Kış güneşi etkisi

Topraklarımızdan önce zihinler işgal edildi. İlk önce kelimeler yerinden oynatıldı. Bir Babil sendromudur bu yaşadığımız. Hepimiz birbirimizi yanlış anlıyoruz. Sömürgeci devletler işgal ettikleri ülkelerin önce dillerini değiştirdiler. Dilleri değişen insanların dünyaları da değişiyordu. Hani televizyonda bir reklam filmi dönüyor ya, sloganı şöyle: ''Birileri gelir dünyayı değiştirir'' diye. Aynen öyle...

Dil bu noktada çok önemli bir argüman olarak elimizin altında duruyor. Kendi diline ve kavramlarına sarılan medeniyetler, diğerleri karşısında savrulmadan varlıklarını koruyabilmektedir. Şuurlu bir şekilde kendi kavramlarımızla korunmayı öğrenmeliyiz. Kelime canlı bir varlıktır ve asla dejenere edilip içi boşaltılmamalıdır. Eşyanın ve kelimenin hakikatine nüfuz ettikçe kendimize güvenli korunaklar sağlarız. Bunun tersini düşünürsek; kendimize mahsus kelimeleri yerinden oynatırsak, birileri gelir dünyamızı değiştirir. Başka kültürlere kapımızı tamamen kapatmadan, kendi varlığımızı ısrarla koruyarak, ötekiyle sonuna kadar hesaplaşacağız. Güçlü kültür, güçlü medeniyet bir anlamıyla aşağılık kompleksi duymadan karşısındakiyle muhatap olabilmektir. Mevlana'nın pergel metaforuna her fırsatta atıfta bulunanlara rastlıyoruz. Bir şekilde pergelin bir ayağı kendi medeniyet havzamızda sabitken; öteki ucuyla dünyayı dolaşmasında bir beis görmeyebiliriz. Bizim itirazımız, burada pergelin sabit ucunun kaymasınadır. Bu pergel kayması, asıl sorunumuzun da nirengi noktasıdır. Bir şekilde pergel kaymış, el titriyorsa, biz de bu itirazımızı dillendirme hakkını kendimizde buluruz. Dün pergel metaforunu ileri sürenlerin bugün nerede durdukları belli değilse; yönleri daldan düşmüş yaprak misali rüzgârın insafına kalmışsa, bizim de medeniyetimiz adına tedirgin olmaya hakkımız vardır.  Bu tedirginlik, bu tetikte durma hali bizi harekete geçmeye zorlar.

Dünya baş döndürücü bir hızla değişiyor. 'Değişmeyen tek şey değişimdir' diye herkesi ve her şeyi değiştirme iddiasıyla dünyaya musallat olanların bencil iştihaları asla değişmiyor. Durmanın geri tekâmül olduğu bu çağda, yürümek, daima ilerlemek gerekiyor. İnsanın ayarıyla oynandığı bu çağda değişimi sorgulamak, bir şekilde itirazlar yükseltmek; yakamıza asılmış bir sorumluluktur. Dünyayı değiştirme iddiası bir yanıyla emperyal bir anlamı da içinde barındırıyor. Emperyal kafa tabiata müdahil olup; onu kendi hislerine göre şekillendirmek üzere programlanmıştır. Güzeli muhafaza etmek yerine tüketmek üzere kendi tasarrufuna almak niyetiyle iş görmektedir. Kendi dışındakini değiştirmek, bozmak, kendine benzetmeye çalışmak hep bu hastalıklı kafanın ürünüdür.

Emperyal ellerin dokunduğu her şeyin aslını bozduğunu bildiğimiz için de; bizler kendi değerlerimizi korumak ve geleceğe taşımak için araya setler, duvarlar, barajlar, barikatlar inşa etmek zorundayız. Hem şekil hem muhteva olarak araya fark koyacak her türlü imkânı geliştirip kullanmak en öncelikli vazifemiz olmalıdır. Yani uzaklardan birilerinin gelip bütün dünyamızı değiştirmesi bu kadar kolay olmamalı. Bizim de ona göre itiraz imkânlarımızı geliştirmemiz gerekiyor. Batılılar İslâm dünyasına işgal, kan ve gözyaşından başka bir şey vermiyor, vermeyecek de... Bizim de şimdi onlara ''Çek murdar vücudunu coğrafyamdan'' diyecek güçlü bir iradeye, güçlü bir sese ihtiyacımız vardır.

Batı yanlısı iktidarlar İslâm dünyasında kış güneşi etkisi yapıyor, onlar ne kadar parlarsa, biz o kadar üşüyoruz.