Şiir sağanağı…

Bazen farklı bir boyutta, farklı meridyenlerde ruhsal bir yolculuğa çıkmak gibidir, şiirin büyüsü. Bir kış mevsiminde bir ilkbahar şöleni gibidir. Şiir bazen insanın içini sıcacık ısıtır, bazen buzullaşan meridyenlere sürükler. Hatta ekvatorda buz kesmeye dahi vardırır bazen.

Kimi şiirler ise evrensel bir düzlemde rahmet sağanağı gibidir. Tıpkı Şair Sezai Karakoç'un şiirleri gibi. Üstad Karakoç şiirinde batının, nirengi noktasını mısralarla öğütür adeta. Şiirin gizemi kavrayıp, evrensel olmayana karşı asil bir duruş benimsemesidir bu. Bütün Batı güçlü kelimelerle öne katıp sürüklenir. Aşağıdaki mısralar bu açıdan pek çok kitabın yapamadığını bir çırpıda hülasa eder:

"Her şey Asur'du

Rap rap rap

Duvarda bir satrap

Tavanda bir akrep

Rap rap rap

Güneşti önleyen çağın siyahını

Kafka'yı kemiren

Camus'yü tedirgin eden

Sartre'a zaman zaman yılgı veren

Heidegger'i düşündüren

Kierkegaard'ı bunaltıp

Heidegger'i düşündüren

Schopen hauer'deki savaşçılık

Faulkner'i sarhoş eden

Van Gogh'u Van Gogh eden

Chagall'ı Chagall eden..."

Yine Üstad Sezai Karakoç tarafından Avrupa ile Asya konu edilir mısralarda, Ortadoğu'daki gizem yitiğine çare aranır. Şehirlerin ruhunu kaybetmesine ağıt yakılır. Hem de harlı kelimeler örse yatırılıp inceltilip, nahifleştirilebilir. Şu mısralar buna en güzel örnektir:

"Şam ve Bağdat karışmıştır

Elde kala kala bir Mekke bir Medine kalmıştır

O da yarım kalmıştır

Urfa ufala ufala

Bir pul olacak çarpık balıklar üstünde

Belki bir toz bulutu

İstanbul'a küflenmiş

Bir Avrupa akşamı dadanmıştır

Eski şehirlerin kimi göğe çekilmiş

Kimi yedi kat yerin dibine batmıştır..."

Diğer taraftan İtalyan şairlerden biri olan Carderelli'nin ötelere yürüyüşü hülasa ettiği mısralar, ipek dokuyan bir halıcı titizliği gibi mısralara dökülür. Şair, anıların kısa hayatımızın uzun gölgelerinin yaşarken bıraktığımız ölüm izleri olduğunu savunur. Bu izlerin ise kasvetliliğine, bitimsizliğine ve hüzünlülüğüne değinir şiirlerinde. Şöyle ki:

"Ölmek evet,

Ama yakalanmamalı kimse apansız.

İnanarak ölmeli.

Böylesi bir yolculuğun en iyisi olduğuna,

Ve o son anda mutlu olmalı.

İstasyon saatinin saniyelerini

Sayarken olduğumuz gibi,

Her biri bir asra bedel,

Madem ki ölüm aldatan sevgilinin

Yerini alan sadık eştir,

Onu ne bir davetsiz konuk gibi ağırlarız,

Ne de onunla kaçarız.

Birçok kez gittik peşinden

Vedasız!

Mutluluğu şiirin evrenine sığınmakta bulunan Hölderlin ise, şiire gittikçe artan bir ivmeyle ona gizem ve mistisizm yüklemeye çabalar. Şairleri de "kutsalın habercileri" olarak niteler.

Hayat mücadelesinde başarılı olamayan, hayatın albastıları altında ezilen şair, şiir yükü altında bazen ezildikçe ezilir. Fakat yine de hayat ve şiir konusunda direntisini sürdürür. Şu mısralar buna örnektir:

"Bizim alınyazımız, fakat

Durmadan didinmek.

Biz acılı insanlar,

Saatler ve yıllar boyunca körü körüne

Taştan taşa başını vurup akan bir

Su gibi

Bilinmezliklerin içine

Atılarak

Ömrümüzü tüketiriz."

Şiir bir ilham esintisi, dağdağalı bir kelime hazinesidir. Hele de bu şiir, ilham veren bir beldede, bir mekânda okunuyorsa insana akıl almaz bir tad verir; ufkunuz, düşünce dünyanız daha bir duygusallaşır, mısralar daha bir ağırlaşır.

"Şirincik, mini minnacık, nazlıcık,

Sevgili misafiri bedenimin,

Göçmüşsün öbür dünyaya, garipçik,

İncecik, sıskacık, saz benizlicik;

Ölülerin soğuk ülkesindesin."

Şairleri diğer insanlardan farklı ve ayrıcalıkla kılan onların ruh meteorlarının şiir esintisinden yeterince suvarılmasıdır. Bugün biz de bu esintiden bir nebze olsun paylaşalım istedik.

Evrensel şiir esintisin yeryüzünü aydınlatması dileğiyle...