Şimdiki Ramazanların neyi var?

Bir söz furyasıdır gidiyor...Geçmiş Ramazanların tadı yokmuş, geçmişte herkes bu ayı daha farklı yaşarmış, şimdilerde o dönemlerde yaşanan Ramazan günlerinden  eser kalmamış...vb...

Zaman zaman hepimiz geçmişte bıraktığımız hatıraları, o  döneme ait duygu ve  düşüncelerimizi yad eder ve o günleri özlemle hatırlarız. Bu son derece insani bir durumdur. Ancak, şu günlerde  sürekli dile getirilen "ah  eski Ramazanlar"  söylemi, geçmişin güzelliklerini dile getirerek, bunu hayatımıza yeniden taşıma özleminin  ötesinde bir tür bağımlılık sendromu gibi geliyor bana. Yahu  kardeşim, geçmişte de, orucunu hakkıyla tutmaya çalışan, hayır hasenat yapan, yoksullara yardımcı olan, dua ve ibadet eden, itikafa çekilen, mukabe okuyan iftar ziyafetleri  veren iyi insanlar  vardı şimdi de var. Geçmişte de, Ramazan ayında,  yiyip içen, insanlara saygısızlık yapan, kendini bilmez kimseler vardı şimdi de var... Geçmişi düşündüğümde benim zihnimde de okunan mukabeleler, iftar yemekleri, dini sohbetler, evin bir köşesinde tesbih çeken yaşlı ebeveynler canlanıyor . Bana kalsa bu günün Ramazanlarında evimizden ve hayatımızdan eksilen   bu yaşlılarımız  oldu. Artık onlar Ramazanın bereketini evlerinin soğuk duvarları arasında   ya da bir huzurevinin yalnızlığında soluyorlar. O günden bugüne değişen şey, aslında bizlerin  yaşlı büyüklerimizden uzakta yalnız ve yalıtılmış bir vaziyette geçirdiğimiz iftar sofraları   diye düşünüyorum. Ama bütün bunlara  karşın şimdiki nesiller geçmiştekilere göre dinlerini daha bilinçli ve daha şuurlu bir şekilde yaşıyorlar. Çünkü artık okuyan, kendini geliştiren, hem dinini öğrenen hem de yüksek tahsil yapan  genç bir nesil var...Gençlik yıllarımda inandığım dinin temel prensiplerini dahi öğrenebilmek için mahallede başvurmadığım yer kalmıyor ama bütün bu çabalarıma rağmen istediğim bilgiye de tam anlamıyla ulaşamıyordum. O dönem kurslarda verilen birkaç bilgiden başka bir seçeneğim kalmıyordu. O yüzden çoğu zaman büyüklerimizden din adına hurefeler dinlerdim.

Dinin  temel kaynağına ulaşamayan ve kulaktan dolma bilgilerle yetinmek zorunda kalan  büyüklerimizin,  din adına ifade ettikleri  ve  bizlere anlattıkları bilgilerin  çoğu kulaktan dolma  hurefelerden oluşuyordu . Oysa bu gün dini temelinden öğrenen, niçin inandığının neye inandığının bilincinde olan, aktif, şuurlu ve girişken bir nesil var...Bu nesiller hurefelere geçit vermeden, akidevi konularda gerekli hassasiyeti gösteriyorlar. Geçmiş Ramazanlar söylemiyle ellerini dizlerine vuranlar yüzlerini biraz da bu güzelliklere doğru çevirmeliler...Neden bu kadar karamsarız, neden bu kadar tahammülsüz bir nesiliz anlayamıyorum....Elbette geçmişin de güzellikleri var. Elimizi başımıza koyduğumuzda geçmişin bu  güzelliklerini yad ederken bu günün güzelliklerini de içimizde hissetmeliyiz öyle değil mi? Bakın, çevrenizde, envai çeşit saplantılara kapılmış, kimliğini bulamamış, dinine geleneğine kültürüne yabancı kalmış onlarca gencin arasından süzülerek gelen bilinçli, şuurlu ve aktif  bir gençlik var... .Onlar hayatlarının en güzel yıllarını, sorumluluklarını kavramakla, İslami ilim tahsil etmekle ve ibadetlerini yerine getirmekle  geçiriyorlar...Her Ramazan onları  mukabelelerde, eğitim kurumlarında, sohbet ortamlarında, dernek ve belediyelerin çalışmalarında gönüllü olarak koştururken  görüyoruz...Peki ama  bu insanlar takdir edilmeyi  hiç mi hak etmiyorlar? Bırakalım geçmişte şöyleydi böyleydi demeyi de, geçmişin güzelliklerini alıp bu güne taşıyalım ve bugün de  imkanları doğrultusunda istikamet üzere yürümeye çalışan  insanları takdir edelim, teşvik edelim.

Düşüncelerine değer verdiğim bir sosyolog  " Batı bize sizin zaten geçmişiniz sağlam, atalarınızın övünülecek çok şeyleri var, siz bunlarla iktifa edin. Ama bizim geçmişimiz sizinki gibi değildi o yüzden biz şimdiyi inşa edeceğiz" dedi. Bizler de sürekli atalarımız böyleydi, geçmişimiz şöyle iyiydi türünden sözlerle kendimizi avuttuk ve hiç ilerlemeyedik..." der. Bu ifadelerde de olduğu gibi geçmişin içinde kalmak ve yönünü geleceğe çevirmeden üstün körü yaşamak  sanırım bizlere çok şeyler kaybettirdi. Bir toplumun geçmişi, kolektif hafızası, kültürel mirası elbette önemlidir. Kökleri olmayan toplumlar tökezlemeye, düşmeye mahkumdurlar. Bu nedenle bizler geçmişimize köklerimize bağlı kalmaya önem veririz. Ama bütün bunlar kuru bir söylemin anlamsız  hayıflanmaların  dar kalıpları arasında sıkışıp kalmamalı. Aksine bizler köklerimize bağlı kalmalıyız ama onların da hataları varsa bunu görebilmeliyiz. Ayrıca o günün güzelliklerini gördüğümüz gibi bu günün iyi taraflarını da görmeli ve her yeni dönem bir şeyler üretmeliyiz...