İnsan, gene insan ve daima insan.
Yaratılan kâinatın gerekçesi olan insan. Sorumluluğu, Allah’ın tek muhatabı olan insan. İyilikleri, kötülükleri, günahları, sevapları olan insan. İnişleri çıkışlarıyla insan. Zıtları, çatışmaları, yücelme ve alçalışlarıyla insan. Aşklarıyla, nefretleriyle, sevgi ve içtenlikleriyle insan.İnsanın muhatabı da insan. Hayatının hemen bütün aşamalarında.
Gerçeği olan kendisi.
İnsan insanın hem cenneti hem cehennemi. Hem kendinin hem de başkasının.
Bencil insan merhametli insan, verici insan alıcı insan. Gözü kara insan gönlü ferah insan.
İnsanı anlamlı kılan insan, birliktelikleri de olan insan.
İnsanlığın büyüyen ve çoğalan uçurumları arasında bir zaman, bir dönem.
Bireysel tercihler insanı giderek yalnızlaştırıyor. Sorumsuz kılıyor. Kendimi kurtarayım derken kendi bunalımında bocalıyor ve boğuluyor.
Bencillik kibrine ve yalnızlığına kapılan insan sorumluluktan kaçar. Bencillik ve kibir putuna bürünenler kendilerinden başkalarını görmezler, başkalarına yaşama hakkını engellerler. Bencilliğini karanlık kuyusuna dalanlar kendilerinden başkalarının dertlerinden de sevgilerinden de uzak kalırlar.
Kibir putu insanlığın en tehlikeli tercihi. Sultasının putunu kurar ancak kendisiyle sınırlı kalır.
Yaşanan dönem ve süreçte insanlığın tek çıkar yolu yeniden yaradılış özüne bürünmesi.
İnsanı kaynaştıran, bir araya getiren bir hamle gerekir. Sevgi dili, gönlün fethine götürür. Sevgi dili insanın insana olan güvenini arttırır. Güven gelecek ve kurtuluş yolu.
İnsanlık karanlığa sürükleniyor. Kendi eliyle, diliyle ve davranışlarıyla. İnsanın kurtuluşu sağlayacak olan insanın sevgi, merhamet ve aşk dilidir.
İnsanın çıkar dili, bencil dili hayatı sadece kendisiyle sınırlı görür. Başkasının hayatı bu tip kimseleri ilgilendirmez.
İnsanın insana güveni artınca hayata olan bağlılık anlam kazanır. İnsanın insana güveni insanın gücünü arttırır. İnsanın insana bağlılığı insanın insana olan sevgisiyle gerçekleşir.
İnsanlık geneli açısından da özel alanlarda da sorumluluklarımız var. Önce insanız, insanın hakkını korumakla yükümlüyüz. Müslüman’ız, her Müslüman birbirinin kardeşidir. Manevi kardeşidir. Müslüman Müslüman’a karşı özeldir. Onun haklarını korumakla yükümlüdür.
Müslümanlar bugün mazlum ve yalnız. Yalnızlığının ve mazlumluğunun nedeni de kendisi. Karanlık kuyusunu kendisi hazırlıyor. Bencillik ruhuna bürünüyor. Yabancılıkların tuzağında. Bilinç ve düşünceden uzak.
Bir Müslüman sadece kendisinden sorumlu değil. Her Müslüman her insandan sorumlu ama daha çok kardeşlerine karşı sorumlu.
İnsanlığın gönül kapılarını kapatmaya neden. Bunun bir an önce aralanması gerekir. Yeniden sevgi ve merhamet diline bürünmeli, insanların gönül kapıları aralanmalı. Bunu öncelikle kendisi için yapmalı.
Sorumluluklarımız çok ve ağır. Sevgi ve merhamet dili ile gönül kapıları aralanınca ferahlıklar başlar. Huzur melekleri dolayımızda çoğalır, insanlığa sevgi reveranslarını sunar.
İnsanlığın gönül kapılarının kapanması da bizim derdimiz ve sorumluluk alanımızda. Bizden uzaklaşan her insanın sorumlusu biziz. Yakınlaşmayı sağlayacak olan da biziz.
İnsanın gönlünü almak, gönlünün kapılarını aralamak büyük bir fetih. Sevgi dağının büyümesine neden. Ruh doğamızda güller, çiçekler, yeşillikler açar boy verir. Sevgi halemiz büyür. Bu, bizimle sınırlı kalmaz, insanlığın bütününe doğru yol alır. Asıl görev sorumluluğumuz budur bizim.
Aşk ve sevgi dili ile gönüllerin fethine doğrudur yolculuğumuz.