Apartmanların gün görmeyen bodrumlarında, gecekonduların yıkık dökük odalarında yaşayan, karnını doyuracak ekmek bulamadığı için hırsızlıktan başka çare bulamayan insanların eli kelepçeli götürülüşleri yürekten yaralar beni.
Bir şekilde yanıltılan, kandırılan, haram yoldan hamile kalan, yakınlarına söyleyemeyen, evine doğurduğu çocuğu götüremeyen kadınların çocuğunu cami avlusuna bırakması haberi de yaralar beni.
Bir tarafta gecekondusuna gölge eden, güneşinde duran gökdelenlerin dibinde yoksulluktan yok olup giden kadınlar ve erkekler, öbür tarafta çok yemekten, göbeği yağ bağlamaktan, zayıflama merkezlerinde otuz yılda üç ton yağını aldırıp yeniden yağ bağlayanlar.
Dün, Topkapı Panorama 1453’ün önüne bir kız çocuğu bırakılmış.
Durun, “Vicdansız kadııın” demeyin.
Kadını tanıyor musunuz
Şartlarını biliyor musunuz
Ben, kıza acıdığımdan fazla onu bırakan anneye acıdım ve gözyaşları döktüm.
Sevecen bir kadın polisin kucağında o yavrucağın biraz sonra karnı doyar, altı temizlenirse keyfi yerine gelir ama onu bırakan ananın yüreğinin yangınlarını hangi itfaiye veya hangi denizin suyu söndürebilir
Zenginlik içinde de, fakirlik içinde de yaşayabilen çaresizliğin ne demek olduğunu bilir misiniz siz
İnsan denizinin içine düşmüşsünüz ama sarılacak yılanlara bile yer vermemiş çevrenizdekiler.
Tepenize vuran binlerce kol arasından tutunacak bir dal bile koymamışlar hepsini kırmışlar.
Eli ayağı bağlı kurbanlık gibi, kapitalizme kurban edilenlerin çaresizliğini bilir misiniz
Uyuşturucu baronlarının villasının yakınlarına emniyet güçleri yaklaşamazken 400 polisle sabaha yakın, mahallesi sarılan, havadan helikopterle izlenen garibanlar mahallesinde, 20 gram uyuşturucu bulundu haberi de yakar benim yüreğimi.
Birkaç baronu takiple bu işi kökünden kurutmak mümkünken, binlerce garibanın evine gece baskınları yapıp çoluk-çocuk hepsini rahatsız etmek neyin nesi.
Eskiden cami avlusuna bırakılan çocuklar bu günlerde başka mekânlara bırakılmaya başlandı.
Ne oldu Camilerde merhamet kırıntısı bulunan cemaatlerin olduğu vakitlerde cami avlusuna bırakılırdı istenmeyen çocuklar. Şimdi o merhamet kırıntısı da mı kalmadı.
O gariban kadınımız, cami kelimesini duymadan yetiştirildiğinden mi cami avlusu hatırına gelmedi
Yoksa camilere güvenlik görevlisi konulduğundan mı avluya bırakılmıyor
Keşke cami avlusuna bıraksalar çocuklarını;
Güvenlik görevlisi kadını gördüğü halde görmezden gelse;
Onu polise teslim etmese;
Çocuğu hemen korumaya aldığı gibi kadını takibe alsa, evini öğrense, polise haber vermeden derdine derman olsa.
Çocuğu yetiştirecek bir kuruma teslim etseler ve o anne de emzirici anne olarak kendi kızını her gün emzirip gitse ve devlet bu işi bilmese, yalnız güvenlikçi ile o kadın bilse.
Babasının dinine düşman edilen generaller, gazeteciler, Anadolu’nun gariban Müslüman ailelerinin çocuklarıdırlar.
Önce kullanılırlar, sonra atılırlar.
Attıranlar, sattıranlar, soyduranlar.
Onların hesabı bu dünyada görülemez.
Bu güne kadar görülemedi.
Amerika’da kendini satmaktan başka karnını doyuracak imkân bulamayanları o hale getirenler özgürlük savaşçısı olarak ödüllendiriliyorlar.
Otuz yılda otuz bin Müslüman’ı öldüren Saddam zalimini cezalandırmak için gelip bir buçuk milyon Müslüman’ı öldürenler demokrasi madalyasıyla taltif ediliyorlar.
Ve biz, hâlâ bizi “Biz”leyenlerden, derman olsun diye kanunlar, değerler ve ahlâksızlık kuralları ithal etmeye devam ediyoruz.