Safra satıcısı olmayın

İki arkadaştılar. Aynı fakültede okuyorlardı. Biri eyyamcıydı, dünyayı günü gününe takip ediyordu.

O günlerde radyodan, daha sonraları televizyondan ve gazetelerden gündemi izliyordu.

Erdiği yerde, durduğu yerde konuşma konusu günlük okudukları dedikodulardı.

Kendisi gibi düşünmeyen dostlarını kırardı.

Fikirlerini beğendiği köşe yazarı karşı tarafa transfer olup eski fikir kalesine gol atmaya başlayınca ona da küserdi.

Öbürü ise radyosu yoktu. Gazete almazdı. Derslerine çok iyi çalışırdı. En değer verdiği ders kitabı birinci derecede Kur'an-ı Kerim'di ikinci derecedeki Hadislerdi.

Kimseye küsmezdi. Günlük programı vardı. Bu gün Kur'an'dan şu süreyi her sohbet anında anlatacağım der ve o görevi yerine getirirdi.

Okuldan mezun oldular. Öğretmenliğe başladılar.

Eyyamcı, yine günlük gazeteler üzerinden öğrencilerine fikir pompalamaya başlayınca taraftarı ve karşı taraftarı oldu.

Tarafını tuttuğu yazarlar yer değiştirdikçe öğrencilerinin madarası oldu.

Maaşının yetmediğini öğrencilerine anlatır oldu.

Öbürü ise dersinin yanında kısa sürelerin manasını öğretiyor, maaşından birazını öğrencilerden fakir olanlara çaktırmadan veriyordu.

Aradan yıllar geçti.

İkisi de emekli oldu.

Eyyamcı, yine başkalarının safrasını satmaya devam ediyor.

Öbürü Türkiye genelinde kurduğu Kur'an öğretme ağını kontrol etmekle meşgul.

Bulunduğu büyük şehirde çarşıya çıksa, sırtındaki on yıllık temiz elbisesiyle, babadan kalma bisikletiyle görenler onu gören sağcısı da solcusu da çeketinin düğmesini ilikler, mahalli televizyonlar ve radyolar, kamera ve mikrofonlarını onun emrine vermenin zevkini yaşıyorlar.

12 Eylül 1980'de fakültede öğretim üyesi iken darbe olunca fakülte yönetimi işgüzarlık yapıp generallere yaranmak için görevine son verdi.

O da her gün fakülteye gelip kantinde sohbetlerine devam etti.

Fakültenin öğrencileri derslere girmeyip kantindeki derslere devam etmeye başlayınca fakülteye girmesi yasaklandı.

Günlük olayların yorumunu Kur'an'a bakarak, sevgili Peygamberimizin söz ve tavırlarını hatırlayarak yapıveriyor.

Bu sözler, eyyamcının aklına yatmıyor ama her gün başkasının ağzına bakan bu arkadaş da on yıl sonra onun dediği yere geliveriyor ve emekli maaşının yetmediğinden şikayet ediyor.

Maaş yeterli olmadığı için misafiri çok sevmesine rağmen otuz yıldır evine misafir alamadığından şikayet ediyor.

Öbürünün evinde her gün mercimek çorbası kaynar, evde yapma mayalı ekmek, Halil İbrahim sofrasında yığılı olarak durur.

Benzine, mazota, sabit telefona, cep telefonuna ödeyeceği parayı ihtiyaç sahiplerine ödüyor.

Eyyamcının elinde cep telefonu var ama onu borç para vermeyen ağabeyi veya kız kardeşine kızmak için kullanıveriyor.

Evine televizyon almayan bu adam gibi adamın sesini evinde ailesi dinliyor, Avustralya'daki Türk de dinliyor, Londra'daki Türk de radyo veya televizyondan dinliyor.

Eyyamcıyı kendi ailesi ve çocukları bile dinlemiyor.

O da her gün evden tafrayla çıkıp sokaklarda safra satmaya devam ediyor.

Rüzgar nereden eserse ona göre yol alan gazellerin gazel okumasına aldanmayın.

Ekmeğini yediğinin kılıcını sallayanların kanına ortak olmayın.

Bindiği gazetenin türküsünü söyleyenin korosuna katılmayın.

Ezeli ve ebedi olan Allah'ın sözü üzerinde söz kabul etmeyin.