Libya'lılara istimdat şiiri

Önce bir ayetin manasını çeşitli meallerden bir okuyalım: İnkâr edenler ise zalimlerin ta kendileridir. (Diyanet)

Kâfirler ise hep o zalimlerdir (Elmalı)

O kâfirler ise işte zalim olanlar onlardır. (Ömer nasuhi Bilmen)

Küfre sapanlar zalimlerin ta kendileridir. (Y.N. Öztürk)

Kâfirler, zalimlerin tâ kendileridir. (Süleyman Ateş)

Allahımıza çok şükür ki her kafir zalimdir demiş de her zalim kafirdir dememiş.

Hepimizin başta kendimize, ailemize, çevremize karşı yaptığımız haksızlıklar olabilir.

Buna zalimlik diyoruz.

Ama zalimlikle kafirlik denk değildir.

Kafir, zalimliğinden memnundur.

Zalim ise yaptığı zulümden rahatsızlık duymaktadır. Onun için zalim Kaddafi ile Kafir Sarkozi'yi biz denk tutmayız. Zalim Saddam ile kafir Bush'u denk tutmadığımız gibi.

Zalim Saddam, Irak'ta otuz yılda otuz bin insanı öldürmüş.

Kafir Bush, Irak'ta bir yılda bir milyon insan öldürmüş. Hatta işgalin ilk günü Saddam'ın heykelini yıkan Iraklı gençlerden birinin babasını da vurup öldürmüş Amerikan askerleri.

Şimdi sıra Kaddafi'yi sürüyerek öldürenlere geldi. Yakında onlar da bu yaptıklarının cezasını bu dünyada da çekerler.

Sarkozi, onlara Bingazi sokaklarını Champs-Elysées caddesi gibi yapıverecek.

Akşamüzeri simsiyah saçlı kara gözlü, esmer tenli fahişeler ve eşcinseller türeyecek ve demokrasinin tadını çıkaracak darbeciler.

Her birinize Kaddafi tarafından verilen evler elinizde kalacak ama aylık verilen dolarlar kesilecek ve petrolünüzün karşılığı olan dolarlar yerine, kabile savaşlarında birbirinizi vurmanız için silah olarak size dönecek petrolünüz.

Çok yakında laik olacaklar ve İslam dinini camiye hapsedecekler.

Çıkaracakları laik kanunlarda İslam'ın kokusunu dahi duyurmayacaklar. Söylenecek çok şey var ama ben Rıza Tevfik Bölükbaşı'nın "SULTAN ABDÜLHAMİD HAN'IN RUHANİYETİNDEN İSTİMDAT" isimli şiirini biraz değiştirerek yayınlıyorum. Türkçeyi çok iyi öğrenmiş bir Libyalı bu şiiri Arapçaya terceme etsin ve bir dergi veya gazetede yayınlasın.

Nerdesin şevketlim, Kaddafi han?

Feryâdım varır mı bârigâhına?

Ölüm uykusundan bir lâhza uyan,

Şu nankör milletin bak günâhına.

Tahkire yeltenen tac-ü tahtını,

Denedi bu millet kara bahtını;

Sınad-ı sillenin nerm ve sahtını,

Rahmet et sultanım suz-i âhına.

Târihler ismini andığı zaman,

Sana hak verecek, ey koca sultan;

Bizdik utanmadan iftira atan,

Asrın en siyâsî başkanına.

"Pâdişah hem zâlim, hem deli' dedik,

İhtilâle kıyam etmeli dedik;

Sarkozi ne dediyse, biz 'belî' dedik;

Çalıştık fitnenin intibahına.

Dîvâne sen değil, meğer bizmişiz,

Bir çürük ipliğe hülyâ dizmişiz.

Sade deli değil, edepsizmişiz.

Tükürdük atalar kıblegâhına.

Sonra cinsi bozuk, ahlâkı fena,

Bir sürü türedi, girdi meydana.

Nerden çıktı bunca veled-i zinâ?

Yuh olsun bunların ham ervâhına!

Bunlar halkı didik didik ettiler,

Katliâma kadar sürüp gittiler.

Saçak öpmeyenler, secde ettiler.

Berlüskoninin pis külâhına.

Bugün varsa yoksa

Şöhretinde herkes fuzuli dellal;

Âlem-i mânâ'dan bak da ibret al,

Uğursuz taliin şu gümrâhına.

Haddi yok, açlıkla derde girenin,

Sehpâ-yı kazâya boyun verenin.

Lânetle anılan cebâbirenin

Bu, rahmet okuttu en küstâhına.

Çok kişiye şimdi vatan mezardır,

Herkesin belâdan nasîbi vardır,

Selâmete eren pek bahtiyardır,

Bu şeb-i yeldânın şen sabahına.

Milliyet dâvâsı fıska büründü,

Ridâ-yı diyânet yerde süründü,

Arabın ruhu zorla âsi göründü,

Hem Peygamberine, hem Allâh'ına.

Sen hafiyelerle dem sürdün ancak,

Bunlar her tarafa kurdu salıncak;

Eli, yüzü kanlı bir sürü alçak,

Kemend attı dehrin mihr-u mahına.

Bu itler nedense bana salmadı,

Bahalıydı başım kimse almadı,

Seyrandan başkaca iş de kalmadı;

Gurbet ellerinin bu seyyahına.

Hoş oldu cilvesi demokrasinin

Tadı kalmamıştı kraliyetin

Deccal'a dil çalan böyle milletin,

Bundan başka çare yok ıslahına.

Lâkin sen başkanım gavs-ı ekbersin

Âhiretten bile himmet eylersin,

Çok çekti şu millet murada ersin

Şefâat kıl şâhım mededhâhına.