Büyük şehirlerde kendini kaybedenleri kendine getiren, gideceği yeri belirlemede merkez kabul edilen Süleymaniye Camii gibi, Çamlıca tepesi gibi yerler her yerde vardır.
Edirne’ye gidenler, gidecekleri yerin tarifini Selimiye Camii’ne göre alırlar ve adresi bulurlar.
Mekke’de Kâbe, Medine’de Mescidi Nebevi, Bağdat’ta İmam Azam Camii, Şam’da Ümeyye Camii, Kahire’de Ezher Camii yüzlerce yıldır hem maddi yolun, hem manevi yolun istikametini çizmeye devam ettiler.
Şehrin tam orta yerine cami yapılırdı ve bütün yollar camiye çıkardı.
Günümüz şehircilik mühendisleri kapitalist Batı etkisinde eğitildiklerinden bütün yolları en büyük bankaya çıkarıyorlar.
Ve adresler, banka merkez kabul edilerek veriliyor.
Gittiğim her şehirde yaşayan ve şehre faydalı olan insanları ziyaret etmek istediğimde hemen ya makam, unvan veya para imkânları sunan siyasi ile görüştürmek istiyorlar veya “Bu kapıdan içeri girdin ya aslında sen cennete girdin” diyen sahte şeyhlerle tanıştırmak istiyorlar. Kur’an-ı Kerim’i tefsiriyle, hadis-i şerifleri şerhiyle, fıkıh kitaplarını bilen ve ilmiyle amel eden biriyle görüşmek istediğimde biraz dudak büktükten sonra, “Pek dışarı çıkmaz, camiden eve, evden camiye gider-gelir ve yalnızlığı sever” derler. Benim ısrarımla ziyaret edilir.
Götürene soruyorum, “Bir konuda tereddüde düşsen, haram mı, helal mi, caiz mi değil mi? diye düşünürken soruyu şeyhine mi sorarsın, yoksa bu tek başına yaşayana mı sorarsın?” dediğimde, “Şeyhim zahiri ilimleri bilmez, tabii ki o zata sorarız. O, bu şehrin fetvasına güvendiği adamdır.”
Siyasinin ayağına daha fazla gidersin, makam, unvan veya parasal işlerini halletmek için boyun bükersin, iç dünyanda bu ikisinden hangisini daha güvenli bulursun?” dediğimde yine, “o âlim” der.
Neden onun yanında görünmezsin de diğerlerinin yanında vakit öldürürsün denildiğinde, “Birincisinde cennet garanti, öbüründe dünyalık garanti, olmasa da bir umutla yaşıyorsun” der.
İlmiyle amil olan ise Sevgili Peygamberimizin, kızı Fatıma’ya söylediğini hatırlatır:
“Ey Abdi Menaf oğulları, Allah’tan kendinizi satın alınız, ey Abdülmuttalib oğulları, Allah’tan kendinizi satın alınız, ey Zübeyr’in annesi ve Allah Resulünün halası, ey Muhammed’in kızı Fatıma, ikiniz de Allah’tan kendinizi satın alınız. Bu konuda Allah katında ben size hiçbir şeye sahip olamam. Malımdan dilediğiniz kadar isteyin” Buhari, Sahih, K. Menakıb, bab 12, Müslim, Sahih, K. İman, bab 91).
Bu hadisi şerif, şefaati inkâra götürmez. Şefaatin varlığını her gün namazlarımızın ardında Ayet’el Kürsi de “İlla bi iznihi” diye okuduğumuz bölümde şefaatin ancak Allah’ın izin vermesiyle olduğunu, şefaat etmeye ve şefaat edilecek kişiye de izin veren yalnız Allah celle celalüh’ tür.
Rabbimiz, soyun sopun fayda vermeyeceğini canlı örnek olarak Nuh aleyhisselamın oğlunu, İbrahim aleyhisselamın babasını, Lut aleyhisselamın hanımını, Sevgili Peygamberimizin amcası Ebu Leheb’i, örnek olarak Kur’an-ı Kerim’inde verir.
Rabbimiz buyurur:
“Sura üfürüldüğünde o gün aralarında akrabalık bağı kalmaz. Birbirlerini (n halini) sormazlar. (Herkes kendi derdine düşer.)” (Mü’minun süresi ayet 23/101).
“(İkinci surun) Kulakları patlatan gürültüsü geldiğinde,
Kişi kardeşinden kaçacak.
Annesinden ve babasından,
Eşinden ve oğullarından (kaçacak)
O gün onlardan her kişiye yeterli bir işi vardır” (Abese süresi ayet 33-37).
İlim adamı bunu söyleyince görüntüde sevilmez ama gönlünde yine güvendiği odur.
Siyasinin verdiği imkânı âlim ve amil olan veremez ama haksız kazanç, haksız makam, haksız unvan elde eden kişi, kuyruk salladığı o siyasiye hiçbir zaman iyi gözle bakmaz ama yanına uğramadığı, arada bir fetva sorduğu âlim ve amil kişiye gönlünde hep saygılı olur.
İlim adamları bu çağın geceleri yön gösteren, yıldızıdır, gündüzleri güneşidir, pusulasıdır, navigasyonudur. Işık kendini gizleyemez.
İlim adamları, adam gibi, dimdik, camilerde, meydanlarda, pazaryerlerinde, caddelerde, üniversitelerde, mahkemelerde, galerilerde özetle halkın olduğu her yerde Hakk’ın belirlediği sınırları korumak için bulunmalı, görünmeli, müdahale etmeli, yol göstermeli.