerinden güç alarak heyecanlarını atmaya çalışıyorlardı.
Böyle durumlarda duygularımız mantığımızın önüne geçer istemesek de
heyecanlanırız. Ancak bunun bir dozu olmalıdır, bu dozu aştığımız anda kontrolü
sağlamalı ve yeniden toparlanmalıyız. Öğrenciler heyecanlarını yenecek güce
sahiptiler fakat anne babanın omuzlarına yüklediği ağır yük taşımakta
zorlanıyor ve çaresiz kalıyorlardı.
O gün annelerin gözlerindeki o korkuyu anlamakta hayli
zorlandım. Sanki çocuklarını elem bir yolculuğa uğurlar gibiydiler. Kimileri
Yasin okuyor, kimileri okunmuş pirinç tanelerini avuçlarında tutuyor, kimileri
hüzünlü bir şekilde dua ediyordu Gözlerini ufuklarda dikmiş uzaklardan gelen
bir yolcuyu gözler gibi bakıyorlardı. Ağlayanlar vardı, birbirlerine sarılan ve
dert yananlar... Kapıya yaklaşıp biraz soluklanmak istedim. O sırada
çocuklardan bir kaçı ağlayarak dışarı çıkıyor ve annelerine sarılıyorlardı.
Ortam adeta bir cenaze eviydi Ağlayanlar, heyecandan rahatsızlananlar,
birbirlerini teselli etmeye çalışanlar Allah ım neredeyim! İnsanlar adeta
sırat köprüsünden geçmenin korku ve endişesini yaşıyorlardı!
Çocuklarımız okuyup meslek sahibi olsunlar, ayaklarının
üzerinde dursun hayırlı birer evlat olsunlar. Ama bu görüntüleri bununla
açıklayamayız ki!.. Fani dünyayı bu kadar kutsayan anneler, istenilen puanı
tutturamadığın taktirde yaşamın hiçbir anlamı yok vurgusu yapıyorlar. Buna
yakinen şahit oldum ve o görüntüler uzun süre zihnimden gitmedi.
Anneler çocukları üzerindeki baskıyı arttırıyor, çocuklar
ise hayatta kalmanın yegâne şartı olan başarıyı yakalamaya çalışıyorlardı.
Çünkü başaramadıkları takdirde anne babanın ve toplumun sevgisinden mahrum
kalacaklarına inanıyor ve dibe çöküyorlardı.
Sevgili anneler, öncelikle çocuğunuzun üzerindeki baskıyı
kaldırmalı ve hayattaki yegâne seçeneğin bu olmadığını ifade etmelisiniz.
Çocuğunuza farklı seçenekler sunmalı ve yanındayım
duygusu vermelisiniz.
Sen yaparsın ben güveniyorum gibi baskı oluşturacak
ifadelerden kaçınmalısınız
Olumlu cümleler kurmalı ve güven vermelisiniz.
Unutmayın üniversite sınavı çocuklarınız için ne ebedi
bir kayıp ne de telafisi olmayan bir şey.