Kerbelâ'dan şerbelâ'ya

Dünyayı Kerbela'ya değil şerbelaya çevirseler,

Müslümana bir damla su vermeseler,

Kanını içmeye kasdeyleseler,

Şahı merdan yolundan geri dönmeyiz.

Gözümüzde ve gönlümüzde Hüseyin sevgisi oldukça

Biz, suya olan sevgimizden geçeriz.

Müslüman kanıyla kafir kanını Kerbela'da karıştırsalar,

Buharından biz Müslümanı seçeriz.

Peygamberin çiçeğini,

Kerbela çölünde kopardılar.

Dünya Müslümanlarının öncüsü,

Cennet delikanlılarının efendisi oldu.

Kanı, kahramanların yiğitlik kandiline yağ oldu.

İslam düşmanlarının açtığı her yara,

Hak aşıklarını çeken gül oldu.

Hüseyin'i su kenarında susuz öldürmeye çalışanlar,

Hüseyin'in "Ve sekahüm" pınarından içirildiğinin farkında değildi,

Hüseyin, susuzluğu öldürdü.

Susuzluğu öldürmekle kalmadı,

Bizdeki makam, şan, şöhret, servet ve şehvet hastalığına ilaç oldu.

Kerbela'da belaların üzerine yürüdü,

Bizim, şerbelanın üzerine yürümemize örnek oldu.

Kıyamete kadar gelecek mücahitlere önder oldu.

Gönlü Hüseyin'le, kılıcı Yezit'le olanlar akıttı Hüseyin'in kanını.

Gönlü bizimle, kılıcı şerbelayla olanlar akıtıyor bizim kanımızı.

Başımıza bir şerbela musallat oldu,

Kudüs, Bağdat, Kabil, Kerbelâ oldu.

Yezid'e boyun eğmeyen Hüseyin,

Bin bir belanın top oynadığı Kerbela'da, her belaya meydan okudu.

Sünni Hamas ve Afganlının, Alevi Hızbullahın, Hüseyin'leri Şerbelaya meydan okuyor.

Sen, deden İbrahim aleyhisselam gibi ateşler içinde yanmayı,

Yezid'in sarayında, günah denizinde yüzmeye tercih ettin.

Musa deden gibi Firavunun sarayında bir eli yağda bir eli balda yaşamaktansa

Kerbela'da özgür ölmeyi tercih ettin.

Kargalar diyarında bülbül, dikenler bahçesinde gül olmayı gösterdin.

Kıyamete kadar gül ile bülbülün, diken ve kargadan daha sevimli olduğunu gösterdin.

Bu çağda bizlere tutkal oldun.

Aramızı açmak isteyenlere senin adın engel oldu.

Sünni ile Alevi arasında senin adın kardeşlik köprüsü kurdu,

Şerbelalar kudurdu.

Bin bir plan, bin bir tuzakla senin adını koparıp bizi ayıramadılar,

Sünni de alevi de adını Hüseyin koydu.

Adın dilimizi tatlandırıyor.

Zulme başkaldıranların öncüsü oldun.

Mazlumların yarasına merhem sen oldun.

Senin destanınla acılarını avuttu yiğitler.

Senin akan kanınla din kardeşliğini kan kardeşliğine döndürdüler.

Bundan sonra "aaah Hüseyin, vaaah Hüseyin" demeyeceğiz.

Çünkü sen, deni dünyadan Dedenin yanına uçtun.

Kerbela'da sen, Yezid'in şahsında bütün zalimlere kılıç çaldın.

Biz de "Münkire kılıç çalarken"

Şerbelalara vuracağımız zinciri, kendi sırtımıza vurmayacağız.

Kerbela'da takılıp kalıp şerbelaların şerrini kapatmayacağız.

Her gün namazımızda "...ve alâ âl-i Muhammed" okuyup sana dua ederken,

Biz, kendimizi bileriz.