Sadece “terörden” medet ummak! Ve sorunları “elindeki silaha” güvenerek çözmeye çalışmak!
Görüşerek, konuşarak meseleleri çözmeye sırt çevirmek!
Bu nasıl bir anlayış! Anlamakta ve idrakte güçlük çekiyoruz!
Yıllardır terörle “başarılı” olmaya çabalıyorlar!
Evet, karşısında mücadele verdikleri gücün canını yakıyorlar ama kendi canları da katbekat yanıyor!
Bunun farkına varamıyor olabilirler mi? Adeta bindikleri dalları kesiyorlar!
Adeta kendi iplerini çekiyorlar!
Bu yolla “başarılı olmalarının” mümkün olmadığı apaçık ortada!
“Canlı bomba” olarak “bir kişi otuz-kırk kişinin” canını yakmış olmuyor ki! Bu tür eylemlerinin ardından yüzlercesi gerek “kırsalda” gerekse “yerleşim merkezlerinde” hayatlarından oluyor!
Bu anlayış hiçbir zaman, “Kazancım ne, kaybım ne” hesabını yapmıyor ya da yapamıyor!
Sırtlarını dayadıkları “dış güçler” onları “bağımsız devlet” masalı ile “parmağında oynatıp” duruyor!
Oysa şimdi mücadele verdikleri insanlar ile yıllarca kardeşçe yaşamış ve birlikte hareket etmişlerdi!
Dış güçlerle birlikte hareket edipte sonra birlikte hareket ettikleri dış güçler tarafından “bir kenara atılmamış” tek örnek var mı acaba?
Kullanılmış “kâğıt mendil” gibi!
Ya da “sıkılmış limon” gibi bir kenara atılmaya mahkûmlar!
Dış güçlerle birlikte hareket edenleri bekleyen akıbet bundan başka bir şey değil! Hal böyleyken ve onlarca örnek ortada iken hâlâ sırtlarını dış güçlere dayayan ve terörden medet uman anlayışı anlamak gerçekten çok zor!
Bu anlayış, bu kafa yapısı yıllardır sürdürdüğü mücadelenin “işe yaramadığını” artık idrak etmek zorunda!
Onlar yüzünden bölge halkının çekmediği çile kalmadı! Terörle sonuç almaya çalışanlar başlarını iki elleri arasına alıp, “Biz ne yapıyoruz?” diye nefs muhasebesi yapmalarının artık tam zamanı gelmiş bulunuyor!