Milli Gazete, dün ülke tarımını yakından ilgilendiren bir konuyu manşetten vermişti.
Arkadaşımız Bünyamin Güler’in haberini belki, sıradan bir haber olarak okumuş geçmişizdir. Ancak bu manşet haber, Türkiye’nin içinde bulunduğu sömürü düzenini ortaya koyması bakımından çok önemliydi.
Şunu belirtmem gerekiyor, bütçeden tarıma ne destek verirseniz verin eğer bu sömürü düzenine karşı bir şey yapılmadığı sürece, ülke olarak bizim tarımda bir adım mesafe almamız mümkün olmayacak.
Çiftçi ile rantiye arasındaki farkları şöyle sıralarsam konu daha iyi anlaşılacak.
* Çiftçi üretir, rantiye üretenin payını alır!
* Çiftçi bütçeden 1, rantiye 7 pay alır! (Bu aradaki fark sadece bu yıla has bir durum değil. Bu uçurum her zaman için geçerlidir!)
* Çiftçiye destekler zamanında ödenmez ancak rantiyeye faizler gününde ödenir!
* Desteklerin ödendiği çiftçi bellidir ancak faizin ödendiği rantiye gizlidir!
* Çiftçinin kazancı risklidir ama rantiyenin kazancı kesindir!
* Çiftçi hem üretirken hem de ürettiği ürünü satarken her şeyin vergisini devlete öder, rantiye ise hiçbir şekilde faizden elde ettiği gelirin vergisini devlete ödemez!
* Çiftçi bütçeden kanuni hakkını bile alamazken, rantiyenin alacağı için kanuna bile ihtiyaç yoktur!
Görüleceği üzere, 2002’den 2019’a tarımsal destekleri ‘şu kadar artırdık’, ‘çiftçiyi şöyle destekledik’ demek marifet olmasa gerek!
Asıl marifet bu düzeni tersine döndürmektir.