Neyi kaybettiğini biliyor musun?

Sahip olma yarışında kıyasıya mücadele devam ediyor. Peki, nereye kadar devam edecek bu yarış? Elbette, kazananın olmadığı noktaya kadar... Ve bu noktaya hızla yaklaşıyoruz. Sona doğru yaklaşırken kazanılacak tek şey var: neyi kaybettiğini bilmek. Pek çok şeye sahip olabilirsin ama neyi kaybettiğini bilmezsen sahip oldukların sana yetmez. Daha çok sahip olmaya çabalaman da hiçbir şey ifade etmez. Çünkü neyi kaybettiğini kazanarak öğrenemezsin. Onu sana vicdanın söyler.

İki kutuplu dünyanın kutuplarında dolaşmayı bırakarak merkeze doğru koşmalıyız. İşçi-işveren, dünya-ahiret, kazanan-kaybeden diye tanımlanan bu dönemi çöpe atmanın zamanı gelmedi mi? İşçi kim, işveren kim diye sormak yerine işe odaklanmak, dünyadan biraz yamamak, ahretimizden yemek yerine, hayatın tamamını ibadet haline getirmek gerekiyor. Galiplerin mağlup sayıldığı bu acımasız dönemi geride bırakmanın yolu, bu algılamadan geçiyor. Bu algılama için; düşünmek için on dakika ara vermek yeterli. Evet, her yaptığımız işte on dakika ara vermek ve düşünmek: yaptığımla ne kazandığımı bildiğim kadar neyi kaybettiği mi de biliyor muyum?

Öncelikle değişmeyen değerlerimiz ve kimliğimiz ışığında, meselelerimizi belirlemeli, sorunlarının çözümü için farklı bir bakış açısıyla bu geleceğe hazırlanılmalıyız. Bu gerçeğin farkında olan bizler, materyalizmin kıskacındaki gençliğin karşısına maneviyatçılık ile çıkmakta, hakkı üstün tutan ve nefis terbiyesini ön plana alan düşünce yapısını geliştirmekteyiz. Çünkü tarihimizdeki bütün zaferlerin silah ve maddi üstünlükle değil sadece iman, aşk ve azimle kazanıldığını bilmekteyiz. Dünyada meydana gelen olayları doğru ve şuurlu bir şekilde tahlil ederek İslam ülkelerindeki fiziksel ve zihinsel işgale son verecek ve insanların sömürülmesine dur diyecek adımları atmayı başarabilmek, ancak bu ruhla mümkündür. Bu ruh, neyi kaybettiğini bildiği kadar, neyi feda edeceğini de bilmektedir.

Eğer bu şuurla, medeniyet iddiamıza yeniden sahip çıkarsak, dünyanın modern tarihinde ilk kez, adaletin, hakkaniyetin ve barışın hâkim olduğu bir dönemi başlatmak mümkün olabilecektir. Sorumluluk almış, geleceğini kendine dert edinmiş ve millî bir meselesi olan bizler, toplumu uyutan değil uyandıran, oyalayan değil olgunlaştıran, suskunlaştıran değil sorgulayan bir hale getirmek için aynı soruyu millete de sormalıyız: neyi kaybettiğini biliyor musun?

Bu soruyu sorma şekli de en az soru kadar önemlidir. İnsanın kazanma hırsıyla dolu olduğu her anında kanaati, hırsın son sürat koşturduğu her anında azmi hatırlatmakla başlayacağımız bu model, önce hatırlatma, sonrasında ise model kurma ile geliştirilebilir. Bu modelde en hassas konu, muhataba verilecek "değer"dir. Bu değeri verebildiğimiz ölçüde, neyi kaybettiğini de hatırlatabiliriz. Çünkü bizim bir zamanlar bir değerimiz vardı. Bu değerle, sadece askerimizin elbiselerini göndererek, sadece bir mektupla adaleti sağlayabiliyor, kötülükleri durdurabiliyorduk. Kaybettiğimiz bu değer olsa gerek. Şimdi onu kim bulduysa, karşısındakinden esirgemesin. Çünkü değer, değerliler nazarında değer kazanır.