Üç nesil bir arada, mutlu bir masal sahnesi gibi.
Genç torun otuzunda, çalışan bir bayan.
Annesi altmışında.
Babaannesi doksanında.
Hastanede, yaşlı kadın için rapor almaya uğraşmaktalar, devletin yaşlı bezlerini ücretsiz verdiğini duymuşlar.
Alzheimer hastası nene durmadan konuşuyor.
Çişini bilmiyor.
Artık bir bebek.
Ama şirin mi şirin.
Alt katlarında oturan nine için genç torun anlatıyor, “işten geç geliyorum, anneme soruyorum yemeğini indirdin mi, tabii kızım diyor ama ne de olsa gelin, işte; deyip içime sinmiyor, gece yarısı tost yapıp indiriyorum, babaannemi çok seviyorum”.
Duyarsız bir ailenin çoktan huzurevine yatıracağı yaşlı kadın, üstü başı pırıl pırıl sevgiyle şefkatle bakılmakta.
Oğlum için arkadaşlarıyla katılacağı bir geziden daha değerli program, dedesinde kalıp onunla sohbet etmek, camiye gitmek.
Benim en büyük ödülüm babamla bir kahvaltı etmek onun iyice yaşlanan yüzüne bakıp çocukluğumu okumak.
Önceki gün bir cenazedeyim, eski komşumuzu kaybettik. Huzursuz bir aile idi, maddi durumları iyi, sokağın en güzel evinde oturuyorlardı. Ama karı koca arasında hep çatışma vardı. Tek çocukları bu mutsuz evde sevgisiz büyüdü.
Yetişkin olunca oda büyüklerinden ve eşinden bunun acısını çıkardı.
Eşinden ayrıldı, aile darmadağın oldu, baba çocuklarının düğününe bile gitmedi.
Babaannenin cenaze günü; o çatışma, huzursuzluk, bölük pörçük olmuş aile bireyleri, cenazenin acısından çok mutsuzluğun acısını çekmekte idiler. Baba hala çocukları ile konuşmuyor, eski eşi cenazeye gelemedi, yeni eşi de evi terk etmiş. Sanki sevgisizlik dededen toruna miras kalmış gibiydi.
Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının aile bağlarını güçlendirmek için bir program hazırladığı ile ilgili bir habere rastladım. PTT aile bireylerine gönderilen kargoda indirim yapacakmış. Dedesiyle müzeye, maça, tiyatroya giden gençler biletleri indirimli alacakmış.
TOKi, akrabaları aynı blokta buluşturacakmış. Çocukların, dede ve nineleriyle ayrı dairelerde fakat aynı kompleks içinde yaşamalarına fırsat verecek, projeler üretecekmiş. Bakanlık ayrıca büyük toplu konut mekânlarında akrabaların yakın dairelerde oturmasını sağlayacakmış.
Büyük ailenin birlikte yaşama kültürü bizim geçmişimizde zaten vardı ama son yüzyılda batının gereksiz çöplüğünü hayatımıza taşıdığımız için aile bağları da zayıflamıştı. Devlet destekli bu proje ne kadar yararlı olur bekleyip göreceğiz.
Dede ve nine ile kaliteli bir zaman geçirenlerin yaşlılara değil kendilerine yararı dokunacak.
Çünkü hayatı öğrenecekler.
Yaşamın yalnızlığını belki bir torun gülücüğü kozalarsa, genç insanın kimsesizliğini, dağ gibi bir dedenin güven veren konuşmaları giderecektir.