Seçimden bazı notlar

Güçlü medya şart: Seçim sonuçlarının ardından bir futbol maçının sonrasında maçın skoruna göre yorum yapanlar gibi yapmak kolay geliyor herkese. Sonuçlar üzerine konuşmak diyelim buna. Ve bu sonuçlara göre kazananın kazanma, kaybedenlerin kaybetme gerekçelerini sıralamak da gayet basit. Mesele, öngörülerde bulunabilmek ve bu öngörülere göre hareket etmek aslında.

Yirminci yüzyılın sonlarıyla birlikte başlayan ve içinde bulunduğumuz yirmibirinci yüzyılla beraber de tam gaz devam eden iletişim çağı ve her geçen gün insan yaşantısının her anında daha da fazla söz sahibi olan iletişim olgusu, artık medyayı dördüncü kuvvet olmaktan biraz daha yukarıya çıkardı çıkaracak gibidir. İnsanların herhangi bir konuya ilgi duyup duymamasının, bilgi sahibi olup olmamasının bile o konuyla ilgili birtakım bilgilere maruz kalmasına mani olamadığı bir dönemdeyiz artık. Çok boyutlu bir olguya dönüşen iletişim, karar mekanizmalarında da çok çok etkindir bugün. "Bir şeyi 40 defa söylenirse olması" misali, bir iletişim ve propaganda bombardımanına maruz kalan insanların kararlarının etkilenmesi de mümkündür haliyle.

Hele ki, siyaset gibi halka ulaşmak bağlamında doğrudan doğruya iletişim unsurlarına bağımlı olan bir alanda, bu iletişim kanallarını kullanmak çok daha fazla önemlidir ve belki de bir numaralı taktik unsurudur artık. İktidara yakın olan kanalların hiçbir mitingi, konuşmayı es geçmeyip tam tekmil canlı yayınlamaları, iktidar partisinin boş buldukları her yere, her binaya devasa afişler, pankartlar vs. asmaları, televizyonlardaki tartışma programlarını mesken tutan kadrolu yorumcuların lehte yorumları gibi unsurların kitle üzerindeki yönlendirici etkisi ve belli bir algıya zorlaması üzerinde durulması gereken hususlardır.

Bu noktada, gazete veya televizyonun önemi ortaya çıkıyor işte. Misal, Milli Gazete'nin kendi dava arkadaşları tarafından bile hakkıyla takip edilmemesi, dolayısıyla da daha güçlü bir sesten mahrum kalmak bir çıkmazdır. 50 bin olan tirajının 150-200 bin olması demek, çok daha güçlü bir ses demektir, çok daha fazla insana erişmek demektir.

Güçlü medya olgusu, siyasi hareketler için vazgeçilmez olduğunu kanıtlamıştır bu seçimde. İktidar partisini destekleyen yayın organlarının çok iyi ve çok güçlü oldukları demek değildir bu, ancak çok sayıda yayın organının aynı şeyleri tekrarlaması bile kitle üzerinde belli bir algıyı zorlayabilmektedir.

Siyaset ile iletişim arasındaki bağı yeniden kavramak ve buna uygun hareket etmek gerekiyor sanki. Sesi daha gür çıkacak ve daha fazla insana ulaşacak bir yapıya olan ihtiyaç meydandadır. Elinin altındaki imkanı değerlendirmek ve değerlendirirken de, kurumların kendi kimliklerine de saygı duyulması kaydıyla tabii.

Baraj belirleyici oldu: Seçime dair bir başka nokta, yüzde 10'luk barajın seçmen davranışını ciddi şekilde etkilediğidir. Özellikle de, iki partiden birisini seçmeye indirgenen bir seçim atmosferinde "oyunuzu boşa atmayın" türünden propagandaların etkili olduğu görüldü. Meclis'e giren 3 parti ve bağımsızları toplayınca yüzde 95'ten fazla bir rakam çıkıyor, Meclis dışı kalan partilerin toplamı da yüzde 5'e yakın bir orana tekabül ediyor. Bu, insanların iradesinin çok büyük oranda Meclis'e yansıması değildir aslında, ki emanet oy vakıası geçen seçimlerde de vardı. Ancak, yine de belli oranda bir geriye kalanlar söz konusuydu. Bu durum, gerçek arzusu dışında birtakım saiklerle (oyun heba olması, bilmemkimin iktidara gelmesini engellemek istemesi vb.) oy veren insanların varlığını bir kez daha ve bu sefer daha da güçlü şekilde göstermiştir. Yoksa, iktidar partisinin birçok yerde yüzde 60-65 gibi oranlarla kazanması pek akla yatkın gelmemektedir. Öyleyse eğer, bu ülkede gerçekten hiçbir sorun yok, her şey iyiden de öte mükemmel demektir. (İstanbul'daki çılgın projeye oy veren Maraşlı, kendi şehrine yapılmayan yatırım için de ağlama, sızlama hakkına sahip olamayacaktır bu arada.)

Yeni Anayasa ve demokratikleşme gibi hususlar gündeme gelecekse yine, seçim barajını kaldırmak veya düşürmek en başta gelen vazife olmalıdır. Seçimlerde fazladan oya tahvil etmek adına 12 Eylül'ün en önde gelen icraatının ardına sığınmayı "demokrasiperver" sivil toplum kuruluşlarına bir sormak gerek. Geçri, çoğu sırtlarını sağlam yere yaslanmanın verdiği rahatlıkla atıp tutmaktadır ya, o da ayrı mesele.

Kazanan iki parti: Kazanan iki parti AKP ve BDP'dir. Bunu, Obama'nın ziyareti ardından 2009'da başlayan açılım süreci, sivil itaatsizliğe sürüklenen, fiili bir durum içinde olan Güneydoğu görüntüleriyle birlikte düşünmek gerekir. Anlaşılan o ki, Habur'daki karşılama görüntüleri, sivil itaatsizlik eylemleri, Doğu illeri dışında Batı'daki şehirlerde vuku bulan saldırılar, eylemler, terörist anma yürüyüşleri türünden şeyler bile Türkiye'de önemli bir çoğunluğu rahatsız etmemiştir. Seçim sürecinde, kavga ediyor görüntüsü veren iki taraf da bu olaydan kazançlı çıktığına göre ve 2009'dan bu tarafa birisinin uyguladığı politikalarla diğerinin palazlandığı da göz önüne alınırsa, kazananlar safı daha da netlik kazanacaktır.

Bu arada, Türkiye'deki İslami kesim için de Büyük Ortadoğu Projesi, Güneydoğu'da bir özerk devlet gibi şeyler de bir anlam ifade etmiyormuş, öğrendik. Hüsn-ü kuruntuymuş demek hepsi.