Zonguldak’ın deresi

Ne diyordu Orhan Veli, "Siyah akar Zonguldak'ın deresi, yüz karası değil, kömür karası, böyle kazanılır ekmek parası"...Bendeniz Bartınlı'yım. Ama, hayatımın önemli bir kısmı Zonguldak'ta geçti. Bartın, siyasi bir kararla il olmazdan önce Zonguldak'a bağlıyken, bendeniz ilkokulu ve İmam Hatip Lisesi'nin orta kısmını bu vilayette bitirdim. Hala, kendimi birilerine tanıtırken, ağzımdan gayri ihtiyari "Zonguldaklı'yım" kelimesi çıkıverir.

Zonguldak, her dönemde solcu partilerin gözdesi olmuş bir şehirdir. Çünkü, onbinlerce madencinin çalıştığı emek yoğun bir kenttir. Hatırlarım, çocukluğumda dağlara taşlara, sokaklardaki duvarlara madencilerin "Karaoğlan" veya "Ecevit" yazdıklarına şahit olmuşumdur. Maden işçisinin Ecevit'e olan bu ilgisi, kendilerine sağladığı üç kuruşluk ücret artışlarından kaynaklanır. Ecevit, maden işçisinin kendisine olan teveccühünü tepe tepe kullanmış ve yıllarca Zonguldak'tan milletvekili seçilmiştir. Yıllarca siyasetin içinde kalmış, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı yapmış, Başbakanlık yapmış, ama, bir kere dönüp Zonguldak'a bakmamıştır. Bugün Zonguldak'a ister Devrek üzerinden girin, ister Ereğli üzerinden girin, göreceğiniz manzara tam bir kasaba görüntüsüdür. Yıllarca tepe tepe madencilerin üzerinden siyaset yapan, sol-emek-ücret ilişkisini kendi meşrebince kurcalayarak millet meclisine kapağı atan Ecevit, Zonguldak'ın köy harabelerini andıran görüntüsünden kurtulması için parmağını bile kımıldatmamıştır. Zira, onun ilgisini çeken şey, Zonguldak'ın imar olması, ferah, güzel bir kent kimliğine kavuşması değil, işçilerin kendilerine sağlayacağı oy potansiyeli olmuştur.

Hala kimin tarafından imal edildiği belli olmayan komplo sonucu Cumhuriyet Halk Partisi'nin Genel Başkanlığı'ndan istifa ettirilmek zorunda bırakılan Deniz Baykal'ın görevden ayrılması ve yaşanan kurultayda Kemal Kılıçdaroğlu'nun Zonguldak'a olan ilgisini görünce aklımıza bu anekdotlar geldi. Kılıçdaroğlu, kurultay biter bitmez birkaç gün önce 30 madencimizi kaybettiğimiz Zonguldak'a gideceğini ve burada incelemelerde bulunacağını söylüyordu. Kurultay sonrasında kafasına bir kasket geçirdiği için Ecevit'le kıyaslanan Kılıçdaroğlu'nun Zonguldak'a ilgisi nereden kaynaklanıyor dersiniz? Elbette, bu kentin emek yoğun bir kent olmasından ve 1940 model solculuk anlayışlarının emek-ücret seviyesine indirgenmesinden. Maden işçisi, vefakardır, cefakardır, en ağır işlerin altına bedenini, vücudunu koymaktan çekinmez. Maden işçisi, Türkiye'de sivil isyanın en güzel örneklerini vermiş, Turgut Özal döneminde yaptığı meşhur Ankara yürüyüşüyle Meclisi sarsmıştır. Peki, maden işçisi Kemal Kılıçdaroğlu'nun, buram buram sahte ilgi kokan ilgi ve alakasına karşılık verir mi? Bilemeyiz. Kemal Kılıçdaroğlu'nu kurultay konuşmasında dikkatle dinledik. Türkiye'nin tarihsel kimliğine ve dünya vizyonuna uygun bir kelimesine bile rastlamadık. Kemal Kılıçdaroğlu'nun bildiği üç kelime var: Yoksulluk, yolsuzluk, işsizlik. Bunları güzide memleketimde gelir adaletsizliğinden, işsizlikten, yoksulluktan, fukaralıktan muzdarip olan herkes biliyor. Peki bunun çaresi ne? Türkiye'de fukaralığı çözmenin formülü, "Aile Sigortası" olmak mı? Allah aşkına bırakın bu işleri....

Yoksulluk, işsizlik, yolsuzluk önemli de demokrasi çok mu önemsiz? Kılıçdaroğlu, "Merdivenaltı'nda üretim yapan başörtülü konfeksiyon işçileri sigortasız çalıştırılıyor. Biz sizi sigortalı yapacağız" gibisinden bir cümle kurdu. Kılıçdaroğlu'nun 80 dakikalık konuşmasında başörtülü kızlar, sadece ekonomik bir meta, emekçi, fakat emekleri sömürülen bir varlık olarak yeraldılar. Türkiye'nin hayrı için defalarca Anayasa Mahkemesine gittiğini söyleyen Kılıçdaroğlu, bu gidişlerinden birinde başörtüsü yasağının kaldırılmasıyla ilgili kararını da iptal ettirdiklerini es geçti. Çünkü, onların derdi ekonomik bir meta olarak gördükleri başörtülü kızların oyları...Demokratik haklarmış, din ve vicdan özgürlüğüymüş! Her şeyleri sahte!