Tepkini sevsinler...

Hani daha geçenlerde imza kampanyası başlatan bir güruh vardı. Bunlar ağızlarından insan hakları, özgürlük, demokrasi, kardeşlik vs. kavramlar hiç mi ama hiç düşmeyen ve sürekli olarak "aydın" diye takdim edilen tiplerdir. Önlerine sunulan belgelere rağmen bildiklerini okumaya devam ettiler ve "marifet"miş gibi imzaları attılar bildirilerine. Son zamanlardaki İsrail katliamı üzerine bekledim, acaba çıkıp da bir şeyler söylerler mi diye. Belki bir kampanya da Filistin için açarlar, lanet olası İsrail'e sessiz kalan zavallı Dünya'yı en azından zihinlerde mahkûm ederler diye merak ettim. Öyle ya, bu "kahramanlar sürüsü", bu "idealistler timi" için mazlum uğruna kellerini bile ortaya koymak pek zor gelmezdi. Bu "serdengeçtiler"e vız gelirdi diye düşünüyordum aleni bir katile en azından bir beddua edebilmek, yanılmışım. Gerçi, bu güruhun zihnindeki "zalim" ve "mazlum" kavramlarını ne kadar biliyoruz acaba? Tıkandığımız nokta bu olsa gerek.

Dünyanın tüm milletleri inanılmaz bir zavallılık içinde sözümona diplomatik yollarla çözüm arıyorlar! Türkiye de bu zavallılık çemberinin tam ortasında. Ölen hastaya pansuman yapmayı "dış politikada aktif olmak" olarak takdim ediyorlar "aynı tornadan çıkma gazeteler". Bir yandan lanetler yağdırıyorlar, ama öte taraftan da her fırsatta "cengâverce" savundukları siyasi partinin "katil"i ödüllendiren icraatlarını hiç mi hiç gündeme getirmiyorlar, eleştirmiyorlar; susuyorlar. Bu hengâmede, insan hakları, özgürlük, barış savunucuları, "bildiri imzacısı" tipler neredeler peki? Hiçbir zaman attıkları taş ürküttükleri kurbağaya değmemiş bu tipler, bu zevzeklik abidelerini gören var mı ortalarda? Sersem sersem o televizyondan bu gazeteye koşuşturan, güya çok kıymetli bilgilerini insanların zihinlerine kazıyanlar dillerini yuttular galiba. Ne zaman Müslümanların ve Türklerin aleyhine bir şeyler bulsalar gözü kapalı peşinden giden bu zavallılar, katliamın, soykırımın, insanlık suçunun en ağababası gözlerinin önündeyken neden sus pus duruyorlar? Çıkıp birkaç kelam etmekten niye çekiniyorlar? İsrail adlı terörist, kendilerini besleyen patronlarının yüzlerce yıldır hayallerini kurduğu ütopya olduğu için mi sessizler, yoksa içten içe kendileri de bu "sevda masalının" bir parçası oldukları için mi içlerinden bir şey söylemek gelmiyor? Belki de "Yeni Dünya Düzeni" kendilerine bu konuda bir şeyler buyurmadığındandır, kim bilir?

Bu noktada, Türkiye'nin bahtsızlığına da değinmemiz gerek. Türkiye'nin bahtsızlığı demek, İslam dünyasının da bahtsızlığı aynı zamanda. Türkiye, öylesine şanssız ki, beceriksiz iktidarlardan, liyakatsiz idarecilerden yakasını kurtaramıyor, potansiyelini hayata geçirebilecek nitelikli ve bilgili idarelerden yoksun hala. "Uçak motoruyla bahçe suluyoruz", potansiyeli heba ediyoruz. Bir de "ülkesine" (gerçi ne kadar sahipleniyorlar, "bizim" diyorlar, tartışılır) yabancı, hatta düşman, kendine güvensiz bir "aydın" (sözün gelişi "aydın" tabii. Aslında başka bir niteleme gerek) zümrenin huzursuz edici mevcudiyeti var. Hamurun içine atılmış bir çeşit "ayrıştırıcı" madde gibiler, kıvama gelmeye engel olmak için tasarlanmışlar sanki. Her daim "çıkıntılık" yapmayı "özgürlük savunusu", "insan hakları neferliği" gibi sunmak dışında ne söyledikleri sözlerin, ne de eylemlerinin bir manası, faydası var. Bir türlü anlayamadılar bu ülkeyi, bu milleti. Bir türlü duymuyorlar veya duymazdan geliyorlar bu toprakların, bu coğrafyanın sesini. Eli kanlı katillerin attığı hiç bir bombayı, öldürdükleri hiçbir insanı bu tiplere izah edemezsiniz, edemiyorsunuz. Her fırsatta başka bir "fitne" ile çıkacakları kesin karşımıza.

Türkiye'nin ataleti değil midir bu coğrafyanın eli böğründe, gözleri yaşlı bir halde yaralı olmasının sebeplerinden birisi de? Koskocaman İslam âlemi, bir anlamlı tepkiden yoksun. Bir tane ele avuca gelen yaptırımdan aciz olması nasıl bir gaflet halidir? Nasıl bir gayya kuyusuna düştük ki, hâlâ dibe vuramamışız. Düştükten, dibe vurduktan sonraki hareket ayağa kalkmak olmalıdır artık. Bu kadar gafletin, sefaletin, acınacak durumda olmamızın bir sonu olması lazım. Bir kırılma noktası mı istiyorsunuz? Buyurun, bundan büyük, bundan daha sarsıcı, insanı kendine getirici bir "şok" olabilir mi? On yıllardır devam eden bu "zulüm"ü de kanıksayacak olursak, "mazlum"dan değil de "zalim"den yana olmuş olmayacak mıyız? Dün kollarını bacaklarını kırıyorlardı Filistinlilerin gözlerimizin önünde, bugün de açık hava hapishanesine çevirdikleri bir şehri salyaları akaraktan yerle yeksan ediyorlar. Biliyorlar ki, "kınama" dışında bir şey işitmeyecekler resmi ağızlardan, en sertine bile gülüp geçecekler. (Nitekim öyle olmadı mı? Geçen haftaki yazımızda, "aynı tornadan çıkmış basın"ın "çok sert" diye nitelediği Başbakan'ın açıklamaları üzerine İsrail ordusu öyle bir ürktü ki, bombalamanın üzerine bir de karadan kusmaya başladı kinini.) "Uluslararası toplum" diye bilinen "etkisiz elemanlar kumpanyası"nın gücü sadece "işbirlikçi" yönetimlere geçiyor belki de, kim bilir!

Eldeki bu "basiretsiz ve beceriksiz" idareci ve "kendi vatanına, toprağına yabancı (hatta düşman) sözümona aydın" altyapısıyla hangi sorunda ağırlığını koyabilir, hangi sıkıntıda çözümün anahtarı olabilir ki Türkiye? "Siyasi rantın bir kıyısından da biz nemalanalım" diye hayaller kuranların tepkilerinin ucunun, hiçbir somut hedefi ve ilgisiz ülkeleri ziyaretten başka bir anlamı olmayan gezileri "aktif politika" diye sunanlara ulaşmaması yeterince anlamlı zaten. Amerika'da "Yahudilerin ebedi dostu" olarak madalya alanlar, Siyonistlerin "Cesaret Madalyaları"na hayır diyemeyenlerin yürüttüğü "arabuluculuk" (ki çözümden ziyade tribünlere oynamaktan başka bir şey değil) çabalarının ne samimiyetine, ne de faydasına inanmak mümkün değil. (Başbakan, bir Suudi gazetecinin "Neden bu kadar ilgilisiniz Ortadoğu ile?" sorusuna kızarak "Tarihsel bağımız var" demiş. Doğru, ama eksik söylemiş. Tarihin yüklediği sorumluluk sadece yabancı ülke başkentlerini turlamak olmamalı. Hâlâ somut bir yaptırım yok ortada.

Gerçi, Suudilere de "Peki, siz niye ilgili değilsiniz Ortadoğu ile" diye de sormak gerek ya, geçelim şimdilik) On yıllardır süren lanet olasıca İsrail işgaline ve belli periyotlarla yapılan İsrail katliamlarına rağmen, bu ülkenin ne siyasetçileri ne de (güya) "aydın"ları ayıkmamış demek. Meclis'teki 361 üyeli İsrail Dostluk Grubu (ki 2/3'ü iktidar partisinden) her şeyi anlatıyor zaten. Evet, bilmem ne kadarı gruptan ayrıldı belki. Ancak, baştan ne işleri vardı orada diye sormak gerekiyor sanırım.

İş sürekli olarak "milli"-"gayrı milli" olma durumuna gelip dayanıyor ve dayanacak da. Bu memleket ayağa kalkmadan İslam dünyası da kalkamayacak ayağa, anlaşıldı. Ne acıdır ki, siyasetçisi de düşünürü (!) de milli olmaktan uzak. Dua edelim ki, dibe vurmuş olalım. Bundan sonraki hareketimiz ayağa kalmak olacaktır çünkü. Unutmadan da söylemeli, boş bidon da ses çıkarır yuvarlanınca... (Hugo Chavez'e de helal olsun, "delikanlılık" budur işte! Ve Başbakan'a da tebrikler; nihayet bakkal dükkânı idare etmediğini anlamış.)