Kırk yıl Nice kırk yıllara

Millî Gazete kırkıncı yılını idrak ediyor. Bu, bir ömür. Az bir zaman değil. Türkiye'de köklü bir düşüncenin temsilcisi. Siyasal dalgalanmalara kapılmayan bir milletin düşüncesini temsil eden gazete sayısı azdır. Hemen hiç yok gibidir. Hem İslâm düşüncesiyle özdeşleşecek, hem o düşüncenin temsilcileriyle birlikte yol alacak. Bu, kimseye nasip olmayacak bir durum.

Bizler İmam Hatip okulunda öğrenciyken, bize en yakın olan Bizim Anadolu, Yeni Sabah, Bugün gibi gazeteleri okuyorduk. Millî Gazete çıktığı andan itibaren onu okuduk. İlk yıllarında çok güçlü bir yazı kadrosu vardı. Üstat Necip Fazıl'dan, Üstat Sezai Karakoç'a, Mustafa Yazgan'dan Hasan Aksay'a. Zamanla bu gazete bir okul oldu. Birçok gazeteci yetiştirdi. Birçok insan burada yazı deneyimi edindi, gazetenin birer yazarı oldu. Bu gazeteden yetişen teknik elemandan yazarına kadar artık kabına sığamaz oldu.

Hiçbir zaman düşüncesinden ödün vermedi. İlk gün nasıl bir istikamet üzere yola çıktıysa bugün de o istikametini sapmadan, tereddüde kapılmadan, bocalamadan yolunu sürdürüyor,
İnsanlar değişti, başka kılıklara girdiler, başka renkler edindiler. Geçmişlerini yadsıdılar. Düşmanlarıyla kol kola girdiler. Millî Gazete hiçbir zaman buna tevessül etmedi.
Bugüne kadar arzulanan anlamda bir gazetecilik yapmadı. Bu da olağandı. O çizgiye varabilmesi için kendisinden ödün vermesi gerekirdi. Çıkarlarını gözetebilir, kimi çevre ve güçlerin arzularına uygun gazetecilik yapabilir ve bundan ötürü de büyük destek alabilirdi. Onu da yapmadı.
Türkiye siyasasına bu milletin temsilcisi olarak sorumluluk alan Milli Görüş düşünce hareketinin sesi olmayı, dolayısıyla milletin sesi olmayı hedefledi. Bu, başkalarının gazetecilik anlamında düşündükleri çizgiye ulaşmada zorlandı, hatta ulaşamadı. Ama bu, onu küçültmedi, daha da büyüttü. Önemli olan kişiliktir. Önemli olan insanın kendi karakterinden ve özünden ödün vermemesidir. Millî Gazete bunu hakkıyla yerine getirdi getiriyor.

Bir okuru olarak başlamak, ondan sonra da yazarı olmak bu gazeteye özgü bir durum. Millî Gazete çıktığı ilk günden beri, zayıf olsun, yetersiz olsun -öyle düşünülse bile- hiçbir zaman ondan vazgeçmedim. Öğrencilik yıllarımda harçlıksız olduğum zamanlar bile bırakmadım. Tatillerde köyüme gittiğimde, köy şoförünü tembihledim, her gün gazeteme kavuştum. Kente yerleştiğimden beri de hemen hiçbir gün ondan mahrum kalmadım. Bu benim için hem bir görev hem de bir tutku oldu.

Doğru bir haber, bir yorum, bir köşe yazısı bile benim için yeterlidir her zaman.
Elbette çok iyi bir gazetecilik yapma hakkı var. Bu, bu düşünceye ve davaya gönül vermiş olan herkesin bir dileği ve temennisi. Bu temenniyle yetinilemez. Sorumluluk duygusu olan herkes bu gazeteyi almak, okumak ve okutmak zorunda. Hele hele şu zamanda.
Eski İslâmcıların muhafazakâr ve Amerikancı olduğu bir zamanda. En radikallerin bile bütün geçmişlerini bir kalemde silip çıkarları uğruna ve küçük hesaplar uğruna iktidarın yanında yer aldığı ve yamandığı bir zamanda.

İktidarı Amerikancı, İslâmcısı Amerikancı, Türkçüsü Amerikancı, Kürtçüsü Amerikancı, solcusu Amerikancı olduğu böyle karmaşık bir zamanda. Siz bakmayın bugün solcular ile devleti yöneten şu sıralar Ergenekoncu diye yargılananların feveranlarına, onlar da iyi birer Amerikancıydı. Bir tek Millî Görüş ve Millî Gazete bu dalgaya kapılanmadı. Elbette geçmişte bizi düşünce olarak besleyen Üstat Necip Fazıl, bugün hayatta olan Üstat Sezai Karakoç bu anlamda ön önemli dayanaklarımız. Onlarla birlikte İslâm düşüncesi hiçbir zaman ana doğrultudan sapmadılar.
Hem Müslüman olmak, hem Amerikancı olmak bir çelişki, hem Müslüman olmak, hem seküler olmak bir çelişki. Hem Müslümanlar adına kavga vermek hem Amerikancılarla kol kola olmak bir çelişki ve tutarsızlık.

Millî Gazete yayıma başladığı ilk günden itibaren çizgisinden asla sapmayan, bu yolda mücadele eden tek gazete. Hiçbir zaman iktidarların ve çıkar odaklarının yanında yer almayan ilkeli bir gazete ve gazetecilik.

Nice kırk yıllara diyoruz.
Kırk bin bir kere maşallah diyoruz. Allah uzun ve sağlıklı ömürler ihsan etsin.