İstanbul Barosu'nda başörtüsü zulmü

Kübra Engin.

Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden bu yıl mezun oldu...

Her hukuk mezununun hayallerini süsleyen avukatlığa adım atmak için birinci adım olarak görülen avukatlık stajı için İstanbul Barosu'na başvurdu.

Önceki gün önemli bir toplantı vardı, Baro'da..

Kübra da o toplantıya katılmak için Baro'nun yolunu tuttu.

Ama içeri almadılar...

Peki, ama neden?

Kübra Engin başörtülü olduğu gerekçesiyle Baro'nun düzenlediği toplantı salonuna sokulmadı.

Dilerseniz, olayı Kübra Engin'den dinleyelim;

"Ben İstanbul Barosu'na bağlı olarak avukatlık stajımı yapıyorum. Ve bu staj kapsamında baroda da zorunlu dersler veriliyor. Bununla alakalı bilgilendirme toplantısı yapılacağına dair telefonuma sms gönderildi. 12 Aralık günü (önceki gün) saat 14.00'de Orhan Apaydın Konferans Salonu'nda olmam gerektiğine dair bir mesajdı. Ben de bunun üzerine Baro'nun Taksim'deki merkezine gittim ve danışma bana salonun bitişikteki cafenin bodrum katında olduğunu söyledi, ben de -cafenin içinden geçilerek falan gidiliyor, o derece de trajikomik bir durum, neyse- aşağıya indim. Girişteki imza föyüne imzamı attım, ismimi  yazdım. Salondan içeriye giriyordum ki boynunda görevli kartlarından olduğu için yetkili olduğunu düşündüğüm bir bayan yanıma geldi ve "Bu şekilde içeriye  -maalesef- alınamayacağımı" söyledi. Ben de "niçin?" diye sorduğumda "Başörtülü olduğum için yasal gerekçelerle böyle bir uygulamanın olduğunu, zaten 2 saatlik bir program olduğunu, başörtümü çıkarırsam içeri girip konuşmayı dinleyebileceğimi, aksi halde zorunlu bir toplantı da olduğu için stajımda sorun oluşabileceğini..." söyledi.

İsmimi de yazdığımı görmüş, "eğer girmeyeceksem ismimi iptal etmem gerektiğini" söyledi. Ben de toplantıya katılmayacağımı, istiyorsa ismimi karalayabileceğini söyledim ve çıktım.

Ben gerçekten hiç böyle bir şey beklemiyordum, çünkü herhangi bir resmiyet kesbettiğini düşünmediğim bir salon ve hakeza öyle bir toplantı söz konusu.  Ve o yetkili bayan bana bunu söylerken aşikar biçimde telaşlıydı.  "Biliyorum ki zor bir durum ama maalesef ki böyle bir uygulama var. Ne yazık ki..." gibi şeyler söyledi.

Olay bu şekilde gerçekleşti... Açıkçası böyle bir şey beklemediğim için çok şaşırdım, tabii ki bu ayrımcılık karşısında gururum zedelendi, kendimi kötü hissettim, orada sınıf arkadaşlarım ve çok sayıda  avukat vardı. Bayanın yaklaşımı sert veya eleştirel değildi. Belki o yüzden herhangi bir tartışmaya girmedim.  Ancak şimdi pişmanım; bana somut delil sunmasını istemediğim için..."

Doç. Dr. Ümit Kocasakal İstanbul Barosu Başkanı seçildiğinde doğrusu ümitlenmiştim.

Özellikle Ersoy Dede'nin öteden beri beğenerek izlediğim 'Bıçak Sırtı' adlı TV/tartışma programında defalarca konuşmalarına/tartışmalarına/polemiklerine şahit oldum. Şimdi oturduğu koltuğu biraz da Ersoy Dede'nin o programlarındaki performansına borçlu sevgili Kocasakal..

Ve bir tartışma sırasında şu cümleler Ümit Kocasakal'a aitti;

"İnancı gereği başörtüsü takan kadın başımın tacıdır. Her başını örten kadını da cumhuriyet düşmanı olarak görmekten vazgeçelim..."

Kusura bakma da sayın Başkan, başörtülü bir stajyer avukatı Baro'nun toplantısına keyfi olarak sokmayan, o zulmü, o mağduriyeti yaşatan bayan görevlinize ne diyeceksiniz?

İstanbul'un en güzel yerlerinden Kanlıca'da, eski para ile 6 trilyon küsür TL vererek tapusuyla Baro'ya aldığınız Sosyal Tesisler hayırlı olsun. Ama Baro'nuz bünyesinde bu türden mağduriyetler, zulümler yaşandıkça siz o sofralarda, loş ışıklar altında kebapları nasıl afiyetle yiyeceksiniz?

Boğazınızdan geçecek mi?

Ben sizi özgürlüklerden yana bir Başkan olarak biliyor(d)um.

Yoksa yanılıyor muyum?

Süreyya Ayhan'a yapılan ve adaletin gözyaşları...

Aradan aslında çok da uzun bir süre geçmedi..

Daha 10 sene öncesine kadar Süreyya Ayhan efsanesi vardı, Türkiye'de...

Anadolu'nun bağrından koparak gelmiş, eskilerin topunu attırmış, dünya devlerine diz çöktürmüştü..

Ayhan pistlerde rüzgar gibi eserken bir hoş olurdu gönüllerimiz, gururumuz şöyle bir çıkardı feetlere...

Atletizmi biraz da Süreyya ile sevdik biz...

Anne-babasının ailesinin mütevaziliği, Süreyya'ya karşı olan sempatimizi daha bir katmerleştirmişti... Burjuva kökenli değildi... Bizden, içimizden biri idi...

Ne olduysa o 'doping' iddialarından sonra oldu...

Avrupa Şampiyonluğu başta olmak üzere dünya çapında birçok başarıya imza attıktan sonra özel hayatı ile de gündeme gelen rüzgarın kızı bir anda ortaya çıkan doping skandalıyla pistlerden uzaklaştı...

Bu kararlar açıklanırken ekranlardan taşan Süreyya'nın gözyaşlarını unutamam...

Her neyse...

Asıl mesele şu;

Süreyya'nın bu başarılarını taçlandırmak adına memleketi Çankırı'da 2003 yılında heykeli dikildi.

Bir yarım dünya üzerinde elinde Türk Bayrağı ile koşar adım duran bir Süreyya...

Çankırı İstasyon Meydanı'na dikilen işte bu heykel, 'yıprandığı ve bakımsız kaldığı' gerekçesiyle belediye meclisi kararı ile kaldırıldı ve depoya konuldu...

Bir kere bu çok ayıp bir karar...

AK Partili Belediye Başkanı İrfan Dinç, herkesin aklıyla alay edercesine bir de kendince açıklama yapıyor; "Heykel çok yıpranmıştı. Heykelin Süreyya Ayhan'a benzemediği de zaten belirgin bir halde idi. Çirkin bir görünüm vardı. Şayet halkımızdan bu heykelin yeniden yapılması ile ilgili yoğun bir talep gelirse daha güzelini yaptırabiliriz."

Oldu mu Başkan! Bu nasıl bir açıklama böyle? O heykel pekala o hali ile de yerinde tamir edilemez miydi?...

Bunu tabii açıklıkla ifade edemiyorlar ama rüzgarın kızı Süreyya'nın heykelinin kaldırılmasının tek sebebi olabilir; düşmesi!

Bu ülkede düşmeyeceksin!

Düşersen yersin tekmeyi..

Bir tarafta henüz 6 ay önce çıkarılan bir Yasa ile tutuklanan bazı isimlerin yeni bir yasa hazırlanarak cezaevinden tahliye oluşlarını -yanlış anlaşılmasın tutuksuz yargılamayı savunanlardanım- izlerken diğer yanda kimi kimsesi olmadığı için adı sanı bilinmeyen bir cezaevinde, belki de hiç suçu olmadığı halde yıllarca yatan, suçsuzluğu anlaşılınca da -kusura bakma- dahi denilmeyen, özür dilenmeyen mahkumlar...

Süreyya Ayhan'a yapılan ve Düzeltilmiş Şike Yasası'ndan dolayı güle oynaya cezaevinden çıkanlar sizi nasıl bir duyguya sevk ediyor?

Bu ülkede adaletin gözyaşları ne zaman dinecek?

HAMİŞ: Türkiye Finans Kurumu Fatih Şubesi Müdürü Sayın Nevzat Akyel; zatıalinize nasıl ulaşabiliriz, acaba?