Açılım başından itibaren gündemden düşmeyen nice ayrıntı var, ama herkesin zihni aynı soruyla meşgul olduğu halde pek az kişi tarafından dillendirilen bir soru çok önemli: "Asker açılımın neresinde?" Bu soruya cevap vermeyi zorlaştıran bir siyasi iklimde yaşıyoruz...
Açılım adına adımların atıldığı günden buyana askerler tarafından yapılan hiçbir açıklamada, bazı çevrelerin yansıttığı "Asker açılımı tasvip etmiyor" görüşünü haklı çıkaracak bir itiraz bulmak zor. O çevrelerin yönlendirmesiyle oluşan yanlış havanın yine de giderilmesi şart. Havanın giderilmesini sağlayabilecek askerler, bunun yapılmasından en fazla rahatlayacak kesimi de teşkil ediyor. Askerin süreci desteklemesi, başarı şansını artıracağı gibi açılımın yolunu da kısaltacaktır. "Daha ne yapsın asker?" diyeceklere hak vermemek elde değil... Demokrasinin kanallarının genişletilmesiyle sonuçlanacak ‘sıfır terörlü Türkiye‘ hedefine ulaşma çabalarında, asker de üzerine düşeni yerine getiriyor zaten. Ergenekon soruşturmalarında savcılar ‘sivil-asker‘ sanıklar arasında ayırım gözetmiyor; TSK da kendi içindeki çürük elmaların temizlenmesine engel çıkarmıyor. Sanki ayrım gözetiliyormuş, ya da çürük elmaları temizlemede ayak sürülüyormuş gibi görünen ‘istisnai‘ tavırları bir dereceye kadar anlayışla karşılamak gerek. Devlet kurulurken kendisine ‘ayrıcalıklı‘ bir statü tanınmış, anayasada ve yasalarda farklı davranabileceğine dair maddeler bulunan bir kurum TSK; o maddeler değiştirilerek statüsü demokratik ülkelerdeki benzerlerine dönüşünceye kadar ‘istisnai‘ tavırların azlığıyla yetinmek zorundayız.
Şimdi gelinen noktada sorulması gereken doğru soru "Asker daha ne yapsın?" değil, "Asker bundan sonra ne yapmasın?" olmalı. Asker yanlış izlenim vermekten kaçınsın yeter.