Öğretmenin emeklisi olmaz rahmetlisi olur

Devletin resmi evraklarında adı yalnız Emekli Sandığı'nda kayıtlı olan öğretmenlerimiz aslında ülkeyi yöneten insanlarımızdırlar.

İnsan yedisinde öğrendiğini yetmişinde de uygulamaya devam edermiş.

Öğretmenlerimiz, sanatçıların hepsinden daha değerli sanatçıdırlar.

Çünkü bunlar, insanı şekillendiren insanlardırlar.

Öğretmenlerin rahmetlisi olur da emeklisi olmaz.

Size bugün emekli olmayan yaşlı öğretmenlerden örnekler vereyim:

İlkokul öğretmenliğinden emekli birine sordum, "Ne yapıyorsun?"dedim. "Şehrin sanayi bölgesini geziyorum sıradan fabrika ve atölyelerin sahiplerine eğer arzu ederlerse işçilerine yarım saatlik düzenli olarak "İlmihal" bilgileri verebileceğimi, karşılığında ücret almayacağımı söylüyorum. On tane iş yeriyle anlaşıyorum, bir sene devam ediyorum. İkinci sene onları bırakıp yeniden on tane işyerinin işçilerine ilmihal bilgileri veriyorum" dedi.

İlkokul öğretmenliğinden emekli bir dostuma "Bu olaylar hakkında ne diyorsun?" demiştim.

"Televizyon dinlemeye ve gazete okumaya zamanım yok. Emekli maaşımdan başka param da yok. (Misyon gereği bazen sağda bazen solda yazan veya siyaset yapanlarımızın yalnız transfer ücreti, o öğretmenin elli yılda aldığı ücrete denk olabiliyor.)

Sabahleyin kalkıyorum. Cebime bir avuç kuru üzüm, bir avuç leblebi alıyorum. Tren istasyonuna gidiyorum. Kara tren ucuz olduğu için bir liralık bilet alıyorum. Kondüktörden başlayarak son vagona kadar yolcuların hepsine sırayla İmanın altı şartını, İslam'ın beş şartını anlatıyorum. Üç saat sonra iniyorum. Geri dönüş biletini alıyorum. Üç saatlik zaman içinde yine trendekilerin hepsine ayrı ayrı aynı şeyleri anlatıyorum. Yorgun argın eve dönüp Kur'an'ımı okuyup namazımı kılıp yatıyorum ve sabahleyin yeniden başlıyorum. Yirmi yıldır ben buna devam ediyorum" diyor.

Bir lisede matematik öğretmenliği yaptığı yıllarda ateistlik propagandası yapan bir öğretmen, emekli olduktan sonra tevbe edip pişman olur ve mezun ettiği öğrencilerin hepsinin isim listesini alır ve onlardan bulabildiklerine okul döneminde söylediği inkarcı sözlere itibar etmemelerini söyleyerek vaktini değerlendirir.

Balıkesir'in Edremit ilçesinin Tahtakuşlar köyünde 1932 yılında dünyaya gelen Alibey Kudar, öğretmenlikten emekli olmuş. Eğitimcilerin emeklisi olmaz, rahmetlisi olur. Alibey'de öğretmenliği boyunca tarihi eserleri toplamaya başlamış ve sonunda 130 haneli 600 nüfuslu Tahtakuşlar köyünde bir Etnoğrafya müzesi açmış ve eğitimciliğine orada devam ediyor.

Otuz yıl öğretmenlik yaptıktan sonra bir otuz yıl daha dükkanları, büroları gezerek ücret istemeden her gün gelip Kur'an okumasını öğretmek istediğini bildirdiği kişilerden kabul edenlere Kur'an öğreten ve yine bir gün Kur'an öğretmeye giderken seksen beş yaşında trafik kazasında ölen dostum var benim ve ben onunla iftihar ederim.