Türk sinemasında "Beyaz Sinema" ya da "Milli Sinema" akımını başlatan ünlü yönetmen Yücel Çakmaklı, öteki dünyaya göçtü... Ne diyelim? Allah rahmet etsin... Ama "Allah rahmet etsin" deyip geçmek olmaz... Geçmeyelim... Ve onun en temel özelliklerini sıralayalım:
BİR: Yücel Çakmaklı, üstün yetenekli, müthiş bir yönetmen değildi... Ama öncüydü... Hiç el atılmamış bir alana el atan ilk yönetmen oldu... İslami kimliğin her daim hor görüldüğü Yeşilçam sinemasında, mukaddesatçılık ve millicilik ile karışmış bir İslami kimliğin yılmaz savunucusu oldu... (Bakınız: Oğlum Osman, Kızım Ayşe) İKİ: Yeşilçam‘ın içinden gelen bir yönetmendi Yücel Çakmaklı... Önemli yönetmenlere asistanlık yaparak başladı işe... Kendi filmlerini çekerken Yeşilçam‘dan kopmadı... Yeşilçam‘ın anlatımını, kalıplarını, klişelerini, oyuncularını, teknik imkânlarını kullandı... İçerikle farklılaştı... Böylece bir geleneğe yaslanmanın avantajlarını da, dezavantajlarını da yaşamış oldu... (Bakınız: Birleşen Yollar) ÜÇ: 70‘lerin "milliyetçi/maneviyatçı/mukaddesatçı/Osmanlıcı" havasını solumuş, bir daha da o havadan çıkamamıştı... (Bakınız: Memleketim) DÖRT: Milletin imanını sinemayla kurtarma işine soyundu... Hidayet öyküleri anlattı... Propagandist filmler çekti... Keşke bir tane de kafasına göre, misyonsuz bir film çekebilseydi... BEŞ: Özal dönemi TRT‘sinde önemli dizilere imza attı... Özellikle "Osmancık" ile "Küçük Ağa", dönemin koşullarında yapılacak en iyi dizilerdi... ALTI: Temiz ama temiz kalpli bir insandı... Tertemizdi... Havaya girmedi... Artistlik yapmadı... Boynuna fular takmadı... En baştan beri hep mütevazı oldu...