Herşey var, kanaat yok

Etrafı geniş bir alan ve alanın da yaşlı ağaçlarla güzelleştiği caminin bahçesine girdim. Biraz dinleneyim dedim. Bir bankta oturan yaşlı bir zatın yanını seçtim. Selâm vererek aynı banka oturdum. Bu nurani zatın kulakları az duyduğundan selâmımı alamadı. Bakışından anladım ve selamımı yüksek perdeden bir ses tonuyla tekrar ettim. Duyunca sevindi. Konuşacak birini bulmanın heyecanını yaşıyordu.

Hoşbeşten sonra içini dökmeye memleketten dert yanmaya başladı.

- Ahlâk kalmadı, edep kalmadı. Ne bu kadınların hâli böyle? Bunlardan aile mi olur evlâdım? Sütler bozuldu. Her yer yangın ile kavruluyor. Böyle zamanda bereket olmaz.

İsraf olan yerde huzur da olmaz, bereket de kalmaz.

Biz ne günler gördük, ne günler!

İkinci Dünya Harbi yılları ne yoksullukla geçti bilir misin? Ben:

- Bilmem, o yıllarda daha yoktum, cevabını verince elindeki bastonu yere dikip çenesini dayadıktan sonra konuşmaya devam eden bu zat:

- Oğlum, o yıllarda Türkiye harbe girmemişti ama memleketimiz korkunç bir sıkıntı içindeydi.

Ekmeği vesika ile alıyorduk.

Fakirlik, çaresizlik gırtlağımıza dayanmıştı. Halk inim inim inliyordu.

Sıtma ve verem ülkeyi kavuruyordu. İlaç nereden bulacaksın. Hastane imkânı yoktu.

Ekmek olmadığı gibi hürriyet de yoktu. Tek parti vardı. "Milli Şef" İsmet Paşa Cumhurreisi idi.

İktisatlı olan yaşama şansı buluyordu.

Ekmek zeytin buldun mu şanslı sayılırdın. Bir zeytini üç lokma ile paylaşırdık.

Pabuçlarımızın altına kabara denilen çiviler çaktırırdık. Çarık giyenler çoğunluktaydı.

Pantolonlarımızı ters-yüz yaptırır giyerdik. Eskiyince de yama üstüne yama geçirilirdi. Gömleklerimizin yakaları da eskiyince ters-yüz edilirdi.

Açlık ve sefalet anlatılacak gibi değildi.

Geçim sıkıntımıza kanaat ederek dayanabiliyorduk. Şimdikilere bunları anlatmak, onları bunlara inandırmak mümkün değil. Amca sen masal mı anlatıyorsun diyorlar.

Şimdi herşey var kanaat yok. Kanaat olmayınca da bereket yok. Bereket olmayınca kazançların kıymeti yok. Milyonlarla ifade edilen kazançlar insanları doyurmuyor. Çünkü bereket yok.

İsraf aldı başını gidiyor. İsraf olan yerde kimse doymaz.

Bizim yaştakiler ekmeğin kıymetini bilir. Ben küçük bir ekmek parçasını bile zâyi etmem. Çöpe atılmasını vicdanım kabul etmez.

Herkes Müslüman, ortada Müslümanlık yok. Müslüman böyle mi yapar? İsraf eden, saçıp savuran Müslüman olur mu canım?

Bugün devleti-milleti soyanlar var ya hortumcu diyorlar ya bunlara, böyleleri o zamanlarda da vardı. Karaborsacılar, vurguncular milletin canına okuyorlardı. Halk açlıktan, sefaletten kıvranırken onlar domuzlar gibi şişiyorlardı. Şimdiki zenginlerin çoğu o zamanın vurguncularının nesilleri.

Fayda etmez oğlum fayda etmez.

Bu muhterem zat anlatmaya öyle dalmıştı ki, ikindi ezanı okunmaya başlayınca "ah oğul ah!" diyerek sözü bitirdik.

Bu güzel insanla birlikte ikindi namazlarımızı kıldık. Sonra da duâlaşarak oradan ayrıldık.

Allah (c.c.) bu zâta selâmet versin...