Bayram öncesi iktidar partisi ile ana muhalefet partisi arasında yaşanan karşılıklı ziyaretler siyasette normalleşme ümitlerinin yeşermesine yol açmıştı!
Çoğu kimse siyasete hâkim olan sert ve kırıcı üsluptan rahatsızlık duyup hoşgörülü bir üslubun hasretini yaşıyordu!
Ama siyasette normalleşme beklentileri uzun ömürlü olmadı!
Bayramla birlikte siyasette sert ve kırıcı üslubun aynen devam ettiğini görmüş olduk!
Dün iktidar partisi sözcüleri ana muhalefet partisi başkanından söz ederken “Bay Kemal” diyorlardı!
Bugün ise bu ifade yerine “CHP’nin başındaki arkadaş” ifadesini kullanıyorlar.
Yani yine üslup sert, yine üslup kırıcı!
Ve üslupta hoşgörüye olan hasret devam ediyor.
Bir gün önce birbirlerini “suç ortağı” diye suçlayanlar, siyasi rakibinden “CHP’nin başındaki arkadaş” diye söz edenler bir gün sonra birbirleri ile bayramlaşıyorlar.
Birbirlerinin “bayramlarını” kutluyorlar.
Birbirlerinin “babalar gününü” tebrik ediyorlar.
Bunlar elbette güzel yaklaşımlar!
Arzulanan, özlenen yaklaşımlar!
Ama bu üslup maalesef uzun ömürlü olmuyor!
Ve yerlerini hemen sert ve kırıcı üsluba terk ediyor.
Sert ve kırıcı üsluba tekrar dönüş, siyasetteki “normalleşme” beklentilerini ezip geçiyor.
Öylesine eziyor ki siyasette normalleşme bekleyenler ülkede anormal bir şey olmadığı iddiaları ile karşı karşıya kalıyorlar.
Ülkeyi idare edenler tabandan gelen “normalleşme” taleplerine karşı “ülkede anormal bir şey yokki” diyerek sırt dönüyorlar.
Yani her şey eskisi gibi!
Değişen bir şey yok!
Siyaset dünyası bildiğimiz gibi!
Sert ve kırıcı üslup ile yoluna devam ediyor.
Üslup değişmiyor ama siyasetin tabanında değişen çok şey var!
İnsanlar yıllardır destek verdikleri isimlere kırgınlar.
Yaşanan ekonomik sıkıntılar onları yeni arayışlar içine itiyor.
Bayram sevinci bile ekonomik sıkıntı içinde yaşayanların yüzünü güldürmeye yetmiyor.
Buruk bir bayram kutlaması yaşanıyor.
Normalleşme bir başka bahara kalmış gibi görünüyor.
Yani anormal şartlara mahkûmiyet aynen devam ediyor.