Çok uzun yıllar önceydi. dünya malına değer vermeyen güzel bir ülkenin erdemli insanları yaşıyordu..
Bir adam, birinden bir arsa satın aldı. Arsa üzerine güzel bir ev ve bir bahçe yapmak istiyordu. Bunun için ustalar çağırdı. Önce arsanın etrafını duvarla çevirdi.Sonra tek katlı büyü k bir ev yaptırdı. Geriye büyük bir alan kalmıştı. Bu alanı da insanın içine ferahlık veren çeşit çeşit ağaçların ve çiçeklerin bulunduğu bir bahçe yapmak istedi.
Arsayı kazıp toprağa fidanlar ve çiçekler dikmeye başladı. Yine bir gün bahçede çalıştığı esnada kazmasına sert bir cisim takıldı. "Büyükçe bir kaya olmalı" diyerek, etrafını iyice kazmaya başladı. Bir de ne görsün? Ağzına kadar altın dolu bir küp... Küpü bulunduğu yerden dikkatlice çıkardı. Sonra onu aldığı gibi arsayı satın aldığı adama götürdü.
Adamı bulunca ona:
"Arkadaş, bu altın küpü senin bana sattığın arsadan çıktı, altınlarını al." dedi.
Arsayı satan adam:
"Ben sana arsayı içindekilerle birlikte sattım. O altın küpü benim değil, senindir. Altınlarını güle güle harca" dedi.
Diğer adam buna itiraz etti:
"Bensenden sadece arsayı satın aldım; içindekileri değil. Bu yüzden bu altınlar benim değil, senindir" dedi.
İtiraz sırası arsayı satan adamdaydı:
"Olur mu efendim, ben size arsayı her şeyiyle birlikte sattım. Bu altınlar senindir. Al götür altınlarını" dedi.
İki taraf ta altın küpünü almaya yanaşmıyordu. Bir türlü anlaşamadılar.Baktılar ki, bu şekilde nalaşamayacaklar, mahkemeye gitmeye karar verdiler.
Mahkemedeki hakim de onlar gibi tok gözlü, dünya balına gönül vermeyen ve asla haksızlığa yönelmeyen biriydi. İki adamı da dikkatle dinledi. Sonra onlara:
"Bekar çocuklarınız var mı?" diye sordu.
Bu soruya her iki adam da çok şaşırmıştı. Onlar hakime niçin gelmişlerdi, hakim onlaran ne soruyordu. Buna bir anlak veremediler.
Arsayı satın alan adam:
"Beni bir oğlum var" dedi.
Arsayı satan adam da;
"Benim de bir kızım var" dedi.
Bunun üzerine hakem şu kararı verdi:
"Çocuklarınızı birbiriyle evlendirin. Bu altınların bir kısmını onlara düğün hediyesi olarak verin. Bir kısmını siz kendi ihtiyaçlarınız için kullanın. Kalan kısmını da Allah yolunda hizmette kullanın."
Her iki adam da hakimin bu kararından çok memnun kaldı. Çünkü hem aralarındaki anlaşmazlığı çözmüş hem de arkadaş olarak girdikerizmahkemeden akraba olarak ayrılmışlardı.
Sevgili çocuklar, Peygamberimizin anlattığı bu hikaye bize Sahihu‘l Buhari‘den nakledilmiştir.
Dünya malı dünyada kalır. Biz sahip olduklarımıza şükretmeyi bilirsek, inanın Allah çok daha fazlasını gönderecektir. Yeter ki, elimizdeki nimete nankörlük etmeyelim.
Gözlerinizdeki nur hiç sönmesin. Allah‘a emanet olun.
Demirhan abi‘den ramazan masalları
Vardık YİRMİYEDİYE,
Aldık kutlu hediye,
Akşam dua edenler,
Hüzünlenir ne diye.