Soy bir duruş Neşet Ertaş

Yüreğin telleri hassastır. Bu telleri titretmek için en azından o ayarda bir hassasiyete sahip olmak lazım gelir. Bu anlamda da Anadolu gibi çok bereketli topraklar üzerinde yaşadığımız için kendimizi bahtiyar addedebiliriz.

Neşet Ertaş, namı diğer 'Bozkırın tezenesi.' Anadolu insanını yüreğinin en hassas yerinden yakalar. Babası Muharrem Ertaş'tan devraldığı ozanlık geleneğine kendi rengini ve mayasını katarak nevi şahsına münhasır bir sanat icra eder. Neşet Ertaş türkülerinde soy bir duruş bize kendini daima hissettirir. Bir tevazu abidesi olarak Ertaş "Kenardan geçeyim, yol sizin olsun" der. Bir bakarsınız her Anadolu delikanlısı gibi "mühür gözlüm seni elden kıskanırım, sakınırım" diye bir serzenişte bulunur.

Geleneğin dilinden ve imkânlarından kopmadan, çizgisinde kırık kabul etmeden, bu sanat yolculuğunda dik ve düz yürümek onun başarı hanesine yazabileceğimiz en önemli artı işaretidir. Ozanlık geleneğinden devşirdiği malzemeyi bu çağın insanına rengini bozmadan sunması tam anlamıyla bir kahramanlıktır. Bu kadar dejenere bir toplum içinde bile böylesine 'kendi kalarak' sanat icra etmek alkışı peşin peşin hak etmektir. Bu, üzerinde ciddiyetle tartışılması gereken bir meseledir. Değişime direnerek kendini olduğu gibi kabul ettirmek...

Misal teşkil etmesi bakımından söylemek gerekir ki; herkesin kolayca anlayabileceği sade bir dille de çok güzel eserler verilebileceği gerçeğini bize canlı bir şahit olarak ispat etmektedir. Zahidem'i dinlerken hayatımızda derin izler bırakan bir melali acı ve elemi bir şekilde duyarız, zaten biz millet olarak 'melali anlamayan nesle aşina değiliz'. Neşet Ertaş'la biz bu melali doya duyumsaya yaşarız. Ertaş'ın türküleri Kırşehir yöresine ait sesler, edalar taşır gibi dursa da, hepimizin içinde bir sıcaklık hissi uyandırır. Biz, kendimizi Neşet Ertaş'la birlikte Kırşehirli gibi hissederiz. Onunla birlikte biz bu dünya üzerinde saf, temiz ve soylu sevdaların da yaşandığını fark ederiz. Neşet Ertaş, gurbeti, hasreti, acıyı ve sevinci yan yana yaşatır bize...

Neşet Ertaş kabul edilmeli ki; ülkemizde pek çok sanatçıya ilham kaynağı olmuş, yol ve yön tayin etmiştir. Kalan Müzik ve Bayram Bilge Tokel sayesinde Neşet Ertaş'ın yanık türküleriyle muhatap olduğumuzdan beridir onun türkülerini hayatımızın bir parçası kabul ediyoruz. Bir sanatçının sadece türkülerinin güzel olması, onunla ünsiyet kurmamız ve onu içimizden biri gibi kabul etmemiz için yeterli olmayabiliyor. Sanatçının yaşantısı kişisel duruşu da bizim ona bakışımızı şekillendiriyor.

Bakın Çiğdem Küpçü diye bir muhabir "Madem toprağınıza bu kadar bağlısınız, neden Türkiye'de yaşamıyorsunuz" diye bir soru soruyor. Ertaş'ın cevabı şöyle: "Toprak dünyanın her yerinde topraktır ama gözünü dünyaya açtığın toprak bir başkadır.''

Ertaş'ın sazı ve sesinin yanında adam gibi adam tavrı bize kendini bir o kadar daha sevdirmektedir.  Tavırlarında suni /plastik bir taraf göremediğimiz her insana millet olarak kolay kanımız ısınır, kendimizi yakın hissederiz.

Değil mi ki bizler elimizle dokunabildiğimiz, kolay ulaşabildiğimiz insanları ötekilerden daha ayrıcalıklı bir yerde tutarız. Yüreği türkülerde titreyen herkes Neşet Ertaş'ta kendinden bir parça bulur. Nice dilimize dolanmış türküler vardır ki; zaman sonra öğreniriz ki Neşet Ertaş'a aittir. Bu benim açımdan şu anlama gelir ki, Neşet Ertaş, bağıra bağıra 'bu türküyü ben yaptım' deyip gezmez. Eserini ortaya koyup geri çekilir. Hep verdiğim bir misal var. Tavuk bir yumurta için dünyayı ayağa kaldırır, yeri göğü inletir; atlar ise koca taylar doğurur, hiç sesini çıkarmaz. Neşet Ertaş bana göre cins taylar doğuran soylu atlar gibidir. Neşet Ertaş bizden, içimizden biri. Dahası, Anadolu bir kültür üniversitesidir. Bu üniversiteye kendimiz gidemezsek de çocuklarımızı göndermeliyiz. Bu sese hem bizim, hem çocuklarımızın çok ihtiyacı var.