Bugünümüzün bir önceki günümüze oranla daha bir iyilik/doğruluk/güzellik yüklü olması gereken bizler, ne zaman göstereceğiz bu titizliği Pişmanlıklarımızın ufkumuzu kapatmasına daha ne zamana kadar müsaade edeceğiz
İki kişi bir TV kanalında sohbet ediyorlar. Lâf döndü dolaştı, kendi meziyetlerini anlatmaya geldi. İyi yetiştiklerinden, iyi hizmet verdiklerinden söz ederlerken, TRT ye girdikleri günleri hatırladılar. Onları TRT kadrosuna alan İsmail Cem e de rahmet dilemeyi unutmadılar.
Ben de hatırlıyorum o günleri. TRT nin resmen ve alenen ve hileyle sosyalizm propagandası yaptığı o günleri. Ne İsmail Cem i ne de sohbet edenleri suçlamak aklımdan geçmez. Neye inanıyorlarsa, neye müsaitse karakterleri, herkes onu yaptı.
İsmail Cem günlerinden şikayetçi olanlar, iktidar değiştiğinde, kendilerini memnun edecek birini atamasını istediler Demirel den. O da bir profesörü buldu getirdi. Kaç gün dayanabildi dersiniz, şişirilmiş maharetlerle getirilen zat. İki hafta diye aklımda kalmış.
Sonraları yayınlanmış bir röportajında açıklıyordu başarısızlığının sebeplerini: "Genel müdür koltuğuna oturdum. Bir gün, iki gün, üç gün ne arayan var, ne soran. Beni dostlarım hiç yalnız bırakmazlardı halbuki. İstifa ettikten sonra sokakta karşılaştığım tanıdıklar demesin mi: Hiç telefonumuza çıkmadın. Hep meşguldün. Ziyaretine geldik, toplantıların bitmiyordu."
Geçmişte yaşanmış bir olay ve kahramanını sohbet konusu etmemin sebebini sanıyorum anlamıştır herkes. Başarısızlıkları biz hep ödüllendirdik! Bir santralcı kızın, bir odacının engelinden bihaber insanlarımıza makam beğendirme yarışına girdik.
İşte onun içindir ki, onlar övünecek müdürler ve günler bulurlarken kendilerine, biz sustuk kaldık. Başarısızları ödüllendirdiğimizden dolayı.