Bayar çok çekti bunlardan. Menderes de çok çekti. Demirel de çok çekti. Rahmetli Turgut Özal da çok çekti. Hatta, Bülent Ecevit ve Mesut Yılmaz da çok çekti.
Erbakan ve Çiller‘e yapılanları hatırlatmaya gerek bile yok. Her şey gözümüzün önünde cereyan ediyordu... Kebapçı ve lahmacuncu fişlemek, okul önlerinde başörtülü joplatmak, hayali irtica senaryoları üretmek, andıçlar ve lahikalar hazırlamak, parti kapatma davaları açtırmak, gazeteci kovdurtmak, insan hakları savunucularını kurşunlatmak, savcıları brifingleyip tütsülemek, muhalif yayınlara ağır hapis cezası verdirtmek, "çakma sivil toplum örgütü" kurup meşru hükümete karşı nümayiş pozisyonuna sokmak, güpegündüz sokaklarda tank yürütmek, irticaya karşı olduğunu söyleyen banka hortumcularına manevra alanı açmak... Neler neler... Bayar ve Menderes konsorsiyumu, ilk cunta kalkışmasını halletmişti. Kalkışmada adı geçen üst rütbeli subayların tümünü emekliye sevketmişti. İkincisini ciddiye almamıştı. Üçüncüsüne ise boyun eğmişti. Binbaşı Samet Kuşçu‘nun ihbarı ciddiye alınsaydı, Milli Savunma Bakanı Şem‘i Ergin‘in ihaneti karşılıksız bırakılmasaydı, Emre Kongar gibilerin "devrim" dediği 27 Mayıs kalkışmasını yaşamayacaktık. Dolayısıyla, 12 Mart da olmayacaktı, 12 Eylül de olmayacaktı, 28 Şubat da olmayacaktı... Bugün cürümleri bir bir ortaya saçılan "belgeciler" de bu kadar küstah ve pervasız davranamayacaklardı. Demek ki, "cuntacılık" sari bir hastalık bazılarında. Kim gelirse gelsin, iktidarın mahiyeti ne olursa olsun, bu hastalıktan kurtulamayacaklar... O zaman biz kurtulalım onlardan...