Moda ve tesettür

Son günlerde " kızım tesettürü iyice dejenere etti, başörtüsü olsa da, görüntü olarak tesettür şartlarını taşımıyor, bu konuda bizi hiç  dinlemiyor ne yapalım? Türünden sorular alıyoruz. Kuşkusuz tesettürün temel şartlarıyla ilgili bilgi ve kriterleri  hocalarımız açıklamalarıyla belirtmekteler ve gerekli açıklamaları yapmaktalar. Ancak, bu sorunun sosyo psikolojik boyutuyla, kadınları ve genç kızlarımızı nasıl etkilediği konusu  benim de ilgimi çekmiyor değil.

Gerek sosyal çevremde gerek iş ortamında gördüğüm ve şahit olduğum durumu dikkate alınca,   bu insanların tesettürün yozlaştırıldığına dair ifadelerini daha iyi anlayabiliyorum. Maalesef, kariyeriyle ve mesleğindeki ciddiyetiyle önemli bir mevkide yer alan tesettürlü hanımlarımızın dahi, gündelik hayatlarında, vaktin çoğunu ne giyeceğiz, neyi nereden alacağız, hangi elbisenin üstüne hangi ayakkabıyı uyduracağız türünden konuşmalarına  şahit oluyoruz. Ve bu insanların vaktin büyük bir kısmını, sadece lüks ve şatafatlarına ayırarak büyük bir zaman israfına gittiklerini düşünüyorum.  Öyle ki, eğitimle ilgili organizasyonlarda dahi burada bilgilendirme yapacak hanımların, ne konuşacakları, hangi konuların üzerinde duracakları, nelere parmak basacakları konusundan daha ziyade nasıl giyinecekleri, nereden giyinecekleri dikkate alınıyor ve bu kimseler, insanların eğitimine harcayacakları o değerli vakitlerini beyhude tüketiyorlar. Bunun sonucunda da, kadın bir çıkmazın, bir çelişkinin içinde sıkışıp kalıyor. Bunun sonucunda kadın bir yandan eleştirilmekten kaçınarak ilgi odağı olmaya çalışırken diğer  yandan çevresindeki hemcinsleri tarafından beğenilmek için vaktinin ve parasının büyük bir kısmını giysilere harcıyor. Bunun sonucunda da  amansız bir  rekabetin içinde varlığını sürdürmeye ve hayatta kalmaya çalışıyor... Her iki durumda da kadın bütün ilgi ve alakasını, enerji potansiyelini sadece dış görünüşüne harcamakta ve bunun sonucunda da sığ bir hayat görüşüne, sığ bir yaşam alanına  saplanmaktadır. Benim üzerinde durmak istediğim de bu... Çünkü, böyle bir hayat tarzı doğurduğu sonuç itibariyle kadının zihinsel üretkenliğini  baltalıyor, onun  okuma, araştırma, kendini geliştirme, toplumsal alanda kendini ifade etme, üretme yeterliliğine sahip olma yeteneklerini köreltiyor ve onları  üretmekten çok tüketen bir kitleye dönüşüyor.

Günümüzde ister muhafazakar  kesimden olsun, ister kendisini modern hayat görüşüyle tanımlayan kesimlerden  olsun  kadına biçilen değer yargıları salt  ambalaj alanıyla, maddi boyutuyla ele alınıyor. Dindar kimselere ait  bir iş yeri diyerek başvuru yapan tesettürlü kadınlarımız dahi ahlaki değerlerinden, iş becerilerinden önce, prazantabl olup olmadıklarıyla değerlendiriliyorlar. Hatırlıyorum da, gençlik yıllarımda, insani ilişkilerimizde gerek giyim tarzımızın gerek hayat görüşümüzün İslami normlara uygunluğu öncelikli olarak dikkate alınırdı. Giyim tarzının tesettür şartlarını sağlayıp sağlamadığı göz önünde tutulur  ve bu konuda israf ve gösterişe kaçmamaya özen gösterilirdi. Dolayısıyla böyle bir ortamda da kadınlar ilgi ve alakalarını okumaya, üretmeye ve öğrenmeye ayırma şansına ulaşırlar ve hayatlarının muhasebesini yapabilirlerdi.

Şimdilerde her şey değişti, sizin ne okuduğunuz, neler yapabileceğinizden, hangi şartlara sahip olduğunuzdan önce, nasıl göründüğünüz ve  giyim tarzınız dikkate alınıyor. Modern dünyanın kriterlerine göre, ne kadar şıksanız, ne kadar modaya uygunsanız, iş alanında ve sosyal hayatınızda aynı şekilde dikkate değer görülüyorsunuz. Kadının içine düştüğü bu içler acısı durum ne yazık ki, yazılı ve görsel medya aracılığıyla sürekli lanse edilmekte ve örnek modellerle gündeme getirilmektedir. Beni asıl yaralayan da, hayat boyu, din, kültür, değer, ahlak, Peygamberin örnek hayatı, vahiy diye yola çıkan ve bu değerler uğruna bir çok şeyden vazgeçen bedel ödeyen bizlerin nasıl bu hale geldiğimizdir. Nasıl oldu da giyim tarzımız, tesettürümüz, böylesine bir dejenerasyonun içinde yer almaya başladı? Ve nasıl oldu da, bizler bu dejenerasyonun birer üyesi olduk? Böyle giyinmesem işyerimde adam yerine koymuyorlar diyor çalışan bir arkadaşım... İyi de bizlerin şu soruyu kendimize sormamız gerekmez mi?... Başkalarının ne dediği mi önemli, inancımızın kriterleri mi? Eminim ki, bu soruya her birimiz hiç düşünmeden dinimin ne dediği  daha önemli diyeceğiz... Ama nedense hayatımızın pratik yansımalarında her zaman ötekilerin dediğini önceliyoruz... Öyleyse durum gerçekten vahim ve  bizler demek ki,  artık inandığımız gibi yaşamamaya başladık... Ve artık söylemlerimizle hayat tarzımız arasında mesafeler örüldü... Her şeyi bir kenara bırakıp önce bu sorunu çözmeliyiz... Neye inanıyorsak, neyi ifade ediyorsak, hayat tarzımız da buna uygun olmalı aksi takdirde gerek tesettürümüzde olsun, gerek sıradan hayatımızda her zaman bir çelişki bir belirsizlik içinde yaşamaya devam edeceğiz... Beni korkutan da bu....