Hayata yeniden başlamak

Oruç ayı geride kaldı. Güz ayına girdik ama gene de yaz ayının son günlerini yaşıyoruz. Bir ağustos ayında oruca başlamanın insanı ne denli ürküttüğünü biliriz. Sekülerleşen bir İslâm beldesinde, oruçlularla oruçsuzların yaşadığı bir ortamda orucu olanca varlığıyla duyumsamak önemli. Her ne kadar batıcı sekülerlerin yoğun olduğu yerlerde bu hissediş az olsa da genel anlamıyla dünyamız ruhunu yaşadı. Bereketli bir ramazan geçirdik. Yenilendik. Bugün işe ilk adımımızı attığımızda farklı bir ruh ile donandığımızın farkındayız. Müslüman olmak ve bir Müslüman gibi yaşamak büyük bir imkân. Ne kadar şükredilse azdır. Bu ruhu hissetmeyenler içinde bulundukları dünyanın tüketen tarafının farkında değildirler.

Bir Müslüman bütün varlığıyla bir Müslüman gibi yaşamak durumunda.

Hayata yeniden başlamak duygusundan kastımız bir kesintinin ardından yaşanan bir süreçten söz etmiyoruz. Hayatımız doğal akışında. İnsanlar bedenen ve ruhen yorulurlar. Bu insanın doğasında var olan bir durum. İnsan kendisini sürekli yenileyebilen ve bunun üzerine hayatını kuran kimse sürekli diridir. Müslümanlık bir ömür insanı diri tutar. Oruç ayı da bunun en somut göstergelerinden.

Bugün büromda, bilgisayarın başına otururken farklı biri olduğumun farkındayım. Daha düne kadar masamın başında çay bardağı yoktu. İçecekte gözüm de yoktu. Her sabah bir cüz okumak, ruhumu Kur'an ile donandırmış olarak güne başlamak farklı bir durum. Her gün benzer bir hali yaşarsak sanki gene bir sıradanlığa kapılacakmışız duygusu yaşanır. Müminlerin en güzel yanlarından biri hayatı zorlamadan bir disipline tâbi tutmasıdır. Yükümlü olduğumuz sorumlu bulunduğumuz bir hayatımız var. Her birimizin farklı sorumlulukları bulunuyor. Benim düşünmek, yazmak ve konuşmak gibi bir alanım söz konusu. Bunun için daha çok çalışmak zorundayım. Kumrular gibi başımızı önümüze düşürerek düşünme edimini gerçekleştiremeyiz. Bunun için daha çok okumalıyım, daha çok araştırmalıyım. Allah'ın bize ihsan ettiği görme, işitme, fehmetme gibi duyularımızı harekete geçirmemizdir. Yaşımızın belli bir duruma gelmesi bizi sorumluluktan uzaklaştıramaz. Belki de bu zamanda daha çok çalışmamız gerekir. Çünkü, sekülerleşen Müslüman yazarlardan artık bir beklentimiz yok. Kavga ile bir ömür tüketemeyiz. Düşüncemize daha sıkı sarılmamız gerekmektedir. Öğreneceğimiz çok şey var. Bilgi okyanusundan ne devşirebiliriz, neyi dönüştürebiliriz bu, bizim için önem kazanıyor. Bilmek de yetmiyor, bunu içselleştirmek ve dışa vurmak da önemli.

Siyasanın dengesizliğinde güven giderek azalıyor. En yakınınızda bulunanları bile iknada güçlük var. Belki de yapılması gereken en iyi şey, kendine ve hayata küsmeden ve yılmadan bilinen yönde, ardına bakmadan yürümek. Arkamda kim var, kim yok diye düşünmeden. Bunun bir başka yolu da yok.

Yol yürümek ve yol almak ancak böyle olur. Kim geride kalmış, kim gelmemiş, elbette önemli bir sorun. Önemli olan bir yolu yürümek. Nasılsa açılan yolda birileri yürür.

Bağırarak ilkesiz yaşama dönemindeyiz. Kavga ve patırtı dönemini yaşıyoruz. Bu yüzden nefretin, öfke ve düşmanlığın arttığı bir süreci geçmekteyiz. Bunlar da geçer. Sular bir süre sonra durulur. Suların taşkın olduğu, toprakları sürüklediği yerlerde bereket olmaz felaket olur.

Oruç ayında büyük bir sel felâketi yaşandı. Yüreğimiz dağlandı. Bir felaketin faturasını bile birileri birilerine çıkardı. Bunun üzerinden inanca ve düşünceye kadar bir saldırı uygulandı. Bunlardan da ders çıkarmamız gerektiğini düşünemedik. Bunun içindir ki böyle bir felaketin değerlendirmesini bile kavga düzlemine oturttuk.

Daha sağlıklı hayata başlamanın yolu orucun ertesinde daha sağlıklı bir düzleme oturtmadır.

Merhamet ve sevginin, yardımlaşmanın doruk zamanını yaşadık. Bunu hayatın geneline yansıtmanın da bir başlangıcıydı.

Her sabah nasıl namaza kalkıyor bir bilinçle hayata başlıyorsak, bugünden itibaren aynı ruh ve bilinç ile yıla başlıyoruz. Hayatı bereketlendirmenin tek yolu da budur. Bilinçle hayata başlamak ve yol almak.