İnsanlık İslam'a muhtaç

Her Kur'an okuyuşumuzun arkasından Saffat suresinin 181'inci ayetini okur ve "Selamün alel mürselin/Bütün peygamberlere selam olsun" deriz.

Bu peygamberlerin içine Hazret-i Adem'den, Hazret-i Muhammed'e (s.a.v.) kadar hepsi girer.

Ve her gün yatsı namazından sonra Bakara süresinin 286'ıncı ayetini okuyarak bütün peygamberlere iman ettiğimizi ve peygamberler arasında ayırım yapmadığımızı duyururuz bütün dünya insanına.

Her namazımızın son oturuşunda salli, barikleri okurken Hazret-i İbrahim'e ve onun nesline dua eder, bereketli olmasını isteriz.

Peygamber Efendimizin nesline de dua ederken ona "Ebter" diyenlerin kendilerinin sonunun geldiğini ve sevgili Peygamberimizin hem neslinin hem onun yolunda oldukları için onun ailesi sayılan her ırk ve renkten insanların nesli için dua ederiz.

Yine her namazımızın son oturuşunda biz, hazreti İbrahimin yaptığı "Rabbenağfirli velivalideyye.../Rabbimiz, bizi, anne ve babamızı ve bütün mü'minleri kıyamet gününde afvet" diye dua okuruz.

Yani her Müslüman, kıldığı her namazında kendisine, anne ve babasına dua ettiği gibi şu anda dünya üzerinde yaşayan bütün mü'minlere de dua etmektedir.

Noel babayı bildikleri kadar Ashab-ı Kehf'i tanımayan Hıristiyanlara karşılık biz Müslümanlar, Kur'an'da Kehf suresini okur, onlar gibi biz de çağdaş put ve putperestlerden Allah'a sığınırız.

Yusuf suresiyle iffetimizi koruruz. Yolumuza hapishane çıksa "medrese-i Yusufiyye" der orayı medreseye çeviririz.

Daha önceki bir yazımda "Avrupa'nın önemli şehirlerinden birinde yapılan caminin açılışına gelmeyen belediye başkanı caminin namını birkaç kere duyunca ziyarete gelir. Dernek yöneticileri Başkanı gezdirirken caminin her yönü, mimarisi, hat sanatları, tezhipleri... o işin ehli tarafından anlatılır.

Hatlar anlatılırken yazılanların neler olduğu da anlatılır.

Duvarlarda bütün peygamberlerin adı vardır.

Musa aleyhisselam, İsa aleyhisselam yazılarını görünce o kültürlü olduğunu hayal ettiğimiz büyük şehrin büyük Belediye Başkanı sorar; "Siz, Musa ile İsa'ya inanır mısınız?"

Cevap; "Biz, yalnız isimleriyle onların adını ağzımıza alamayız. Ya Hazreti Musa, Hazreti İsa deriz veya Musa aleyhisselam, İsa aleyhisselam, deriz. Bunlara inanmayan bir insan Müslüman olamaz" dedik ama inandıramadık ve Belediye Başkanı "Ben bunu araştıracağım" der.

İşçilerimiz, o camide konuştuktan sonra bu olayı bana anlatılar ve "Bizim bu peygamberlere iman ettiğimizi bilmeyebilir ama iman etmediğimiz kanaatine nereden varır?" diye bana sordular.

Ben de "Nedenini sormadan bilmem mümkün değil, ancak dilenen iki körün önüne hayırseverin biri lahana sarması koymuş yemelerini istemiş.

Körler sarmayı yerlerken biri diğerine "İkişer ikişer yeme" demiş. Görmediğin halde nereden biliyorsun sorusuna "Kendimden kıyas ediyorum" cevabını vermiş" dedim ve Başkan kendinden kıyasla bu kanaate varmıştır" diye ekledim." demiştim.

Avrupa'nın herhangi bir şehrinde Müslümanlar o şehrin onda biri kadar olsalar bile o şehirde Müslümanlar arasındaki İsa isimli insan sayısı, Hıristiyanlar arasındaki Jesüs isimli insan sayısından fazladır.

İnsan, sevdiğinin adını verir kendi çocuğuna.

Yahudi'ler hazreti İsa'yı kabul etmedikleri gibi öldürmeye teşebbüs etmişler ve hâlâ peygamberliğini kabul etmedikleri gibi kindarlıklarını devam ettiriyorlar.

Hıristiyanlar ise bin dört yüz yıllık düşmanlıklarını papazlarıyla sanatçılarıyla, siyasetçileriyle devam ettiriyorlar.

Demek ki küreselleşen dünyada her insanı insan kabul eden ve bütün peygamberlere iman eden ve onlara devamlı olarak "Ve selamün alel mürselin/Bütün peygamberlere selam olsun" diyenler kucaklayıcı, kuşatıcı, birleştirici, kaynaştırıcı olabilirler.

"Bu kadar üzerimize gelen adamlar bu dine niçin girsinler?" demeyin.

Başka türlü bizi tanımalarına izin vermiyorlar.

Öldürmek için gelenler de dağın başındaki Müslümanı gördükten sonra İngiliz gazeteci Yvonne Ritley gibi Müslüman oluveriyor.