bir çok dostumuz, akşama kadar işinde ekmek peşinde koştuktan veya boş gezenin kalfalığından sonra evinde veya sohbet arkadaşlarıyla çay içerken yaptığı yanlışların faturasını Allah’a çıkarma tarafına gidiyor ve “Hani Allah, Müslümanlara yardım edeceğini bildiriyordu neden yardım etmiyor da kafirler İslam âleminde cirit atıyor, Müslümanı Müslümana kırdırıyor Diye ahkâm kesmeye devam ediyor.
Bu sorunun cevabını Rabbimiz veriyor.
“Yoksa sizden önce geçenlerin durumu sizin de başınıza gelmeden Cennete gireceğinizi mi zannettiniz Onlara yoksulluk ve sıkıntı gelip çattı ve sarsıldılar. Hatta, rasül ve beraberindeki mü’minler: “Allah’ın yardımı ne zaman ” diyorlardı. Gözünüzü açın; Şüphesiz Allah’ın yardımı yakındır.” (Bakara süresi ayet 214)
Dikkat ediniz, geçmiş ümmetlerden birinin başında peygamberleri olmasına rağmen kendi üzerlerine düşen görevi yapıyorlar, sarsılıyorlar, can boğaza gelecek kadar daralıyorlar ve o zaman “Allah’ın yardımı ne zaman” diye soruyorlar. Ve yardımın geldiğini de müjdeliyor ayet.
Veya İbrahim aleyhisselamın hayatını verir Rabbimiz.
Zamanın kralı Nemrut’a karşı tek başına bir ümmet olarak direniyor.
Kral onu mancınıkla ateşe attığında havada ateşe doğru giderken Cebrail’in “yardım ister misin” diye sorduğunda “Allah bana yeter, o ne güzel vekildir” demişti ve yüreğine kralın korkusunun kokusu bile gelmemişti. İbni Kesir Tefsirinde Enbiya süresinin 69’uncu ayetinin tefsirinde senedi zayıf bir rivayettir ama Buhari’nin Sahih’inin Tefsir bölümünün Al-i Imran süresinin 173 üncü ayetinin tefsirinde rivayet ettiği Mevkuf hadiste Abdullah bin Abbas:
“İbrahim ateşe atıldığında “Allah bize yeter, o ne güzel vekildir” demişti. Muhammed aleyhisselam da:
“Onlara (müminlere), insanlar: “Şüphesiz düşmanınız olan insanlar, sizin için kuvvetlerini topladılar. Onlardan korkunuz” dedi de, bu onların imanını artırdı ve onlar: “Allah bize yeter o ne güzel vekildir” dediler.” Dediğini haber verir.
Yani bizim kendimize ait bir şeyimiz yok.
Bizim zannettiğimiz elimizi, dilimizi, beynimizi, kalbimizi, ayağımızı, kanımızı canımızı biz yaratsaydık başımız ağrımaz, dizimiz sızlamaz, çürümezdi.
Biz, Rabbimizin bize emaneten verdiği ten can ve malımızı, sonuna kadar kullanalım bakalım ne olacak.
Mancınıktan atıldıktan sonra da, başına yüz deve koyulduğunda mağarada katiller sürüsünün gölgelerini de gördükten sonra da arkadaşı Ebubekir’e: “Üzülme, Allah bizimledir” (Tevbe süresi ayet 40) deyip yola devam eden Sevgili Peygamberimize ve onun ümmetlerine, Allah her zaman yardımını göndermiştir.